ELENI KARAGIANNI

"Η Εικαστική Παιδεία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση" - Σύγχρονα εκπαιδευτικά μοντέλα- Ο παρεμβατικός χαρακτήρας της εικαστικής αγωγής στην ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού (Ελένη Καραγιάννη)

2012-01-10T13:21:00.000-08:00

Παρακάτω θα βρείτε το κείμενο της εισήγησής μου στο 2-ήμερο σεμινάριο:
" Η Εικαστική Παιδεία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση" (4-5 Ιανουαρίου 2012) που οργανώθηκε από την Ένωση Εκπαιδευτικών εικαστικών μαθημάτων στην ΑΣΚΤ.

Ο τίτλος της εισήγησης μου ήταν: "Σύγχρονα εκπαιδευτικά μοντέλα - Ο παρεμβατικός χαρακτήρας της εικαστικής αγωγής στην ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού".

Το παρακάτω κείμενο θα λέγαμε πως ειναι η εμπλουτισμένη απομαγνητοφώνηση της εισήγησης.

4-1-2012, ΑΣΚΤ

...Όταν μου ζητήθηκε από την Eνωση να κάνω μια μικρή εισήγηση σχετικά με την Εικαστική παιδεία στην Α/Θμια Εκπαίδευση, αναρωτήθηκα τι θα ήταν πραγματικά χρήσιμο ν` ακούσουν οι μάχιμοι εικαστικοί-εκπαιδευτικοί. Υπάρχει ένα μεγάλος όγκος προτάσεων, με ιδέες για εργασίες, βιβλιογραφία, και περιοδικά για κατασκευές, που μπορούν να γίνουν μέσα στην τάξη. Αναρωτήθηκα εάν θα είχε νόημα να κάνω και εγώ παρόμοιες προτάσεις. Εξάλλου υπάρχουν και τα νέα βιβλία των εικαστικών στην Δευτεροβάθμια τα οποία περιέχουν υπέροχες ιδέες. Ενα μέρος θα μπορούσε κάλλιστα να προσαρμοστεί στην εικαστική αγωγή στην Α/θμια.

Παρόλαυτά υποστηρίζω τη θέση, πως κάθε εικαστικός- εκπαιδευτικός έχει την δική του ιδιοσυγκρασία, τους προσωπικούς του πειραματισμούς, την εικαστική του ματιά και αυτό θα μπορούσε να είναι απο μόνο του ένα πεδίο για να εμπνευστεί δραστηριότητες.

Το ερώτημα είναι λοιπόν, τι νέο χρειάζεται να ακούσει ο εικαστικός εκπαιδευτικός;

Ίσως νέους παιδαγωγικούς στόχους . Γι αυτό και ο τίτλος της πρότασής μου, είναι, ο ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΟΛΟΠΛΕΥΡΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. Θεωρώ πως αυτός είναι ένας παιδαγωγικός στόχος που δεν έχει προωθηθεί ικανοποιητικά από τους επίσημους φορείς..

Αρχικά η σκέψη μου ήταν να μιλήσω για μερικά σύγχρονα μοντέλα εικαστικής αγωγής όπως προτείνονται εδω και χρόνια από πρότυπα σχολεία στην Ευρώπη και στην Αμερική. Κάτι σαν ιστορική αναδρομή. Τα εκπαιδευτικά μοντέλα που χρησιμοποιούν την εικαστική αγωγή ως το βασικό εργαλείο παρέμβασης στην ανάπτυξη του παιδιού, είναι πάρα πολλά. Ωστόσο αποφάσισα να ασχοληθώ με ένα που ξεχωρίζει και θα λέγαμε πως οι προτάσεις του είναι κάτι σαν η Βίβλος της εικαστικής αγωγής.

Πρόκειται για τα σχολεία Reggio Emilia της Ιταλίας. Είναι ενα άγνωστο μοντέλο για την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα. Άρχισε να κυκλοφορεί στον χώρο της προσχολικής αγωγής μόλις το 2009. Συγκεκριμένα, γίνονται αναφορές σε αυτό, στο Α.Π.Σ. του νηπιαγωγείου. Αλλά καμία στα βιβλία των εικαστικών, ακόμα και σε αυτά που εκδόθηκαν τελευταία, ούτε στο Α.Π.Σ. του μαθήματος.

Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τι γίνεται στην γειτονική μας χώρα με την εικαστική αγωγή. Ωστόσο, επισημαίνω, πως ο τρόπος που θα επικοινωνήσω όλα αυτά μαζί σας θα είναι σαν μία εικαστικός και μάχιμη εκπαιδευτικός, καταθέτοντας την προσωπική μου εμπειρία και όχι σαν θεωρητικός. Δεν είμαι από αυτούς εξάλλου.

Εγώ και τα σχολεία.

Δουλεύω από το 1998 σε σχολεία της Μέσης εκπαίδευσης. Τα τελευταία δυο χρόνια είμαι με απόσπαση στο 16^ο δημοτικό Ιλίου.

Είμαι και εγώ από εκείνους που υποχρεώθηκαν λόγω απόσπασης, πέρυσι να αποδεχτώ θέση σε Δημοτικό.

Η πρώτη μου αντίδραση; Μάλλον αρνητική. Τι δουλειά έχω στο Δημοτικό; Είχα καταφέρει να βρω ένα ρυθμό στα Γ/σια και η αλήθεια είναι πως μάλλον με τρόμαζε η ιδέα, εκείνου του άγνωστου «υλικού» που ονομάζεται παιδί του Δημοτικού.

Η αλήθεια είναι όμως πως είχα κουραστεί από τις συνθήκες εργασίας στην Β/θμια. Συνειδητοποιώ πια, πως μάλλον είχα πέσει σε ένα συντηρητισμό. Το μονόωρο μάθημα, η αταξία του προγράμματος, η έλλειψη εργαστηρίου, η απροθυμία των μαθητών του γυμνάσιου, με είχαν περιορίσει σε ένα είδος διδασκαλίας που έμοιαζε περισσότερο με Φύλαξη παιδιών, παρά με εικαστική αγωγή. Είχα περιορίσει τις εργασίες στο μπλοκ για να αποφευχθούν οι πολλές μετακινήσεις που πιθανόν να έφερναν αναταραχή και μόνο όταν η χημεία με τους μαθητές, μου το επέτρεπε, τολμούσα να κάνω μικρές ομάδες για κοινές εργασίες. Το ότι είμαι γυναίκα εκπαιδευτικός, φαινόταν ότι το έκανε ακόμα πιο δύσκολο. Νομίζω ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω.

Στο δημοτικό ήρθα σε ευχάριστη έκπληξη.

Από την πρώτη στιγμή που θα πατήσει ένας της Δευτεροβάθμιας στο προαύλιο και στην τάξη του δημοτικού, θα διαπιστώσει πως τα παιδιά αποβλέπουν σε ένα πιο επικοινωνιακό και παρορμητικό τρόπο διδασκαλίας.

Όλοι θα έχετε αισθανθεί την αγάπη που σας δείχνουν. Ατελείωτες αγκαλιές, δωράκια, κομπλιμέντα. Άλλοτε έρχονται να σας πουν τα θέματα τους, για κάποιο παιδί που τα ενόχλησε, για κάποιο θέμα της οικογενείας, για το μολύβι που έχασαν, για το γλυκό που έφαγαν, για το ότι θέλουν πιπί, ή ότι θέλουν να τους δέσετε τα κορδόνια κ.α.

Ηλικιακά οι ειδικοί επισημαίνουν, πως τα παιδιά του Δημοτικού και αυτό φαίνεται πιο έντονα στις μικρές τάξεις, βλέπουν στους δασκάλους μια γονεϊκή φιγούρα. Είμαστε δηλ. κάτι σαν μαμάδες και μπαμπάδες στα μάτια τους.

Στο Γυμνάσιο-Λύκειο, συνεχίζουν να είναι παιδιά και συνεχίζουν να είμαστε γονεϊκές φιγούρες, αλλά σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά είναι στην εφηβεία ήδη. Και τι είναι αυτό που ξέρουν να κάνουν οι έφηβοι πολύ καλά; Να επαναστατούν στους γονείς.

Ήταν προφανές όμως πως δεν θα μπορούσα να επικοινωνήσω με τον ίδιο τρόπο που επικοινωνούσα με τους εφήβους και πως οι ανάγκες τους είναι διαφορετικές. Η ενέργειά τους και η λαχτάρα τους για τη ζωγραφική ήταν τόσο έντονες που με τράβηξαν μακριά από ότι είχα θεσπίσει τόσα χρόνια στον τρόπο οργάνωσης του μαθήματος. Σύντομα διαπίστωσα πως δεν είχα εγώ τον έλεγχο στο παιχνίδι. Τα παιδιά με τράβηξαν μακριά από τον ρόλο του δασκάλου, σε έναν νέο ρόλο τελείως διαφορετικό από αυτόν που είχα συνηθίσει στα Γυμνάσια. Έγινα ένα μέλος της ομάδας. Δεν δίδασκα. Απλώς συντόνιζα την επιθυμία τους να εκφραστούν.

Αν υπάρχει μια λεζάντα για το πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα στο Δημοτικό, αυτό είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

REGGIO EMILIA

Ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που το διακρίνει η Ελευθερία, είναι το Reggio Emilia.

Ξεκίνησε πριν από περίπου 30 χρόνια από έναν νεαρό δάσκαλο (Malaguzzi), ο οποίος προσπάθησε να φέρει σε εφαρμογή τις Αρχές περί ελευθερίας και αυτονομίας του παιδιού του John Dewey και του εμψυχωτικού ρόλου του δασκάλου, σε ένα δημοκρατικό σχολείο. Στα Reggio, τα μικρά παιδιά ενθαρρύνονται να διερευνήσουν το περιβάλλον τους και να εκφραστούν μέσα από πολλές γλώσσες ή μορφές έκφρασης, όπως ο λόγος, η κίνηση, το σχέδιο, η γλυπτική, τα παιχνίδια με σκιές κ.α.

Αυτή τη προσέγγιση κατάφεραν να την εφαρμόσουν στο τυπικό σχολείο και όχι σε κάποιο πειραματικό, με προβλήματα ανάλογα με αυτά από αντιμετωπίζουμε και εμείς σήμερα.

Βέβαια το μοντέλο αυτό δεν είναι εντυπωσιακό μόνο για τις παιδαγωγικές ιδέες, αλλά και για το λόγο, πως ένας εμπνευσμένος και παιδαγωγικά καταρτισμένος παιδαγωγός, κατάφερε να οργανώσει μια ομάδα δασκάλων, γονέων και τοπικών φορέων για να πραγματοποιηθεί. Αναφορές λένε ότι παρέκαμψε πολλές φορές σχετικές οδηγίες από το αντίστοιχο Υπουργείο, ήρθε σε σύγκρουση με θεσμούς και επένδυσε σε αυτό το όνειρο, με πολύ κόπο και προσωπική εργασία.

Ειναι ένα σχολείο που φτιάχτηκε από εκπαιδευτικούς, και όχι από το Υπουργείο, δέχτηκε έντονες κριτικές, αλλά κατάφερε να εμπνεύσει την επιστημονική κοινότητα και να προωθηθεί. Είναι το μακροβιότερο, ειδικό πρόγραμμα αγωγής που έγινε ποτέ. Και το σημαντικό είναι ότι συνεχώς εξελίσσεται.

Είναι ένα πρόγραμμα που οργανώθηκε κυρίως για τη προσχολική αγωγή αλλά βρήκε εφαρμογή και σε άλλες βαθμίδες εκπαίδευσης.

Με δυό λόγια μπορεί να περιγραφεί ως εξής: είναι ένα μοντέλο εκπαίδευσης στο οποίο οι νοητικές, οι συναισθηματικές, οι κοινωνικές και οι ηθικές δυνατότητες του παιδιού, καλλιεργούνται μέσα από δημιουργικούς τρόπους έκφρασης .

Όλα αυτά που σας λέω έχουν αξία για την ειδικότητά μας, γιατί η ιδιαιτερότητα του προγράμματος είναι πως, όλες αυτές οι παιδαγωγικές αρχές έχουν ως πυρήνα της εκπαίδευσης το ΑΤΕΛΙΕ των εικαστικών και ο δάσκαλος εικαστικής αγωγής, έχει ένα γενικό συντονιστικό χαρακτήρα στην εκπαιδευτική διαδικασία, όχι μόνο για το μάθημα του αλλά και για όλα τα γνωστικά πεδία.

Χαρακτηριστικό είναι αυτό που είπε για τον ρόλο της ένα από τα ιδρυτικά μελή των σχολειών Reggio η εικαστικός Vea Vecchi για τον ρόλο του δασκάλου των εικαστικών:

“ …Ένα σημαντικό μέρος του ρόλου μου είναι να φροντίζω για την διακίνηση των ιδεών ανάμεσα στους δασκάλους. Είμαι πραγματικά ο μόνιμος σύμβουλος τους. Επειδή η κατάρτισή -και η βιωματική μου σχέση με τη δημιουργία ( σ.σ.)- είναι διαφορετική από εκείνων, μπορώ να του βοηθήσω να καταλάβουν τις αόρατες δυνατότητες των θεμάτων και των project που δεν είναι εμφανείς σε αυτούς. Μπορώ ακόμα να παρέμβω άμεσα στα παιδιά για να δημιουργηθούν ευκαιρίες που δεν πρόεκυψαν με άλλους δασκάλους. Για παράδειγμα, εγώ μόνο παρατήρησα ότι ο ήλιος που έλαμπε πίσω από το ένα δέντρο έξω από το παράθυρο, έριχνε μια σκιά των φύλλων στο γρασίδι. Έβαλα πάνω στο τζάμι ένα λεπτό λευκό χαρτί. Όταν ήρθαν τα παιδιά το πρωί, παρατήρησαν με ενθουσιασμό και ευχαρίστηση το θέαμα με τη σκιά των φύλλων στο χαρτί. Πολλά πράγματα ακολούθησαν . Ακόμη τα παιδιά είχαν την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε τη σκιά σαν ρολόι. Κάποιο παιδί είπε: «-Είναι ώρα για το γεύμα. Κοιτάξτε το σχέδιο στο χαρτί” (Reggio Emilia: Οι χίλιες γλώσσες των παιδιών προσχολικής ηλικίας,C. Edwards and all, (σ.222),2006, Αθήνα ).

