Πορσελάνη.

Άπλωσε τα χέρια , σαν ένας εσταυρωμένος, πάνω στα πλακάκια του μπάνιου.

Πίεσε το κορμί της πάνω στον τοίχο μέχρι που πόνεσε. Ήταν γυμνή. 

Με τη γλώσσα της έπαιζε με τον γάντζο για τις πετσέτες.

Μετά άρχισε να κλαίει.

Λίγο πιο μετά κατέρρευσε. Με το κεφάλι στα γόνατα αφέθηκε στο τίποτα.

Τίποτα.

Ξύπνησε με τη γεύση της πορσελάνης στο στόμα..

Ήταν ένα άσχημο όνειρο.

Καθώς σηκωνόταν απο το κρεβάτι, αισθάνθηκε  το σώμα σιωπηλά να υποφέρει. 

Στην απραξία, και ο καρπός του να χάνεται κ αυτος .

Ενα μεγάλο αδιέξοδο. Ο φόβος να σε κρατάει μακριά από το κοντά και από το άγγιγμα.

Άραγε μέχρι εδώ ήταν η ζωή, σκέφτηκε καθώς έφτιαχνε τον καφέ.

Το προηγούμενο βράδυ είχε ξαπλώσει μαζί του.  Εκείνος δεν είχε σημασία  Γιατί δεν είχε σημασία εκείνη τη στιγμή  να κοιτάξει στα μάτια του..

Το σώμα τραντάχτηκε γιατί το ζώο ακολουθεί...Βρίσκει τον δρόμο του.

Όμως υπάρχει και το άλλο...Το Άλλο είναι μιά πόρτα  για το δωμάτιο που βρίσκεις ζεστασιά...Το μούδιασμα...μια παλινδρόμηση στο παιδικό.
Στη ηρεμία της μήτρας,στην εμπειρία του να ανήκεις.

Το Άλλο όμως λείπει...

Καλή σου μέρα .