Στα σχολεία αυτά, ο εικαστικός δάσκαλος δεν έχει ως κύριο στόχο να βοηθήσει τα παιδιά να αναπτύξουν αρχές αισθητικής. Επενδύει στην ιδιαιτερότητά του ως καλλιτέχνης, και σαν καλλιτέχνης στέκεται εκεί για να προσφέρει την αντίληψη και την θεώρηση των πραγμάτων που μόνο αυτός μπορεί να προσφέρει .

Θα σας διαβάσω από το βιβλίο, ένα άρθρο από μια έκθεση φωτογραφίας που είχαν κάνει στο σχολείο Diana του Reggio Emilia: Το άρθρο ονομάζεται : Η ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΜΙΑΣ ΛΑΚΟΥΒΑΣ ΜΕ ΝΕΡΟ. Ένα τυχαίο εύρημα, μια λακκούβα με νερό και ένας καθρέφτης γίνονται το πεδίο για μια σειρά αλληλεπιδράσεων.:

“...Όταν η βροχή σχηματίζει μια λακκούβα με νερό, χάρη στη καλή τύχη της ύπαρξης μιας τρύπας στο έδαφος και στη λίγη ηλιοφάνεια, τα παιδιά είναι γεμάτα χαρά. Αν οι ενήλικοι δεν τους θέσουν περιορισμούς και, αντίθετα, μπουν και αυτοί στο παιχνίδι, η λακκούβα με το νερό μπορεί να γίνει για τα παιδιά μια ολόκληρη υφήλιος που μπορούν να παρατηρήσουν.

'Όλα τα παιδιά συζητούν για τις αντανακλάσεις που βλέπουν στο νερό, στον καθρέπτη και στις σκιές. Προσπαθώντας να βγάλουν νόημα από αυτές τις πολύπλοκες εικόνες, ανταλλάσουν ιδέες.

(εικόνα 1. )

“-Το νερό τεμπελιάζει, αλλά όταν περπατάμε μέσα σ αυτό, κάνει μικρά

κύματα. Αυτά γίνονται όλο και πιο μεγάλα...-

-Ει! Μπορώ να δω τον εαυτό μου!..

-Κι εγώ! Αλλά τα χρώματα είναι πιο βρώμικα!...»

(εικόνα 2.)

-”ΒΟΗΘΕΙΑ! Ε!!!! Παιδιά! Είμαστε κάτω από το νερό!

«-Μπορώ να πιάσω την κορφή του δέντρου, γιατί αυτός είναι ένας άλλος κόσμος. Ο κόσμος του νερού”.

(εικόνα 3.)

Οι δάσκαλοι βάζουν έναν καθρέφτη στο έδαφος. Τα παιδιά φωνάζουν:

“-Ε!!!! Τώρα τα χρώματα είναι κανονικά!

“-Βοήθεια!!!!! Πέφτω στην τρύπα του κόσμου!!!!!!

(εικόνα 4.)

ΟΙ δάσκαλοι ζητούν από τα παιδιά να ζωγραφίσουν δέντρα και ανθρώπους και να τα βάλουν γύρω από έναν καθρέφτη.

(εικόνα 8.)

Τα παιδιά σχολιάζουν:

“- Η σκιά παραμένει όταν ο Ήλιος φεύγει. Μπορείτε όμως μετά να δείτε και τον αντικατοπτρισμό;”

“- Όταν ο ήλιος πέφτει, ο αντικατοπτρισμός μοιάζει να ξεθωριάζει. Ο ήλιος ξεθωριάζει τα πάντα!”

“- Όχι! Κάνεις λάθος! Ο αντικατοπτρισμός δεν είναι κοντά σε εσένα. Ειναι βαθιά και έχει χρώματα. Αντίθετα η σκιά μένει κοντά σου και δεν έχει χρώματα.Είναι πάντα σκοτεινή”

(Reggio Emilia: Οι χίλιες γλώσσες των παιδιών προσχολικής ηλικίας,C. Edwards and all, (σ.255),2006, Αθήνα ).

Σε αυτό το άρθρο παρατηρήσαμε συνεργασία, ελευθερία λεκτικής έκφρασης, πειραματισμό στην πράξη… πρωτοβουλία, διαπροσωπική επικοινωνία, εξερεύνηση. Τέτοιες εργασίες, δίνουν την δυνατότητα σε όλα τα παιδιά όχι μόνο σε εκείνα που έχουν μια ικανότητα στο σχέδιο, να πουν την γνώμη και την παρατήρησή τους.

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΩΝ REGGIO

Ο δάσκαλος του Reggio Emilia πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

πρέπει να γνωρίζει πως να ακούει τα παιδιά,
πρέπει να γνωρίζει πώς να τους επιτρέπει να παίρνουν πρωτοβουλία
πρέπει να γνωρίζει πώς να τα καθοδηγεί με παραγωγικούς τρόπους.

Είναι αυτός που ενθαρρύνει την Ελευθερία, το Συναίσθημα και τις Αλληλεπιδράσεις.

Αναζητά την προώθηση της καλής διάθεσης των παιδιών και την ενθάρρυνση της μάθησης σε όλους του τομείς γνωστικό, ψυχοκινητικό, κοινωνικό και συναισθηματικό.

Εκμεταλλεύεται κάθε στιγμή που θα του δώσει την ευκαιρία να ενθαρρύνει τα παιδιά σε αλληλεπίδραση με τα εργαλεία .

Φτιάχνει ευκαιρίες, προσφέρεται στο να ακούει τα παιδιά, διαδίδει τις ιδέες τους δηλ. τα ερεθίσματα προσφέρονται από τα ίδια τα παιδιά κάτω από τη δική του ενθάρρυνση. Χρησιμοποιεί τις ιδέες κάθε παιδιού για να γίνονται δράσεις. Ενθαρρύνει την Αντιπαράθεση και την σύμπραξη.

Δεν αναφέρομαι στα Reggio για να σας πείσω να κοπιάρετε τις πρακτικές του. Είναι ανόητο να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε εκπαιδευτικά μοντέλα άλλων χωρών. Ενημερωνόμαστε για να πάρουμε ιδέες για το πως θα τις εφαρμόσουμε στη δική μας κουλτούρα και στiς δικές μας πρακτικές δυσκολίες. Αυτός είναι ο ρόλος της επιστήμης. Να μας ενημερώσει για τις λύσεις που βρήκαν άλλοι σε ανάλογα προβλήματα.

Ίσως χρειάζεται να μελετήσουμε με μεγαλύτερη προσοχή τα Reggio όχι μόνο για τις προτάσεις του αλλά γιατί ίσως ήρθε η ώρα η εκπαιδευτική κοινότητα να αναλάβει δράση επί της ουσίας και στην πράξη. Η μη εφαρμογή των επίσημων προτάσεων του Ιταλικού Υπουργείου Παιδείας, έκανε τους εμπνευστές των Reggio να σκεφτούν τρόπους για να κάνουν περισσότερο αποτελεσματικό το σχολείο.

Έτσι η ελληνική πραγματικότητα δείχνει πως ο δάσκαλος έχει στην πλάτη του την ευθύνη να κάνει την αλλαγή, να κοπιάσει να βρει το λειτουργικό και δυστυχώς δεν είναι το manual του Α.Π.Σ. του Υπουργείου που θα βρει τις λύσεις, γιατί τις περισσότερες φορές προτείνεται από ανθρώπους που δεν έχουν δράση στο σχολείο παρά μόνο θεωρητική κατάρτιση.

Μιλάμε δηλ. για τον δάσκαλο ερευνητή.

Eδω κάνω μια παρένθεση για να προτρέψω να κρατάτε σημειώσεις. Κάτι σαν ημερολόγιο. Να δοκιμάζετε κάθε ιδέα σας ερευνητικά. Να παρατηρήσετε, να καταγράψετε συμπεριφορές μαθητών, αντιδράσεις,. Αυτό θα σας κάνει να έχετε μια ολοκληρωμένη ιδέα για τις δυνατότητες κάθε εργασίας. Έτσι θα είστε σε θέση να κάνετε αλλαγές που θα καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών.

Όλη αυτή η αίσθηση ελευθερίας τι αποτέλεσμα μπορεί να φέρει στην ανάπτυξη του παιδιού;

Για πολλά χρόνια, ακόμα και στα τελευταία βιβλία που τυπώθηκαν αλλά και συχνά σε προτάσεις ή προγράμματα του ΠΙ και του ΥΠΕΠΘ, βλέπουμε να προωθούνται οι κλασικές προσεγγίσεις γύρω από την τεχνική-διαδικασία που καλλιεργεί κυρίως αισθητικούς στόχους. Οι παιδαγωγικοί στόχοι είναι αόριστοι .. πχ: προτείνουν εργασίες για να αναπτυχτεί η φαντασία και η δημιουργικότητα στο παιδί. Δηλαδή.; Πρακτικά; Λειτουργικά; παιδαγωγικά; Πως διαφαίνεται η δημιουργικότητα και η φαντασία στην πράξη;

Ο ρόλος του εικαστικού/εικαστικού εκπαιδευτικού, έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Ανήκει στο πεδίο ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ και οι ανθρωπιστικές επιστήμες έχουν σαν στόχο να βελτιώσουν την ζωή του άνθρωπου, να τον κάνουν περισσότερο λειτουργικό, επιτυχημένο, ευτυχισμένο κ.α. Να καταγράψουν τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες, τις τάσεις.

Ο ρόλος της καλλιτεχνικής δημιουργίας δηλαδή, δεν παραμένει στον χώρο του χόμπι, της ευχάριστης ενασχόλησης, της αισθητικής καλλιέργειας του παιδιού. Πολλές φορές στα επίσημα έγγραφα έχουμε αυτήν την αίσθηση. Ότι η εικαστική αγωγή προωθείτε ως η ευχάριστη ενασχόληση που ξεκουράζει, χαλαρώνει τα παιδιά και αναπτύσσει την αισθητική τους. Ένα χόμπι δηλ. Και αυτή η διάσταση, ‘όπως είναι φυσικό, αυτόματα υποβιβάζει τα εικαστικά στο δευτερεύον μάθημα.

Για να δούμε μερικά από τα οφέλη (στην πράξη) για την ζωή του παιδιού από την εικαστική αγωγή:

Στο πεδίο ανάπτυξης, συντελούνται οι εξής στόχοι :

Το παιδί αναπτύσσει υψηλά επίπεδα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης αφού οι πιθανότητες να επιτύχει στην εργασία του είναι πολλές, επειδή οι λύσεις των προβλημάτων που θα προκύψουν στις εικαστικές εργασίες είναι περισσότερες και όχι μια, όπως είναι σε άλλα μαθήματα, π.χ.στα μαθηματικά και στην ορθογραφία.
Αναπτύσσει αίσθηση των δεξιοτήτων του αφού του προσφέρονται ευκαιρίες για πρωτοβουλία και αυτοσχεδιασμό.
Εμπλουτίζει το λεκτικό του ρεπερτόριο αφού έρχεται σε αλληλεπίδραση κατά την δημιουργία, με τον δάσκαλο και την ομάδα, μέσα από την διαφωνία, την διαπραγμάτευση και την λεκτική έκφραση του έργου του
Αποκτά αίσθηση του κορμιού του. Αναπτύσσει την λεπτή κινητικότητα, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, καθώς διαπιστώνει πως μπορεί να κάνει νέες κινήσεις π.χ. Θα παρατηρήσετε κυρίως στα παιδιά της Α, πολλές φορές, απομακρύνουν τα μάτια τους από το χαρτί καθώς σχεδιάζουν και παρατηρούν το χέρι τους..απολαμβάνουν την κίνηση που δεν ήξεραν ότι μπορούσαν να κάνουν μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Αναπτύσσει και άλλα χαρίσματα εκτός του εικαστικού πχ. οργανωτικότητας, επικοινωνίας, το ηγετικο πνεύμα, καθώς στις ομαδικές εργασίες θα έχει την δυνατότητα να οργανώσει κοινούς στόχους. Και αυτό αφορά και στα παιδιά εκείνα που δεν έχουν την αντικειμενική ικανότητα να σχεδιάσουν. πχ. Έβαλα ένα χαρτί περίπου 2 μετρά πλάτος στον τοίχο και προέτρεψα τα παιδια της Δ`, να φτιάξουν ένα βυθό. Κάποια στιγμή τους τέλειωσε το κίτρινο χαρτόνι που έβαζαν για άμμο. Πολλά παιδιά ήρθαν σε αδιέξοδο. Ο Γ. που δεν είναι από τα παιδί που έχουν ικανότητα στο σχέδιο και μάλλον δημιουργούσε συχνά αναταραχή στην τάξη, πρότεινε να βάψουν ένα λευκό χαρτί στο χρώμα της άμμου. Ο ίδιος μέσα σε λίγα λεπτά είχε οργανώσει ομάδα εργασίας και γρήγορα το έργο τους προχώρησε. Αν είχα παρέμβει εγώ δεν θα δινόταν η ευκαιρία να αναδείξει το ηγετικό του πνεύμα.
Αναπτύσσει τη διαφορετικότητα, και μαθαίνει στα παιδιά να την αποδέχονται επίσης.

ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΤΑΞΗ

Πως εφαρμόζω τις αρχές του Reggio; Ψάχνω τρόπους και εγώ να εφαρμόσω τις αρχές της Ελευθερίας, της Αποδοχής και της Πρωτοβουλίας.

Πρακτικά στο μάθημά μου, τα παιδιά αφήνουν σε κουτιά τα πράγματα των εικαστικών στην γωνιά των εικαστικών που έχουμε φτιάξει. Έχω πάντα μαζί μου ένα βαλιτσάκι με πιο βάρια υλικά, σφυρί, συρραπτικό, θερμοκολλα σε περίπτωση πού τα χρειαστούν για τις παρεμβάσεις στον χώρο της τάξης.

Δίνω ιδέες για εργασίες, αλλά τις περισσότερες φορές τα αφήνω να παίξουν με τα υλικά που επιθυμούν εκείνα. Για παράδειγμα: για την ιδέα των Χριστουγέννων ήταν ελεύθερα να εκφραστούν όπως ήθελαν. Μια ομάδα δούλεψε με πυλό και πλαστελίνες την φάτνη σε 3D πάνω στο τραπεζάκι που έχω ξεχωρίσει για αυτήν την δουλειά. Άλλοι με κατασκευές από χαρτί, άλλοι με μαρκαδόρους ή σε μεγάλες ομαδικές εργασίες με μεικτές τεχνικές.

Άλλη ομάδα ζωγράφισε ένα μεγάλο δέντρο πάνω σε χαρτί και πάνω εκεί τα παιδιά έφτιαξαν σε κολλάζ τα στολίδια τους. Ήταν ελεύθερα να κρεμάσουν ότι ήθελαν. Πέρα από τα συνηθισμένα, αγγελάκια κτλ, άλλοι ζωγράφισαν φρούτα…. Κάποιοι ζωγράφισαν αυτοκίνητα να κυκλοφορούν πάνω στα κλαδιά και άλλοι παλάμες ή ψάρια. Εγώ ήμουν εκεί να τους δίνω ιδέες για το πώς πρέπει να χρησιμοποιούν τα υλικά, ή να τους ενθαρρύνω σε πειραματισμούς.

Πχ. ένα άτακτο αγόρι της πρώτης, παράκουσε τις οδηγίες χρήσης της τέμπερας και την ανακάτεψε με UHU …. Δεν το μάλωσα. Έδειξα ενθουσιασμό για την ιδέα του. Κολλήσαμε αυτό το υλικό σε ένα χαρτί και το κρεμάσαμε στον τοίχο. Το σχήμα άλλαξε με τη βαρύτητα και περιμέναμε μέχρι την επομένη να δούμε τι θα έχει συμβεί…. Ένας δράκος, ένας φανταστικό πουλί…. Αυτό το λάθος έγινε αφορμή για να πειραματιστούμε και στο επόμενο μάθημα με αυτήν την ιδέα…. Φτιάξαμε μια φωλιά με παράξενα πλάσματα. Όλη η ομάδα είχε ενθουσιαστεί για αυτό το παράξενο υλικό.!

Συνήθως, στο μάθημά μου, προσπαθώ να φέρω μια ατμόσφαιρα εργαστηρίου στην τάξη… Μια ατμόσφαιρα που να μοιάζει με τα εργαστήρια της ΑΣΚΤ. Κάθε φοιτητής είχε μια δουλειά, ένα πρότζεκτ να ολοκληρώσει. Αλλά ήταν ελεύθερος να το εκφράσει με όποιον τρόπο ήθελε και με όποια υλικά.

Δεν αποκλείω καμιά διάθεση για πειραματισμό και ενθαρρύνω τα παιδιά να κάνουν ακόμα και εργασίες τύπου περφόρμανς ή ταμπλό βιβάντ. Μπορούν να παρουσιάσουν κάποιο χορευτικό που επινόησαν ή κάποιο στιχάκι. Πρόσφατα ένα αγόρι της Β` ήθελε να μας διαβάσει το γράμμα αγάπης που είχε γράψει για την αγαπημένη του σε άλλο τμήμα.

Άλλες φορές, η μουσική δε λείπει. Έχουμε τραγουδάκια και συνθήματα για να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο. «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΣΤΟ Η ΛΑΘΟΣ ΣΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ..ΚΑΙ ΑΜΑ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΑΩ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ» είναι ένα από αυτά. Κάθε φορά που κάποιο παιδί στενοχωριέται που δεν καταφέρνει την εργασία, όλα τα υπόλοιπα αυθόρμητα του τραγουδούν το σύνθημα, η απλώς το ενθαρρύνουν.: “- Μην στενοχωριέσαι Μαρία . Το σημαντικό είναι να σου αρέσει αυτό που κάνεις εσένα και όχι στους άλλους. Θα τα καταφέρεις. “.

Μια ατμόσφαιρα αποδοχής πού πρέπει να ξεκινά από τον δάσκαλο και μεταβιβάζεται στην ατμόσφαιρα της τάξης και στις σχέσεις μεταξύ τους. Το ένα παιδί ενθαρρύνει το άλλο. Μια μεγάλη παρέα που έχει σαν στόχο να εκφράζεται.

Αυτή η διάσταση διδασκαλίας οδηγεί τα πράγματα πολλές φορές σε μια ελεγχόμενη αταξία. Το μάθημα των εικαστικών δεν μπορεί να είναι σαν τα υπόλοιπα μαθήματα όπου το παιδί μόνο του δουλεύει στο θρανίο και ο δάσκαλος επιβάλει την ησυχία. Είναι ένα ζωντανό μάθημα ..η τάξη πάλλεται. Δεν θα εμποδίσω το παιδί που έχει ολοκληρώσει την εργασία του με επιτυχία και θέλει να την δείξει στους συμμαθητές.. δεν θα το φιμώσω. Θα το ενθαρρύνω να επικοινωνήσει το δημιούργημά του.

Πολύ συχνά δουλεύω σε ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Μη το φοβάστε….Τους αρέσει παρά πολύ. Βγαίνουν αισθητικά αριστουργήματα και είναι ένα θαυμάσιο πεδίο για αυτές τις αλληλεπιδράσεις που λέγαμε παραπάνω.

Επίσης σας προτρέπω να κάνετε ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΧΝΗΣ. Χρησιμοποιώ αφίσες γιατί είναι μια πιο πρακτική και γρήγορη λύση σε σχέση με τον πρότζεκτορα και μπορεί να γίνει μέσα στην τάξη εύκολα.

Αποφεύγετε τις πολλές πληροφορίες. Ποιος ζωγράφος, πότε, ποιο κίνημα, συνήθως αρκεί από την θεωρία. Αφήστε τα παιδιά να πουν για τα συναισθήματά τους . Θα ακούσετε πράγματα που δεν τα είχατε σκεφτεί ποτέ. Και θα δείτε πως η Τέχνη είναι κάτι που μπορεί να αντιληφθούν όλοι. Ακόμα και οι πιο μικροί.

Η ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ

Μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες που είχα με τα παιδιά ήταν με τη Γκουέρνικα. Ασχοληθήκαμε σε αρκετά μαθήματα. Μιλήσαμε, αναλύσαμε τις φιγούρες, μιλήσαμε για τον πόλεμο, για την Ζωή, για τη σπουδαία προσωπικότητα του Πικάσο, μιλήσαμε για τον κυβισμό…ζωγραφίσαμε την δική μας Γκουέρνικα…

Την τελευταία μέρα, τράβηξα τις κουρτίνες για να χαμηλώσει ο φωτισμός, είπα στα παιδιά να χαλαρώσουν πάνω στις καρέκλες τους, να κλείσουν τα μάτια και να φανταστούν πως περιπατάνε στους δρόμους της Γκουέρνικα λίγο μετά την καταστροφή. Ησυχία επικράτησε μέσα στην τάξη….ένα ένα άρχισε να λέει τι αισθάνεται..άλλοι εμπλούτισαν το σκηνικό με πολλές λεπτομέρειες…. Κάποιοι άλλοι περιέγραψαν φανταστικές ιστορίες από τη ζωή του νεκρού στρατιώτη και της μητέρας με το νεκρό βρέφος. Μετά ένα παιδάκι άρχισε να κλαίει. Μετά άλλο ένα και άλλο ένα. Κάποιο παρακάλεσε να σταματήσουμε αυτό που κάναμε γιατί οι εικόνες του πολέμου το τρόμαζαν . Και όπως κάναμε . Και εκεί τους εξήγησα πως μόλις είχαν μια έντονη εμπειρία με την Τέχνη. Μιλήσαμε πολύ και συνειδητοποίησαν τον σκοπό της τέχνης. Ακόμα και της Αλλόκοτης τεχνης. Ακόμα και οι αφηρημένες γραμμές, τα δύσμορφα σχέδια έχουν κάτι να μας πουν. Αισθανθήκαν τη Τέχνη. Και ήταν μόλις 10 χρονών.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΔΑΣΚΑΛΟ

Η προσωπική μου εμπειρία είναι πως άλλαξα ,..τα παιδιά με άλλαξαν. Βγήκα έξω από την αίθουσα…πέρα από τους τοίχους. Στο σχολείο που είμαι έχουμε στόχο με τα παιδιά, να προσπαθήσουμε να κάνουμε οικείους τους τοίχους του σχολείου. Να βγάλουμε τις αφίσες και τις τοιχογραφίες που είχε κάνει μια πολύ ταλαντούχα μαμά και να κάνουμε τις δικές μας παρεμβάσεις. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι, γιατί έρευνες έχουν δείξει πως η συμπεριφορά των παιδιών που ζουν σε ένα σχολικό περιβάλλον κατάλληλο για παιδιά, έχουν δραματικά πιο χαμηλά ποσοστά επιθετικότητας. Και αυτό είναι λογικό . Αισθάνονται το χώρο δικό τους. Όπως το δωμάτιό τους.

Θα αντιμετωπίσουμε τεράστιες δυσκολίες και αντιδράσεις. Πέρυσι για παράδειγμα, μια-μια εξαφανίζονταν οι μεγάλες εργασίες που είχαν κάνει τα παιδιά. Ανακάλυψα πως τις έσκιζε ο επιστάτης γιατί είχε βάψει με τα ίδια του τα χέρια τους τοίχους και δεν ήθελε να χαλάσει το χρώμα. Και δυστυχώς ο διευθυντής δεν με βοήθησε να το διαχειριστώ γιατί δεν ήθελε να διαταράξει τη σχέση του με τον επιστάτη…

Έχω την αίσθηση πως το σύστημα μας τραβαει σε μια διάσταση δημόσιου υπάλληλου. Αλλά δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν είμαστε καν δάσκαλοι με την κλασική έννοια. Είμαστε εικαστικοί. Ας μην το ξεχνάμε και ας μην φοβόμαστε να το προβάλουμε.

Το εκπαιδευτικό σύστημα έχει κατασκευάσει έναν δάσκαλο (κινδυνεύουμε και εμείς από αυτήν την επιδημία) που πολύ σύντομα αφυδατώνεται, χάνει τον ενθουσιασμό του και την διάθεση για καινοτομίες. Αντί να εξελίσσεται και να γίνεται καλύτερος στον παιδαγωγικό του ρόλο, σύντομα διαπιστώνει πως έχει να αντιμετωπίσει άλλου είδους ζητήματα, σε ένα σχολικό περιβάλλον που μάλλον είναι εχθρικό για εκείνον και είναι δομημένο με έναν τέτοιο τρόπο που θα τον δυσκολέψει παρά θα τον ενθαρρύνει στη δουλειά του.

Μην αρνηθείτε την ιδιότητα του εικαστικού. Μην φοβηθείτε να βγάλετε την δύναμή σας, τη ματιά σας. Ο ίδιος ο χώρος των εικαστικών, το έχει διαχωρίσει: θα γίνεις είτε καλλιτέχνης είτε εκπαιδευτικός, δηλαδη, Δημόσιος υπάλληλος. Και αυτό είναι τόσο λάθος. Παράγουμε πολιτισμό. Παρεμβαίνουμε στην κοινωνία. Ποιος παρεμβαίνει περισσότερο; εκείνος που θα πουλήσει 3 έργα σε μια γκαλερί και θα γράψει ο επιμελητής ένα κειμενο που θα το διαβάσουν κάποιοι φίλοι και κάποιοι επαγγελματίες της τέχνης, ή ένας εικαστικός που αγγίζει και βαφτίζει στην τέχνη 400 παιδιά την εβδομάδα;

Το σχολείο, χρειάζεται τους εικαστικούς γιατί μόνο εμείς μπορούμε να οδηγήσουμε τα παιδιά σε αυτές τις εμπειρίες, γιατί οι ίδιοι έχουμε αυτήν την βιωματική εμπειρία με την τέχνη.

Οι ψυχίατροι/ ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως είμαστε εικαστικοί επειδή μέσα από την δημιουργία θέλουμε να εκτονώσουμε το Τραύμα, την παιδική τραυματική εμπειρία που μπορεί να έχει διαφορετική διάσταση για τον καθένα μας. Από την άλλη, ειδικοί όπως ο Γκάρντερ (Πολλαπλή νοημοσύνη) υποστηρίζουν πως είναι κάποιος εικαστικός γιατί ο εγκέφαλός του λειτούργει με έναν συγκριμένο τρόπο, με το δεξή πλευρικό λοβό. Αντιλαμβανόμαστε με διαφορετικο τροπο τις εικόνες του κόσμου, από ότι ένας μαθηματικός, ένας μουσικός ή ένας φιλόλογος.

Έτσι όποια θεωρία και αν διαλέξουμε εκείνη του Τραύματος ή εκείνη την Πολλαπλής νοημοσύνης και οι δυο αποδεικνύουν πως μόνο ένας εικαστικός μπορεί να φέρει το παιδί σε αυτήν την κατανόηση του κόσμου.

Θυμηθείτε τη Vecchi. Μόνο εκείνη είδε το φως από τα δέντρα. Πόσες φορές έχουν γελάσει μαζί μας όταν σταματάμε με ενθουσιασμό για να παρατηρήσουμε μια σκιά, μια μουτζούρα στον τοίχο. Αντιλαμβανόμαστε την αρμόνια και τις αισθητικές σχέσεις ενώ οι άλλοι δεν μπορούν, γιατί απλά το νευρικό τους σύστημα λειτούργει διαφορετικά από το δικό μας. Κάτι σαν να λέμε, εμείς βλέπουμε με ευρυγωνιο φακό τον κόσμο και οι άλλοι με αναλογικό παλαιου τυπου. Κάπως έτσι.

Η σχέση μας με την τέχνη είναι βιωματική. Είναι στην καρδιά της ύπαρξης μας. Τα vibes μας είναι τέτοια που το παιδί μπορεί να εμπιστευτεί. Τα παιδιά του δημοτικού είναι σε μια ηλικιακή φάση περισσότερο τα μικρά, που το να εκφραστούν μέσα από τις τέχνες και ιδιαίτερα μέσα από τη ζωγραφική, είναι κάτι σαν τη φυσική τους γλώσσα,. Είμαστε εκείνοι που μιλάμε αυτήν την γλώσσα. Καταλαβαινόμαστε. Τους παρέχουμε ασφάλεια και κατανόηση

Έτσι κλείνοντας να θυμάστε αυτές τις λέξεις φράσεις κλειδιά:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,

ΑΠΟΔΟΧΗ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕΒΕΣΤΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ Σας ΣΑΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Προτεινόμενα βιβλία:

REGGIO EMILIA : Οι χίλιες γλώσσες των 2παιδιών προσχολικής ηλικίας, C.Edwards and a., 2006,εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.
H Eικαστική αγωγή στην Ελληνική πραγματικότητα, Α. Βάος ,2000,(εκδόσεις Ελληνικά γράμματα)
Πώς το παιδί αντιλαμβάνεται τον κόσμο, Gardner, Howard ,2006,εκδόσεις Ατραπός.

Το ακορντεόν.

2011-07-12T11:38:00.000-07:00

Σήμερα έκλαψε η καρδιά μου.
Ετοίμαζα τη βαλίτσα για το ταξίδι της Παρασκευής..
Και άκουσα τον ήχο από μιάν αλλη εποχή... Ενα ακορντεόν σε μια κλαψιάρικη μελωδία που προσπαθούσε να χαρεί.
Ένας άντρας απροσδιόριστης εθνικότητας το κρατούσε. Μελαμψος ρακένδυτος και φώναζε τραγουδιστά: "ΚΑΛΗΣΠΕΕΕΕΕΡΑ....ΚΑΙ ΧΑΡΑ!!!!!!!!! ΚΑΛΗΣΠΈΕΕΕΡΑ...ΚΑΙ ΧΑΡΑ...."
Η φωνή του έφερε ατμόσφαιρα από Tornatore στο απογευματινό ημίφως...Ένα μπλέ Πρωσίας και λίγη γεύση χειμωνιάτικη από φουντούκι στην καρδιά του καλοκαιριού.
Ενας φόβος για το μέλλον με πλημμύρισε.
Μια μοναξιά.
Τύλιξα σε ενα χαρτί δύο ευρώ και τα πέταξα από το παράθυρο!
-"ΧΕΪ!! Του φώναξα. "Σ ευχαριστώ! (Που απόψε με πόνεσες).
Με χαιρέτησε με χαρά. Και με λίγη συνωμοσία, μου μίλησαν τα μάτια:"Ναι.. και εγώ φοβάμαι" .
Άκουσα άλλες τέσσερις φορές το σύνθημά του να σβήνει στις σκιές της γειτονιάς..
Μετά έπαυσε.

Συνταγμα 29-6-2011

2011-06-30T17:15:00.000-07:00

MY ROOM- Eleni Karagianni (Slow down rooms/ AGAINST ALL ODDS PROJECT)

2011-06-11T01:35:00.000-07:00

Η εικαστικός Ελένη Καραγιάννη συμμετέχει στην παράλληλη έκθεση SLOW DOWN ROOMS του Against All odds Project, με την εγκατάσταση : MY ROOM.

To Slow Down Rooms επιμελείται η Ίριδα Κρητικού, και παρουσιάζει νέους Έλληνες καλλιτέχνες που υιοθετούν χειρωνακτικές μεθόδους και πειραματίζονται με διάφορα υλικά εστιάζοντας στην ιδέα της ανακύκλωσης.

Πρόκειται για μία εγκατάσταση με στοιχεία performance στην οποία, μεταφέρει ένα κομμάτι από τον προσωπικό της χώρο. Τα παλαιά έπιπλα και τα μικροαντικείμενα που μάζεψε από τους δρόμους της Αθήνας μαζί με την “ταπετσαρία” των αναμνήσεων στους τοίχους, μας αφηγούνται την ιστόρια μιας γυναίκας που ζει και κινείται στο αστικό περιβάλλον. Στο ίδιο πνεύμα, την ατμόσφαιρα συμπληρώνει το βίντεο που προβάλλεται στην οθόνη του MY ROOM : εικόνες, μουσικές, ψίθυροι τραγουδιών από την ίδια την εικαστικό, μετατρέπουν αυτό το αστικό σκηνικό σε ένα προσωπικό ταξίδι, φορτισμένο με αναμνήσεις και έντονα συναισθήματα.

Η έκθεση αποτελεί συνέχεια του πρώτου διεθνούς Συνεδρίου των δράσεων Αgainst All Odds: Ηθική / Αισθητική που πραγματοποιήθηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και των έξι Ακαδημαϊκών Εργαστηρίων που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Τα ζητήματα που τίθενται μέσα από τη δομή της διερευνούν την επίδραση των νέων συμμετοχικών διαδικασιών στο πεδίο των χωρικών πρακτικών, καθώς και τα σημεία σύγκλισης και διαφοροποίησης μεταξύ αισθητικής φόρμας και ιδεολογικού υπόβαθρου.
Η έκθεση αρθρώνεται σε τέσσερις θεματικές ενότητες: Ακτιβισμός. Ομάδες με όραμα / Κοινωνία & Αισθητική /.Ταυτότητα. Ηθική του επαγγέλματος /Δράση – Αντίδραση.

Χώρος

Αθήνα

Μουσείο Μπενάκη

Κτήριο Οδού Πειραιώς

Διοργάνωση

Life Strategies

Σε συνεργασία με: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών,

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,

Parsons The New School For Design και Πανεπιστήμιο Paris 8 - CiTU research center of Paragraph Laboratory

Με την ευγενική υποστήριξη του Μουσείου Μπενάκη

Υπό την αιγίδα:

των Ηνωμένων Εθνών,

του Ελληνικού Υπουργείου Περιβάλλοντος,

Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής,

του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠ.ΠΟ.Τ.),

του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών (UNDP),

της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα,

του Δήμου Αθηναίων / Εταιρεία Τουριστικής και Οικονομικής Ανάπτυξης Αθηνών (ETOAA), Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος,

του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών - Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων(ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ)

και του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής

LOVE LETTERS (Elena KAragianni, 2006)

2011-06-11T01:26:00.000-07:00

Υλικό: Αυθεντικά ερωτικά γράμματα, φωτογραφίες μικτή τεχνική,

Διαστάσεις:1) Επιτοίχια εγκατάσταση σε μεταβαλλόμενες διαστάσεις

2)Τελάρα σε διάφορες διαστάσεις

Το project ξεκίνησε το 2005. Τα ερωτικά γράμματα συγκεντρώθηκαν κυρίως από αγγελίες που μπήκαν για αυτό το σκοπό σε διάφορα sites (ελληνικά και διεθνή). Επίσης σημαντικό μέρος από αυτά, αφορά σε ερωτικά γράμματα από το προσωπικό μου αρχείο, αλλά και γνωστών προσώπων.

Πάνω σε αυτά τα ερωτικά χειρόγραφα, γίνονται διάφορες χρωματικές κυρίως επεμβάσεις, και έχουν προστεθεί αυθεντικές φωτογραφίες από προσωπικές στιγμές ζευγαριών, με σκοπό να ενισχυθεί η καταγραφή όλων των φάσεων της ερωτικής σχέσης.

Η εικόνα συνυπάρχει με το κείμενο ιχνογραφώντας από τις πιο «ροζ» μέχρι και τις πιο σκοτεινές ερωτικές συμπεριφορές..

Ελένη Καραγιάννη

«Μια περιήγηση στις ανθρώπινες σχέσεις είναι τα έργα της Ελένης Καραγιάννη. Σε αυτά, λόγος και εικόνα συνδυάζονται για να εκφράσουν τα πιο αγνά και ταυτόχρονα τα πιο βίαια ή σκληρά συναισθήματα. Η Καραγιάννη δεν στηρίζεται σε ένα λογοτεχνικό κείμενο για να το αποδώσει με εικαστικά μέσα. Κάνει συμμέτοχούς της στα έργα της απλούς ανθρώπους, γνωστούς, και αγνώστους της από το internet, οι οποίοι της προσφέρουν το υλικό. Η ίδια σχολιάζει ουσιαστικά αυτό το υλικό με τα σχέδιά της και επεμβαίνει στα σύνολα αυτά κυρίως με τη χρήση του σχεδόν βίαιου έντονου κόκκινου χρώματος, ενός χρώματος που αναφέρεται δίχως άλλο στο πάθος της ανθρώπινης σχέσης. Μέσα από τις ατομικές α耆γήσεις φτάνει σε αποτελέσματα που διακρίνονται νοηματικά για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σχέσης και καταλήγει σε ένα σχόλιο για τον ίδιο τον Έρωτα».

Θάνος Χρήστου

Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης

Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

(Κατάλογος Π.Ο.Δ.Α., 2007)

People (Elena Karagianni, 1997)

2011-06-11T01:13:00.000-07:00

Υλικό:

Φωτογραφία λατρευτικής συνάθροισης από την Νότια Αφρική (φωτοαντίγραφα, σμικρύνσεις- μεγενθύσεις της αρχικής φωτογραφίας).

Διαστάσεις: Επιτοίχιo κολλάζ (3,50 x 2,50).

Αφορμή για να στηθεί αυτή η γιγαντοαφίσα ήταν μια φωτογραφία διαστάσεων περίπου 12 x 10cm που βρήκα τυχαία σε κάποιο περιοδικό ιεραποστολικού περιεχομένου.

Η φωτογραφία καταγράφει ένα τεράστιο πλήθος την ώρα που συρρέει σε κάποια θρησκευτική συνάθροιση. Οι θρησκευτικές συναθροίσεις των Νότιων Αφρικανών αποκτούν διαστάσεις κοινωνικού φαινόμενου αφού δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων ακόμα και από τα πιο απομακρυσμένα χωριά συγκεντρώνονται κάθε φορά τόσο σε χριστιανικές όσο και σε παγανιστικές λατρείες.

Το έργο «ανακυκλώνει» (σμίκρυνση-μεγέθυνση) τις μορφές που υπάρχουν στην αρχική φωτογραφία. Η απεικόνιση του πλήθους με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός «ζωντανού παλλόμενου κύματος» ενώ σε κάποια γωνία της αφίσας ένα δέντρο παραπέμπει στην ιδέα του Ιερού δέντρου της γνώσεως και της αθανασίας.

Ελένη Καραγιάννη

Bible books (Elena Karagianni, 1997)

2011-06-11T01:10:00.000-07:00

Υλικό: Τόμοι της Βίβλου ή της Καινής Διαθήκης σε 21 διαφορετικές γλώσσες, φωτογραφίες, Plexiglas, σίδερο, χειροποίητες σφραγίδες, μικτή τεχνική.
Διαστάσεις/μορφή: 1) Επιτοίχιες εγκαταστάσεις με σελίδες από τη Βίβλο. 2) Βάζα με εδάφια από την Βίβλο σε 21 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους. 3) Τόμοι της Βίβλου σε διάφορες γλώσσες.

Σκοπός των έργων της σειράς ‘BIBLE BOOKS’ είναι να δημιουργηθεί μια νέα θρησκευτική/χριστιανική φόρμα, απαλλαγμένη από όλα εκείνα τα «Άγια» υλικά που η βυζαντινή αισθητική έχει επιβάλει ως «καλαίσθητα και πρέποντα» για την σχετική θεματολογία.

Η επιλογή ευτελών υλικών (BiC στυλό, φλουο μαρκαδόροι, φωτοτυπικό χαρτί, γυάλινα βάζα από τρόφιμα κ.α.) είχε ως στόχο να τραβήξει την προσοχή από το υλικό και να επικεντρώσει στην ουσία της θεματολογίας, που είναι η χριστιανική φιλοσοφία.

Η φαινομενική βεβήλωση της Βίβλου, στην πραγματικότητα επιβάλει την αποειδωλοποιησή της και με σχεδόν παιδιακίστικο τρόπο, τα μυστήριά της γίνονται προσιτά σε όλους.

Ελένη Καραγιάννη

«Η Ελένη Καραγιάννη επαναφέρει μια αντιμετώπιση των Γραφών ως μέσου έμπνευσης (αλλά και πρώτης ύλης) για εικαστική δημιουργία. Μια παράδοση που τη φέρνει κοντά στο (ούτως ή άλλως) μοναχικό έργο του Πεντζίκη. Στην περίπτωσή της όμως η επέμβαση είναι πολύ πιο βέβηλη όχι ως προς το πνεύμα των Γραφών αλλά ως προς τη χρήση της ίδιας της τυπωμένης σελίδας της Βίβλου ως καμβά για τις βίαιες παρεμβάσεις της: χειροποίητες σφραγίδες πρωτογενών συμβόλων του χριστιανισμού, της ελληνικής αφιερωματικής και λατρευτικής παράδοσης (οφις, κρανίο, σταυρός, καρδιά, άστρο, φεγγάρι, ήλιος, άγγελος, δάφνες, σπαθί, δέντρο, μωρό/έμβρυο, πουλί/περιστέρι, μάτι, άρτος, ιχθύς) συνυπάρχουν με αυτοφυή σύμβολα (καράβι, κιθάρα, γάτος/διάβολος) και επαναλαμβάνονται. Υπογραμμίσεις, αναιρέσεις και ζωγραφικές επεμβάσεις πάνω στο κείμενο μεταμορφώνουν το απρόσωπο μιας τυποποιημένης τυπογραφίας σε φορτισμένο σκεύος επικοινωνίας. Και είναι ακριβώς ο αγχωμένα επικοινωνιακός χαρακτήρας που καθιστά τη δουλειά της μια χαρισματική αντιπρόταση μέσα στη σαρωτική εσωστρέφεια της εικαστικής δραστηριότητας σήμερα.»

(Θ. Μουτσόπουλος,

Art Magazine,

Απρίλιος 1997, Αθήνα)

«…….η μελέτη της πάνω στη θρησκοληψία μέσα από μια δυναμική εικαστική γλωσσική μετάπλαση της Βίβλου, την καθιστά μια καθαρά γλωσσοκεντρική συγκινησιακή δουλειά υψηλής εντάσεως.

( Ν.Γ. Ξυδάκης,

Καθημερινή,

Ιούνιος, 1997, Αθήνα)

MY ROOM - Elena Karagianni (Slow down rooms/ Against All Odds Project, 2011)

2011-06-07T06:28:00.000-07:00

AGAINST ALL ODDS/ ΗΘΙΚΗ /ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

Ελένη Καραγιάννη / MY ROOM (SLΟW DOWN ROOMS)

Η εικαστικός Ελένη Καραγιάννη συμμετέχει στην παράλληλη έκθεση SLOW DOWN ROOMS του Against All odds Project(σε επιμέλεια Λίνα Στεργίου), με την εγκατάσταση : MY ROOM.

To Slow Down Rooms επιμελείται η Ίριδα Κρητικού και παρουσιάζει νέους Έλληνες καλλιτέχνες που υιοθετούν χειρωνακτικές μεθόδους και πειραματίζονται με διάφορα υλικά εστιάζοντας στην ιδέα της ανακύκλωσης.

Πρόκειται για μία εγκατάσταση με στοιχεία performance στην οποία, μεταφέρει ένα κομμάτι από τον προσωπικό της χώρο. Τα παλαιά έπιπλα και τα μικροαντικέιμενα που μάζεψε από τους δρόμους της Αθήνας μαζί με την “ταπετσαρία” των αναμνήσεων στους τοίχους, μας αφηγούνται την ιστορία μιας γυναίκας που ζει και κινείται στο αστικό περιβάλλον. Στο ίδιο πνεύμα, την ατμόσφαιρα συμπληρώνει το βίντεο που προβάλλεται στην οθόνη του MY ROOM : εικόνες, μουσικές, ψίθυροι τραγουδιών από την ίδια την εικαστικό, μετατρέπουν αυτό το αστικό σκηνικό σε ένα προσωπικό ταξίδι, φορτισμένο με αναμνήσεις και έντονα συναισθήματα.

Η έκθεση αποτελεί συνέχεια του πρώτου διεθνούς Συνεδρίου των δράσεων Αgainst All Odds: Ηθική / Αισθητική που πραγματοποιήθηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και των έξι Ακαδημαϊκών Εργαστηρίων που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Τα ζητήματα που τίθενται μέσα από τη δομή της διερευνούν την επίδραση των νέων συμμετοχικών διαδικασιών στο πεδίο των χωρικών πρακτικών, καθώς και τα σημεία σύγκλισης και διαφοροποίησης μεταξύ αισθητικής φόρμας και ιδεολογικού υπόβαθρου.
Η έκθεση αρθρώνεται σε τέσσερις θεματικές ενότητες: Ακτιβισμός. Ομάδες με όραμα / Κοινωνία & Αισθητική /.Ταυτότητα. Ηθική του επαγγέλματος /Δράση – Αντίδραση.

Μουσείο Μπενάκη

Κτήριο Οδού Πειραιώς

6 Ιουνίου εως 31 Ιουλίου

Διοργάνωση

Life Strategies
Σε συνεργασία με: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών,

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,

των Ηνωμένων Εθνών,

του Ελληνικού Υπουργείου Περιβάλλοντος,

Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής,

του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠ.ΠΟ.Τ.),

του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών (UNDP),

της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα,

του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών - Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων(ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ)

και του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής

Πορσελάνη.

2011-02-26T05:05:00.000-08:00

Άπλωσε τα χέρια , σαν ένας εσταυρωμένος, πάνω στα πλακάκια του μπάνιου.

Πίεσε το κορμί της πάνω στον τοίχο μέχρι που πόνεσε. Ήταν γυμνή.

Με τη γλώσσα της έπαιζε με τον γάντζο για τις πετσέτες.

Μετά άρχισε να κλαίει.

Λίγο πιο μετά κατέρρευσε. Με το κεφάλι στα γόνατα αφέθηκε στο τίποτα.

Τίποτα.

Ξύπνησε με τη γεύση της πορσελάνης στο στόμα..

Ήταν ένα άσχημο όνειρο.

Καθώς σηκωνόταν απο το κρεβάτι, αισθάνθηκε το σώμα σιωπηλά να υποφέρει.

Στην απραξία, και ο καρπός του να χάνεται κ αυτος .

Ενα μεγάλο αδιέξοδο. Ο φόβος να σε κρατάει μακριά από το κοντά και από το άγγιγμα.

Άραγε μέχρι εδώ ήταν η ζωή, σκέφτηκε καθώς έφτιαχνε τον καφέ.

Το προηγούμενο βράδυ είχε ξαπλώσει μαζί του. Εκείνος δεν είχε σημασία Γιατί δεν είχε σημασία εκείνη τη στιγμή να κοιτάξει στα μάτια του..

Το σώμα τραντάχτηκε γιατί το ζώο ακολουθεί...Βρίσκει τον δρόμο του.

Όμως υπάρχει και το άλλο...Το Άλλο είναι μιά πόρτα για το δωμάτιο που βρίσκεις ζεστασιά...Το μούδιασμα...μια παλινδρόμηση στο παιδικό.
Στη ηρεμία της μήτρας,στην εμπειρία του να ανήκεις.

Το Άλλο όμως λείπει...

Καλή σου μέρα .

Πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια (η συνέχεια)

2011-01-29T18:37:00.000-08:00

Η φίλη μου είπε πως έχω πνιγεί μέσα στις πολλές πληροφορίες. Στην έντονη γνώση, στο σημαντικό βίωμα που δεν ξέρω πως να επεξεργαστώ. Γι αυτό μάλλον αισθάνθηκα πλήρη απόγνωση και μάλλον απελπισία, καθώς έκλεινα το βιβλίο. Ο Ειδικός με όμορφο τρόπο ξεκαθάρισε τα πράγματα: “οι “διαφορετικοί” άνθρωποι θα καταλήξουν με διαφορετικούς. Το Τραύμα τους θα ανακυκλωθεί απλώς”*.
¨
Το Τραύμα..Το Τραύμα της γέννησης, το τραύμα το Οιδιπόδειο, το Τραύμα του ευνουχισμού, το Τραύμα της αναζήτησης της Ταυτότητας, του φύλου...
Το Τραύμα της Αναζήτησης του Νοήματος.
Ποιο το νόημα στα πράγματα;
Το Τραύμα.
Μια πληγή.
Πάντα αυτή η πληγή.

Το βιβλίο το κατασπάραξα μέσα σε ένα πρωινό. Σα να διψούσα. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να αισθάνομαι ανακούφιση, όμως αισθάνθηκα θλίψη. Σαν ένας ωκεανός, η ματαίωση με παρέσυρε. Αφέθηκα. Υπάρχει άραγε ελπίδα. Ελπίδα από το Τραύμα;

Αργότερα φόρεσα το καλό άρωμα και έβαψα τα χείλη μου κόκκινα. Καθώς έκλεινα την πόρτα πίσω μου συνέχισα να αισθάνομαι θλίψη. Ήταν εκεί και όταν βρέθηκα σε εκείνο το τραπέζι. Ο κόσμος μίλαγε. Για την Κρίση, για την Αγωνία, τις αλλαγές, τις αναζητήσεις. Χτύπαγαν με θυμό τα χέρια στο τραπέζι...Για την Κοινωνία, για τα κενά και την έλλειψη κινήτρων. Οπως τα χτύπαγα κ εγώ πριν χρόνια..πριν αισθανθώ το Τραύμα.

Δεν είχα διάθεση να αντλήσω από το απόθεμα της αισιοδοξίας μου.. Ήθελα να αποσυρθώ.. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αυτές οι λέξεις που γράφω αυτή τη στιγμή....

Μικρά πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια. Ποιος θα τα αγγίξει..ποιος θα τα παρηγορήσει...

Ένα άγγιγμα...Ψάχνουμε σε ολη μας τη ζωή, με δίψα, ενα άγγιγμα. Εκείνο που έλειπε απο τότε ή εκείνο που προσφέρθηκε με λάθος τρόπο. Το άγγιγμα εκείνο που θα μας θεραπεύσει..που θα μας πάει παρακάτω.
Το μικρό παιδικό σωμα...εχει ανάγκη να το αγγίξει η Μητέρα. Κάθε εκατοστό. Οχι για να αισθανθεί το άγγιγμα όπως το αισθάνονται οι εραστές. Χρειάζεται το άγγιγμα για να αισθανθεί τον εαυτό του. Τα όρια του. Που αρχίζω; Που τελειώνω; Μέχρι που φτάνουν τα άκρα μου....Μεχρι που αισθάνεται το δέρμα μου. Ποιος υπάρχει εκεί έξω.
Ποιο το όνομα του Πατέρα.
Με αγαπάει;
Με αγαπάει;
Με αγαπάς;
Θα με φροντίσεις; Θα με ακούσεις;
Θα με δεις; Αυτο που είμαι;
Θα με αγαπήσεις; Θα με ανακουφίσεις; Θα με ταΐσεις
Σε χρειάζομαι.
Αγάπη;
Το νόημα;
Η Αγάπη;
Αυτό ψάχνω;
Ψάχνουμε;
Αγάπη;

Το Τραύμα.
Η πληγή.
Η αναζήτηση του ονόματος του Πατέρα. Εκεί που αυτό το όνομα παραποιείται κάτω απο΄σώματα ανάξιων εραστών...ανώφελων στόχων...ματαιωμένων προσδοκιών.
Ποίος είναι εκεί εξω;

Για αυτο εγω τωρα θα κλεισω τα πράθυρά μου. Θα γυρίσω μέσα μου. Μήπως κι αισθανθω το σώμα μου, ή ακόυσω για το Ονομα. Ή μήπως τον θυμό μου.

Θα κάνω Τέχνη γιατί αυτό θεραπεύει τους διαφορετικούς.
Για την ώρα
Απο το Τραύμα.

Καληνύχτα σας.

*1 ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (Μ. Γιωσαφάτ)
http://www.armosbooks.gr/product_info.php/products_id/157202?sid=7332d19db719c859cccc2a48b6154f99

*2.Πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια
http://www.facebook.com/note.php?note_id=10150111236684097

3* ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ (Ζ. Λακαν)
http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22123

Elena Karagianni-Βridal gown (dedicated to my ancestors) City link- Fashion & Fusion-

2011-01-17T06:49:00.000-08:00

http://www.womenonly.gr/article.asp?catid=15298&subid=2&pubid=82172684

Εκείνη

2010-12-26T02:04:00.000-08:00

Εκείνη, συνήθως εισβάλει στο σπίτι μου με κάποιο τάπερ ή με κάποια σακούλα γεμάτη με φρούτα.
Το ιερό της χρέος. Το ότι δεν έχω κάνει παιδιά, ή δεν νταντεύω κάποιον άντρα, της δίνει την εντύπωση οτι είμαι δυστυχισμένη, άρα και πεινασμένη.
Το "εισβάλει", βέβαια, είναι κάτι σχετικό...Ξέρει πως είναι χειμαρρώδης (από εκείνη το πήρα) και προσπαθεί να το συγκρατεί με μια λίγο συνεσταλμένη διάθεση (και αυτό από εκείνη το πήρα).
Έτσι και εχθές, εισέβαλε, με το γνωστό ταπεράκι με γεμιστές πιπεριές αυτή τη φορά.
Το κεφάλι και τα μάτια της, αφού έκαναν ένα γρήγορο scaning στο χώρο μου, με σχεδόν επιβλητική φωνή και μια επιτακτική χειρονομία να ακολουθεί, ειπε: “Φέτος, θα στολίσεις δέντρο για εσένα, για να ευχαριστήσεις το Θεό για όσα έχεις”.
Σήμερα την σκεφτόμουν έντονα.
Ίσως επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η εποχή που αισθανόμαστε ...
Ίσως επειδή πριν 7 μέρες έκλεισε ένας χρόνος από.....
Τότε, πρωτόγνωρα, την είχα αισθανθεί δίπλα μου, σα να με κατανοούσε. Ειναι η πρώτη φορά που τη σκέφτομαι ετσι. Ήρεμα. Όμορφα και γλυκά. Θυμάμαι, σε
εκείνα τα χρόνια, στην τρικυμιώδη μου εφηβεία, το πόσο άγνωστη ήταν η ύπαρξη αυτών των “ήπιων" συναισθημάτων.Τότε χάραζα στον εαυτό μου, μαζί και το μυαλό μου με όρκους μίσους και δρόμους απόστασης!...Αυτοί οι δρόμοι κράτησαν μέχρι και το παρόν. Όμως πλέον δεν υπάρχει η πικρία.
Τα όνειρά της, εκείνα που δεν πραγματοποίησε ποτέ, τα κουβαλάω ακόμα στη ψυχή μου και ας είναι δυσβάσταχτα.
Όμως ναι, σίγουρα δεν υπάρχει πικρία.
Τώρα πια κατανοώ οτι εκείνη είναι όσα δεν ήθελα να είμαι, μα να που τελικά έχω γίνει. Και όλος εκείνος ο αγώνας να μην της μοιάσω, με έκανε να γίνω ενα χαρμάνι από Εκείνη και μερικές άλλες γεύσεις που δεν την άγγιξαν ποτέ. Όλα όμως πηγάζουν απο Εκείνη. Σημείο εκκίνησης, σημείο αναφοράς, σημείο ολοκαυτώματος, σημείο στο σύμπαν, κουκκίδα στο μυαλό μου, αγκίδα στο τζάμι, χαρακιά στο πάτωμα. Όλα Εκείνη.

Για πολλά χρόνια δέσποζε σαν την φιγούρα από τον Πελεκάνο*.
Αδίστακτη., Αιμοδιψής, βίαιη και μισάνθρωπος, ναρκισσιστική, εγωκεντρική.
Ισως να ήταν. Ίσως να μην ηταν τίποτα απο αυτά τελικά.
Ύστερα απο τόσα χρόνια δεν μπορώ να μην αισθανθώ...(αγάπη;) για Εκείνη.
Και τη θαυμάζω. Που είχε τόσα λιγότερα και που ήταν τόσα λιγότερα απο εμένα.
Και μπορεί μετά από "τόσα", να κοιτάει μια στολισμένη πλατεία με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια κ να γελάει σαν μωρό...
Πού θα βάλει το κλασικό, ένα ποτήρι κρασιού στο μοναχικό της δείπνο για να μη παραιτηθεί απο εκείνη την μικρή αίσθηση απόλαυσης μέσα στη ζωή της.
Που θα σχεδιάσει μόνη της τα φορέματά της ή θα ράψει πάνω στην αδιάφορη μπλούζα της ενα “διακοσμητικό” απο κουμπιά, για να του δώσει ομορφιά.
Που θα πάει μόνη της στις Πινακοθήκες , αν κ δεν τελείωσε το δημοτικό και θα δακρύσει μπροστά σε ενα μουντό πίνακα.
Που βρίσκει ακόμα διάθεση να τραγουδάει παλιομοδίτικα τραγούδια με την κάπως άγρια φωνή της.

Είμαι τόσα πολλά από Εκείνη. Αυτά που έχω αρχίσει να αγαπώ. Σε εμένα. Και ν` αποδέχομαι επιτέλους.
Και αυτά ειναι η δύναμή μου.Η ομορφιά και η χαμογελαστή καρδιά μου.

Κάποιος είπε πως πιθανόν αυτό, να είναι ακόμα και Θεραπεία.
Η Θεραπεία μου και η αποδοχή της φύσης μου.
Της γυναικείας δύναμής μου.
Και της ανθεκτικότητάς μου.
Το ένστικτο επιβίωσης.
Και το ένα βήμα παρακάτω.
Η Αίσθηση του Εαυτού.
Η αίσθηση των χεριών..των ποδιών μου..της θέσης μου στη γη ανάμεσα στα άλλα πλάσματα.

Πέρασαν πολλά χρόνια. Άκυρα; καμένα; Ναι. Είναι αλήθεια.
Μα πράγματι, ολα αυτά μπορεί να είναι η αρχή της Θεραπείας. Της Αρχής.
Ίσως όλα να ξεκινάνε αμέσως τώρα.
Μόλις τελειώσει αυτο το γραμμα.

Μα....ότι και αν ειναι σας παρακαλώ μην της πείτε ποτέ, πως το έγραψα για Εκείνη.

*August Strindberg

Είμαι δύο.

2010-11-26T08:37:00.000-08:00

Είμαι δύο.
Η μια που φαίνεται,αυτή κυριαρχεί.
Εισβάλει, ασήμαντη,
φτηνή, ανάξια.
Με αδειάζει.

Η μία είμαι.
Η άλλη, είναι οι άλλοι.

Είμαι δύο.
Η μια τρυπώνει,
στα μάτια, στο στόμα.
Βαραίνει τους ώμους,
διατάζει το μυαλό.
Με νοθεύει.

Η μία είμαι.
Η άλλη, είναι οι άλλοι.

Είμαι δύο.
Η μια δεν εμπιστεύεται.
Μισεί κ με βιάζει.
Με άχρωμους, άοσμους,σοδομιστές..
Με πονάει.

Πρέπει να τη σκοτώσω.

Ελένη Καραγιάννη
Νοέμβριος 2010

Me singing....I Stil haven`t found what I am looking for.. (cover)

2010-11-20T08:36:00.000-08:00

Μικρά πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια

2010-11-20T06:25:00.000-08:00

Μικρά πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια

Φέτος έχω μικρά παιδιά του δημοτικού για μαθητές....Δυσκολo έμψυχο υλικό, αλλά πάντα όταν έχεις διάθεση να “πάρεις”, παίρνεις εμπειρίες....

Όπως είπε μια φίλη, μπορεί να μην είναι και τόσο μεγάλη πρόκληση το να δουλεύεις με παιδια μικρής ηλικίας, αλλά , ναι Θεέ μου, παίρνεις αγάπη....τόσο πολλή αγάπη.

Έρχονται σαν μικρές πεταλούδες...πότε δειλά διστακτικά, πότε ορμητικά και πέφτουν στην αγκαλιά σου...στα πόδια σου...Έρχονται κ σε μυρίζουν..σαν τα κουτάβια που μυριζουν την οσμή της μητέρας....Σα να αναζητούν τις φτερούγες σου -ιδιαίτερα τα αποθαρρυμένα- για να τα προστατεύσεις, να τα καθοδηγήσεις..Είσαι ένας άγνωστος ανθρωπος...ομως εισαι η Δασκάλα....είσαι αυτη που μπορούν να σέβονται...που διαισθάνονται ότι μπορούν να εμπιστευτούν. Είσαι αυτη που “ξέρει”.

Άλλες φορές έρχονται για να δουν αν θα επιβεβαιώσεις εσυ την ανημποριά τους.... Αν θα τους διαψεύσεις ή θα επιβεβαιώσεις την μικρή φωνή της καρδιά τους, που ψιθυρίζει οτι εχουν αξια:
-“Κυρία, δεν μπορώ να ζωγραφίσω το ψάρι.
- Είμαι σιγουρη οτι μπορείς Μαρία...είμαι πολύ σίγουρη οτι μπορεις.....”.
Και πάντα μπορεί η Μαρία. Αρκεί να της το πει η δασκάλα που ξέρει...

'Άλλοτε αυτά τα μικρά αγοράκια κ κοριτσάκια, έρχονται για να πάρεις το μέρος τους... Είναι τοσο θυμωμένα μερικές φορές...Ο κόσμος πληγώνει....Η μαμα κ ο μπαμπάς πληγώνουν....οι δάσκαλοι πληγώνουν...τα άλλα τα παιδάκια πληγώνουν...
Τοσο ανήμπορα...αβοήθητα....ποιος θα τα ακούσει...ποιος θα τα στηρίξει;

Έρχονται με θυμο και κλάματα...και ψάχνουν επίμονα μεσα στα μάτια σου για να δουν εαν θα είσαι εσυ αυτή που ετσι για εξαίρεση θα πάρεις το μέρος τους...θα παλέψεις τις μάχες τους...

(Ο Άλλος με χτύπησε...ο Άλλος με πλήγωσε, ο Αλλος μου πηρε τα χρωματιστά μου μολυβια...)

Πάντα για τους αλλους μιλάμε..(το λεέι κ το τραγουδι)

Και αυτό συνεχίζεται ετσι για χρόνια...Πολλά χρόνια..

ΟΙ φωνές των παιδιών, η οργη τους κ ο θυμός για τους άλλους μου φέρνει στο μυαλό κάποια άλλα παιδάκια. Μεγάλα παιδάκια

Αλήθεια αλλάζουμε; Ή πάντα ψάχνουμε αυτόν που θα μας δικαιώσει...Αυτόν που θα κλείσει τις πληγές και θα μας δώσει πίσω τα χρωματιστά μολύβια...

Υπάρχουν Σωτήρες; Άτομα που θα μας τα φέρουν όλα όμορφα...βολικά....δικαιωμένα...Μήπως ψάχνουμε αυτά τα πρότυπα του δασκάλου...του δυνατού... που θα μας κάνει να αισθανθούμε ασφάλεια..σιγουριά..εμψύχωση.
Υπάρχουν αυτοι;
Ή μηπως οι σχέσεις είναι κατι άλλο...
Μήπως δεν μπορούν οι άλλοι να μας τα δωσουν ολα αυτά;

Κ θυμώνουμε....κ οργιζόμαστε...κ το βάζουμε στα πόδια όταν δεν τον κανουν.
Οι φίλοι,
οι εραστες,
οι συνεργάτες.

Συντετριμμένοι τρέχουμε στους επόμενους
Πάντα θυμωμένοι..οργισμένοι που κανεις δεν βρέθηκε να μας δωσει πίσω τα χρωματιστά μας μολύβια...

Λεω εγω τωρα...

Ο Άγγελος.

2010-08-23T13:37:00.000-07:00

Ο Άγγελος είναι ένα παράξενο όμορφο αγόρι...
Ένα μικρο αγόρι που μόλις έχει περάσει τα 40.
Είναι από τους άντρες εκείνους που αγαπάνε τις γυναίκες. Πραγματικά τις αγαπάνε.
Ίσως φταίει το ότι ο μπαμπάς πόναγε τη μαμά του συχνά και για αυτό θέλει να τις σώσει. Όλες θέλει να τις σώσει.

Το σεξ είναι για αυτόν ο μόνος τρόπος που έχει ανακαλύψει για να έρχεται κοντά τους.
Να τις καταλαβαίνει,να τις γνωρίζει, να τις φροντίζει.

Η αβάσταχτη ελαφρότητά του, τον έκανε κάποτε, να παντρευτεί μια γυναίκα, την οποία αγάπησε σαν την ίδια του την ψυχή.
Όταν εκείνη γέννησε την κόρη του, ο Άγγελος άρχισε να την αγαπάει ακόμα πιο πολύ, τόσο που εκείνη έγινε κάτι σαν την Παναγία για αυτόν. Δεν μπόρεσε να ξανακάνει έρωτα μαζί της.

Ο μικρός Άγγελος χτίζε ιτο κορμί του με τέτοιο πάθος ώστε να παρατείνει για πολλά πολλά χρόνια ακόμα, την ικανότητά του να κάνει τις γυναίκες να αισθάνονται όμορφα.
Ερωτεύεται κάθε φορά, κάθε κορμί που τον δέχεται. Και δίνει ότι έχει απο την ψυχή του.
Έχει αφιερώσει τόσο πολύ τη ζωή του στο να κάνει τις γυναίκες να αισθάνονται όμορφα που τώρα αισθάνεται ξοδεμένος.
Διψάει για να έχει έναν άνθρωπο δικό του. Ξέρει όμως ότι ποτέ δεν θα ανήκει σε μια μόνο γυναίκα.
Κάθε φορά μπαίνει στο σώμα τους σα να είναι η πρώτη του φορά....σαν 16χρονο αγόρι. Πάντα η ίδια αγωνία. Να είναι ικανός ...Το ίδιο άγχος. Να είναι αποδεκτός.... Η ίδια ένταση. Σα να είναι η πρώτη του φορά. Η ίδια επιθυμία να κρατήσει μέσα του κάθε εικόνα από το γυμνό κορμί, από τις εκφράσεις την στιγμη της αποκορύφωσης. Να κρατησει στους πορους του ολες τις οσμές του. Αχόρταγα κατασπαράζει καθε κορμί που θα του τραβήξει την προσοχή και θα τον αποδεχθεί, πάντα με όλη τη δύναμη και όλο το σεβασμό που τους αξίζει.

Έχει χάσει πια τον αριθμό, αν και θα ήθελε να μπορούσε να αφιερωθεί σε μια γυναίκα. Αλλά η ιερή αποστολή του τον καλεί. Και ξέρει ότι αυτή είναι η αδυναμία του. Και η αλμύρα της ψυχής του. Ένα βάσανο που δεν μπορεί να ελέγξει. Θα ήθελε να ηταν αλλιώς..Χάρις στο πάθος του οι άνθρωποί του έπαψαν να τον εμπιστεύονται...οι άντρεςτον ζηλεύουν και οι γυναίκες έρχονται κοντά του μόνο για να τις λατρέψει. Υστερα αυτές φεύγουν.

Γνώρισε την Εύα σε μια μικρή παραλία με βότσαλο. Την διέκοψε ενώ εκείνη διάβαζε τα βιβλία της, αλειμμένη με αντιηλιακα λάδια, για να εισβάλει απροσκάλεστος στη ζωή της. Ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά το όχι και τόσο χτισμένο κορμί της. Η νέα του αποστολή. Για 3 ήμερες ήταν η μητέρα του, η ερωμένη του, η γυναίκα του, η φίλη του.
Είπε ότι αγάπησε το κορμί της τόσο που πια δυσκολεύεται να μπει σε κάποιο άλλο....

Την τελευταία βραδιά, της ζήτησε μόνο να του αγγίζει απαλά το χέρι. Μονο αυτό.
Και την κοίταγε μέσα στα μάτια. Χανόταν μέσα τους... Ήθελε να ψάξει για τον σπόρο..για το σπέρμα του μέσα στη ψυχη της..
Ατένιζε στο φως του ήλιου που χανόταν, κάθε γραμμή από το πρόσωπό της.
Φύλαξε μέσα του κάθε ανάμνηση απο τα ψεγάδια της...από την γεύση της...

Έσωσε το κορμί της....και τώρα παίρνει ένα άγγιγμα για τα σκοτάδια της μοναξιάς του....
Σα μικρό παιδί κοίταγε τη φιγούρα της στο σούρουπο καθώς εκείνη χανόταν μέσα στις σκιές..

Η Θεά του...
Η λύτρωσή του.

Ο Άγγελος....
Άδειος....
Χτίζει το κορμί του.
Για να μπορεί για πολλά χρόνια ακόμα να λατρεύει τις γυναίκες του κόσμου....

2010-07-28T08:58:00.000-07:00

2010-07-28T08:49:00.000-07:00

2010-07-28T01:18:00.000-07:00

2010-07-28T01:14:00.000-07:00

2010-07-28T01:12:00.000-07:00

Child hood Art Project ( Επιμέλεια: Ελένη Καραγιάννη)

2010-06-22T03:21:00.000-07:00

http://www.athenscityculture.gr/mycalendar/2010/02/02

2010-06-22T03:17:00.000-07:00

Do not forget to.. (Elena Karagianni) ΕΨΥΠΕ

2010-06-19T16:36:00.000-07:00

ΕΨΥΠΕ

Πορτρέτα. -Έκθεση "Οφθαλμός"-Τεχνόπολις 2010.

2010-06-19T16:23:00.000-07:00

http://www.opencalendar.gr/portal/resource/contentObject/id/ff15ed8c-1d56-4eda-8c0b-968d2c843901

Grayscale.

2010-04-14T13:10:00.001-07:00

Οι παντόφλες.

2010-04-14T10:02:00.000-07:00

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010 στις 11:12 μ.μ.

Σήμερα βρήκα ένα ζευγάρι παντόφλες, ξεχασμένες κάτω από το έπιπλο του μπάνιου.

Παλιές βρώμικες. Παραλίας. Φθηνές, ξεθωριασμένες.
Περπάτησαν για πρώτη φορά στις Σποράδες.

Πόση ζημιά μπορούν να κάνουν ενα ζευγάρι πεθαμένες παντόφλες;

Έντρομη τις κοίταζα για ώρα ανάμεσα στα χνούδια που τράβηξε η σκούπα.
Σα να είχα βρει το ακρωτηριασμένο χέρι ενος μικρού παιδιού.

Οι παντόφλες έγραφαν επάνω τους όλον τον θυμό σου, όλη την πικρία μου και όλη τη νοσταλγία του κόσμου.

Η συνάντηση με ενα ζευγάρι χακί παντόφλες μπορεί να είναι μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση.

Το σχήμα των δαχτύλων σου, η σκιά από τον ιδρώτα σου, έμεναν εκει...

Σαν ενα ερωτικό σκιάχτρο να σοδομίζει το μυαλό μου.

Ενα ζευγάρι πάνινες παντόφλες μπορεί να δημιουργήσουν πολυ μεγάλα ερωτήματα κ προβληματισμούς.

Αν έκανα καλά, αν πρέπει να διεκδικήσω, που είσαι, τι θέλω, αν μου λείπεις, γιατί μένεις άπραγος.

Χμ.....
Χαμογελάω στον εαυτό μου.
Οι παντόφλες κορίτσι, εχουν παλιώσει.. Το βλέπεις ξεκάθαρα τώρα.

Με πιάνω από το αυτί και τυλίγω τις παλιές παντόφλες σε μια σακούλα από τον Βερόπουλο.

Διστάζω λίγο για το μέλλον τους.

Όμως το μέλλον τους είναι προ-τετελεσμένο.
Όπως και ο κόσμος που τις περιέβαλε ηταν και αυτός προ τετελεσμένος,

Αντιο...
Στα σκουπίδια.

Κυκλοφορούν νέα σχέδια , λέω μέσα μου, καθως τις πετάω στον κάδο.

Εγω.

2010-04-14T09:59:00.000-07:00

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010 στις 5:31 μ.μ.

Τόσες εικόνες νέες..
Κάνει κρύο απόψε, νομίζω..
ή μήπως ζέστη;
Τα κόκαλα μεγαλώνουν τα νιώθω, τα κόκαλα φθείρονται.
Όλα γίνονται νέα ή
μήπως όλα γυρνάνε στα παλιά;

Πρόσωπα παντού..καινούρια χείλη.
Τόσες προσδοκίες, ελπίζω,
μα δεν αγγίζω πουθενά.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι άνθρωποι φεύγουν.
Γίνομαι νέο κρασί.
Μα δε μεθάω πια.

Είναι η παλιά εικόνα.
Να βλέπω τον εαυτό μου από ψηλά.
Σε ένα σταθμό.
Να περιμένει.

Τελικά μου λείπεις.
(Οχι εσύ, αλλά η ιδέα σου).

Ελένη
2010

Άρρωστοι πόθοι, απελπισία, φόβος με πλημμυρίζουν από εχθές.
Νοσταλγία, νεύρα, πλήξη.
Λες να φταίει η άνοιξη;

Χιλιάδες λευκοί άγγελοι, χιλιάδες αντίο,
αγιάτρευτη φαντασία, κανένα σ ` αγαπώ.
Και η ζωή κυλά περίφημα...

Χαμηλώστε τα φώτα, μου πονάει η ψυχή.
Βάλτε στάχτη στο κρασί μου, δυναμώστε τη διαβολεμένη μουσική
και ελάτε να κάτσε τε μαζί μου.

Υστερία.
Θυμός.

Παράξενο αρχίζω να ξεκουράζομαι

Ελένη
1990.

Αστρόσκονη.

2010-04-14T09:58:00.001-07:00

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010 στις 1:18 π.μ.

Το αγόρι με την αστρόσκονη.
Στα μάτια.
Από παλιά.
Θέλω να μου θυμίσεις,
που φάνταζα μέλισσα σε φορτωμένο κήπο.
Θελω να σε τραβηξω.
Κοντά.
Από το ήλιο, στο χώμα.
Και δίπλα μου.
Ξάπλωσε.
Από παλιά,
να γύρω πάνω σου,
να ξεκουραστώ.

Το αγόρι με την αστρόσκονη.
Στα μάτια.
Από παλιά.
Θέλω από εμένα να τραφείς.
Να με γευτείς.
Να με φέρεις.
Να αφεθώ.
Να χαθώ.

Από παλιά.

Να γιατρευτώ.

Απ` την αστρόσκονή σου.

Κοιμήθηκε η γιαγιά μου...

2010-04-14T08:58:00.000-07:00

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010 στις 10:50 μ.μ.

Κοιμήθηκε η γιαγιά μου...

Χλωμή, κερένια.,

......αποκρουστική, πάνινη κουκλίτσα....

Δεν ξέρω γιατί έκλαψα...

Οχι για το μικρό νεκρό κορμί ..

πνιγμένο στις φθηνές δαντέλες...

Μα για το τέλος της επόχής...

Για εκείνες τις αναμνήσεις.....στο σπίτι με τα κεραμίδια...
..στο σπίτι που έβλεπε τα βράδια στο φλεγματικό φάρο..

Για το σπίτι με τα ματωμένα γόνατα,
την πίτα από καλαμποκάλευρο...
τα σκληρά μαξηλάρια,
την τυρκουάζ σερβάντα...
το κελάρι που δεν κατέβηκα ποτέ,
το σπιτικό κόκκινο κρασί,
την ξεμαλλιασμένη βοσκοπούλα,
τη μυρωδιά της κανέλας και του τραχανά..
τη φωτογραφία από την κατοχή,
τον ιβίσκο της αυλής.

Για το πορτραίτο που δεν πρόλαβα να φυλάξω του παππού, που χάθηκε κ αυτός μαζί με την πάντα ανοιγμένη εφημερίδα και τον καπνό απο τα “μόνο” 3 τσιγάρα την ημέρα...

Εκείνο το σπίτι γεμιζε με τις φωνές ... Οι τρεις Ελένες, ο Φώτης, ο Γιώργος, η Χρύσα...

Η ηχώ...Το σπίτι.... Ο παππούς... η γιαγιά ...δεν υπάρχουν πια.

Νέα εποχή.

Χωρίς κάποια ανάμνηση που να αξιζει να θυμάσαι....

ΔΕ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ.

2009-07-01T09:13:00.001-07:00

Βλέπω σε διάφορες σελίδες κατά καιρούς, φωνές να ωρύονται, υπογραφές να μαζεύονται, ομάδες να συγκεντρώνουν χιλιάδες μέλη κατά τις παιδικής κακοποίησης και ειδικά της παιδικής πορνογραφίας.
Είναι αυτή η λύση;;;

Πριν μερικές μέρες με υπερηφάνεια η ΕΤ παρουσίασε άλλη μια τρανή έρευνα, που αφορούσε στην Παιδοφιλία.
Μια ομάδα φοιτητών ανακοίνωσε τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε σε εκατό περιπτώσεις παιδόφιλων που “ψάρεψε” από το διαδίκτυο. Οι ερευνητές προσποιούμενοι τα δεκάχρονα παιδιά, κατέγραψαν τις συμπεριφορές των παιδόφιλων, τις τεχνικές πειθούς και εξαναγκασμού που χρησιμοποιούν κ.α. Συγκεκριμένα 100 άνδρες συμπολίτες μας που κυκλοφορούν ανάμεσά μας επιδίδονται στο διαδικτυακό ψάρεμα 10χρονων παιδιών με σκοπό την σεξουαλική πράξη. Οι 12 από αυτούς τους 100 διέθεσαν τα κινητά τους τηλέφωνα και έκλεισαν ραντεβού με τα υποτιθέμενα παιδιά.
Δεν θα διαπραγματευτώ την πρωτοτυπία, την εγκυρότητα και την αξιοπιστία της έρευνας, ούτε στο που αποσκοπεί και σε τι κέρδισε ο ακαδημαϊκός κόσμος από αυτές τις διαπιστώσεις. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνονται στοιχεία που τα γνωρίζουμε από άλλες έρευνες τέτοιου τύπου άλλα και από τα δελτία που τόσο συχνά τα τελευταία χρονιά προβάλουν σχετικά θέματα.

Δεν έχω την πρόθεση να απορρίψω την προσπάθεια αυτών των φοιτητών. Εννοείται πως οτιδήποτε γίνεται για το όφελος ασθενών κοινωνικών ομάδων, είναι καλό και πάντα κάτι καλό θα προκύπτει.

Όμως... .επιτρέψτε μου να υποστηρίξω τη θέση πως δε θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν μόνο οι τεχνικές των παιδόφιλων.
Ούτε τα ποσοστά αυτών που έδωσαν τηλέφωνα. Στα αυτιά μου ακούγονται ως πιασσάρικες πληροφορίες, σε ένα θέμα που από μόνο του εγείρει έντονα συναισθήματα...
Δεν θα έπρεπε να εντυπωσιαζόμαστε και να απορούμε με τα στατιστικά νούμερα, τις γαργαλιστικές εικόνες ή τις πληροφορίες που κατά καιρούς “ξεφεύγουν“ από τα media και αφορούν σε τεχνικές, σε προφίλ παιδεραστών, ακόμα και στις ασελγείς πράξεις τους. Δεν μας αφορά εάν είναι ευυπόληπτοι πολίτες, ούτε η 10λεπτη ενημέρωση σχετικά με το θέμα της παιδοφιλίας που προσφέρεται από τα πρωϊνάδικα, πριν από το δεκάλεπτο μαγειρικής.

Η παρουσίαση της έρευνας ομολογώ ότι μου προκάλεσε ΘΛΙΨΗ.....

Γιατί για άλλη μια φορά στην Ψωροκώσταινα, έχουμε αφήσει την ενημέρωση στους αδαείς.
Το δυσάρεστο που συμβαίνει είναι ότι στις περισσότερες φόρες δίνεται ασύμμετρη βαρύτητα ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ.

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΩΝ ΕΡΕΥΝΗΤΩΝ/ ΚΑΝΑΛΙΩΝ/ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΛΕΙΔΙ ΚΑΙ Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.

Είναι αλήθεια βέβαια πως σε κάποιες ολιγόλεπτες τηλεοπτικές ενημερώσεις, δίνονται πρακτικές λύσεις στους γονείς για το πως θα αντιληφθούν εάν τα παιδιά τους έχουν ”παγιδευτεί” στο διαδίκτυο. Καλά κάνουν, όμως είναι αυτό η λύση;

Αυτές οι τηλεoπτικές ενημερώσεις σαφώς και δεν αρκούν για να διαφωτίσουν επαρκώς για το δυσάρεστο φαινόμενο της παιδοφιλίας, να διαφωτίσουν για όλες τις ψυχό-κοινωνικό-πολιτισμικέ

ς παραμέτρους που συντελούνται, τόσο στη πλευρά των δραστών, όσο και στη πλευρά του θύματος.

Τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της υποκρισίας και του ημίμετρου;

Γιατί κανείς δεν ασχολείται προσεκτικά, διεξοδικά, με τους παράγοντες εκείνους που ωθούν/εξαπατούν/ψυχαναγκαζουν μια ιδιαίτερη ομάδα παιδιών, να “υποταχθούν' στις συμπεριφορές των ατόμων που ονομάζουμε παιδόφιλους...

Ας αναλύσουμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων πίσω από τις στατιστικές, πίσω από τα νούμερα, τις εικόνες και τα γράμματα...

ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΜΕ ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΥΠΟΚΥΠΤΟΥΝ;

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΝΕΡΝΕΤ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΥΠΟΚΥΠΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΌΦΙΛΩΝ;

ΟΧΙ...Θα ήταν αφελές από μέρους μου να ρίξω το φταίξιμο αποκλειστικά στους γονεις ..Είναι περισσότερο πολύπλοκο το ζήτημα.

Σαν εκπαιδευτικός και άνθρωπος που επικοινωνεί με τα παιδιά, άλλα και σαν ένας αφυπνισμένος (θέλω να πιστεύω) ενήλικας που βίωσε όλα τα τυπικά σύνδρομα και φάσεις της παιδικής ηλικίας έχω κάνει την εξής απεχθή διαπίστωση...

ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ...

Οι παιδοφιλοι ασελγούν στην παιδική ηλικία...

Άλλα δεν είναι μόνο οι σεξουαλική κακοποίηση...ή κάθε είδους σωματικής κακοποίησης...

ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ...

Ένα μεγάλο ποσοστό από σύγχρονους γονείς, μαθαίνει τα παιδιά του να υποκύπτουν στις ψυχαναγκαστικές απαιτήσεις της “στερημένης” μαμάς και του κουρασμένου μπαμπά, που μοχθούν για το καλό του παιδιού, να μην του λείψει κάτι και σαν αντάλλαγμα αυτό πρέπει να υπακούει, να αποστηθίζει τα μαθήματά του, να μην δημιουργεί προβλήματα, να μην κάνει αυτό που έχει ανάγκη αλλά αυτό που έχουν ανάγκη οι άλλοι... Μεγαλώνει σε μια νοοτροπία που γίνεται η προέκταση του μπαμπά και της μαμάς, να ικανοποιήσει τα όνειρα και τους κοινωνικούς στόχους που δεν κατάφεραν εκείνοι να ολοκληρώσουν... Ψυχαναγκαστικά...ακολουθεί το επάγγελμα που αρέσει στους άλλους και όχι αυτό που έχει εκείνο ανάγκη... Μαθαίνει να λέει σε όλα ναι....Και όχι σε αυτά που έχει ανάγκη.

Το εκπαιδευτικό σύστημα από την άλλη είναι απαρχαιωμένο...Η προσωπική έκφραση του ατόμου είναι καταδικαστέα και τιμωρείται...Οι κουρασμένοι εκπαιδευτικοί, στερημένοι πάλι από ένα σύστημα που τους εκμαυλίσει, απαιτούν πρόθυμους ...βολικούς... μαθητές που να λένε ΝΑΙ σε όλα.. Αριστούχοι στις απαρχαιωμένες εκπαιδευτικές μεθόδους, πρόθυμοι και θετικοί σε αγενείς και μόνιμα θυμωμένους εκπαιδευτικούς.... Τα επικοινωνιακά, αυθόρμητα παιδιά, συχνά με ικανότητες και δεξιοτεχνίες που το εκπαιδευτικό σύστημα ΔΕΝ έχει προλάβει να υποδεχθεί και να κατανοήσει, καταδικάζονται στη εφ` ορού ζωής επιγραφή των “αποβλήτων” και των “δύσκολων”.

Στο παιδί ΔΕΝ αναγνωρίζεται το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να λέει ΟΧΙ, αφού η οποιαδήποτε άρνηση ως προσωπική επιλογή κατακεραυνώνεται και επιβραβεύονται τα παιδιά που έχουν θετική στάση (καταφατική) απέναντι στις απαιτήσεις των ενηλίκων που έχουν επιβληθεί λαμβάνοντας υπόψιν ΟΧΙ τις αντικειμενικές ανάγκες των παιδιών, άλλα σε αυτές των ενηλίκων/γονέων/εκπαιδευτικών.

Λογικό...Το παιδί χωρίς αυτοεκτίμηση, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς την δυναμική της προσωπικής επιλογής, καταλήγει βορά των παιδόφιλων, των εξαρτησιογόνων, στην πρόωρη σεξουαλικότητα, κλπ.

Συστήνω στους εκπαιδευτικούς να διαβάσουν (και αν είναι δυνατόν να ζητήσουν επιμόρφωση) σχετικά με ένα πρόγραμμα αγωγής υγείας που “υπάρχει” στους κύκλους των επιμορφώσεων των εκπαιδευτικών. Το ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ. Αφορά στην πρωτογενή πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών για παιδιά της Α/μιας και Β/μιας.
Ασχολείται ελάχιστα με τις ουσίες, αντίθετα ασχολείται κυρίως, πως μέσα από δραστηριότητες βιωματικής μάθησης, παιξίματος ρόλων, κ.α μπορεί ο εκπαιδευτικός να συντονίσει στη τάξη δραστηριότητες που στόχο θα έχουν την ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΟΥΣ .

Τα παραπάνω που διαβάσατε σαφώς δεν είναι στατιστική έρευνα ουτε επιστημονικό κείμενο. Είναι μερικές σημειώσεις που περιέχουν την προσωπική μου αγανάκτηση και διάθεση να επικεντρώσουμε στις πραγματικές ανάγκες τις επόμενης γενιάς...

Εμείς οι υποκριτές και μερικά πλαστικά bodies..

2009-02-27T04:12:00.000-08:00

«Είμαστε» υποκριτές....Και δεν θέλουμε να μας το υπενθυμίζουν... «Είμαστε» απαίδευτοι.... Ότι μας δίνουν ..οι πολλοί, τα media, αυτοί που θεωρούμε «προχω»...τα χάβουμε... Χωρίς να σκεφτόμαστε...χωρίς να αναζητούμε τα μηνύματα πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες.... Είμαστε εύκολοι στο να βγαίνουμε στους δρόμους για να παλέψουμε με τα σύμβολα (Άραγε έχουμε συνείδηση στο τι κάνουμε;). Παλεύουμε με τις ειδήσεις , στέλνουμε ατελείωτα μηνύματα , αλυσιδωτά e-mails, για τον πόλεμο που γίνεται, για τα φτωχά παιδιά, για τα παιδιά που πεθαίνουν που πεινάνε, για τις πολιτικές αδικίες, για τις συνταγματικές αδικίες...... Ότι εγείρει τα προσωπικά μας απωθημένα, και την επανάσταση που δεν κάναμε ποτέ όσο ήμασταν έφηβοι.. . Δεν μπορούμε να ανεχθούμε (και καλά κάνουμε και έτσι πρέπει να κάνουμε)... το νεκρό κορμί ενός 15χρονου μαθητή, αφού το «εχθρικό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα «σύμβολο» το θανάτωσε, καταργώντας την ελευθερία του πολίτη να εκφράζεται, να αντιδρά να διαμαρτύρεται...... Και αυτό ήταν η αφορμή να ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα σύσσωμη, να καεί και η φωνή της διαμαρτυρίας να βγει στον κόσμο...Όλα αυτά για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Άραγε, ...μπορεί να διεκδικηθεί αξιοπρέπεια για ένα νεκρό σώμα;;;;;;

Μακρόσυρτη εισαγωγή, για ένα θέμα που χάθηκε στα αζήτητα...Για μερικά αζήτητα bodies που έγιναν εκθέματα, επιστημονικού και κανιβαλιστικου ενδιαφέροντος....Έτρεξαν οι Αθηναίοι...όπως έτρεξαν και σε τόσες άλλες χώρες να δουν τα πλαστικοποιημένα bodies… Προϊόντα,που αρμόζουν σε σύγχρονους και ψαγμένους, προϊόντα πολυεθνικών συμφερόντων, πρωτότυπων ιδεών (?) που προωθούν στην πραγματικότητα μια νέα τάξη πραγμάτων.
Νέα τάξη πραγμάτων αφου ξεχάσαμε ότι τα bodies αυτά δεν είναι bodies αλλά άνθρωποι....Οι οποίοι κάτω από την φτηνή «δικαιολογία» της ανωνυμίας (αζήτητα bodies) υποβιβάστηκαν σε αντικείμενα έργα/ προϊόντα/τέχνης (όπως τα αποκαλούν) χάνοντας με αυτόν τον τρόπο την ανθρώπινη υπόστασή τους.....
Κάτω από τον «άγιο» σκοπό της διάδοσης της δωρεάς των οργάνων, χάσαμε την ανθρωπιά μας... Οι άνθρωποι αυτοί (που τώρα πια είναι bodies) λένε ότι στην πραγματικότητα είναι πολιτικοί κρατούμενοι....Αλλά και απλοί ρακοσυλλέκτες να είναι....είναι άνθρωποι στους οποίους τους αρμόζει ο σεβασμός (υπάρχει σεβασμός μετα θάνατον;;;;;).
Τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να ισχύουν και μετά το θάνατο;;;
Το σώμα αυτό κάποτε αισθανόταν.....είχε συναισθήματα...έβλεπε όνειρα... έκανε έρωτα..ανησυχούσε για τα παιδιά του.... πείναγε...πόναγε....Αισθανόταν φόβο...
Μετά έγινε bodie...
Και το σώμα που ταΐζει την ανάγκη μας για ανθρώπινη σάρκα.....Όχι δεν θα παραβρεθώ στην έκθεση... Αν θέλω να μάθω πως είναι το ανθρώπινο σώμα μπορώ να δω τα πλαστικά προπλάσματα.... Γιατί να πλαστικοποιήσω ένα πραγματικό ανθρώπινο σώμα; Είμαι υπερβολική; Μπορεί....
Υπερβολική και συναισθηματική μάλλον... Αλλά ανησυχώ....
Για το σύνδρομο του βρασμένου βατράχου (http://tsotsos.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html -τυχαία επιλογή blog).

Και θέλω να θρηνήσω....
Θέλω να θρηνήσω, τους συνανθρώπους μου που χάθηκαν κάτω από την σιλικόνη...
Νέα τάξη πραγμάτων....

Λογικό σφάλμα: Η αντικατάσταση του "Διαφορετικός" από το "ανώτερος ή κατώτερος"

2009-01-08T00:41:00.000-08:00

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα, σημαντικά αλλά ταυτόχρονα και απλά στην διατύπωσή τους βιβλία που έχω διβάσει τον τελευταίο καιρό, ειναι το "Εγώ και οι άλλοι-Μια γενετική προσέγγιση" του Albert Jacquard. Παραθέτω την εισαγωγή του βιβλίου και προσμένω τα σχόλιά σας.…

Φτάνει η ηλικία όπου αναλογιζόμαστε: το Ον αυτό που έγινα, ποιος είναι; Τι αξίζει; Ρωτάμε το βλέμμα των άλλων και φοβόμαστε, διότι συχνά αυτή η ματιά μας διαπερνά χωρίς να μας βλέπει (είμαι τόσο ανύπαρκτος;) ή είναι γεμάτη ειρωνεία, αν όχι περιφρόνηση (είμαι τόσο γελοίος;) Ρωτάμε τους καθρέπτες και απογοητευόμαστε, διότι η απάντησή τους σπάνια προκαλεί ενθουσιασμό. Ρωτάμε το σχολείο και η απάντηση δεν μας ικανοποιεί, διότι το σχολείο μας φαίνεται σαν μια μεγάλη μηχανή που δεν ενδιαφέρεται για την προσωπικότητα του καθενός αλλά επιδιώκει να μας τυποποιήσει σύμφωνα με τις κυρίαρχες νόρμες. Είμαι όμορφος; Είμαι έξυπνος; Σ αυτές τις δυο αιχμηρές ερωτήσεις, η απάντηση είναι «όχι όπως οι άλλοι». Λιγότερο όμως ή περισσότερο; Αν πούμε» «λιγότερο», θλιβόμαστε, υποτασσόμαστε και δεχόμαστε ως πεπρωμένο μας μια μέτρια μοίρα. Αντίθετα , αν πείσουμε τον εαυτό μας για το «περισσότερο», αυτοδοξαζόμαστε, προσπαθούμε να κυριαρχήσουμε και τελικά καταστρέφουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, αφήνοντας να μπουν μέσα μας δυο δηλητήρια: το πάθος της εξουσίας και η περιφρόνηση των άλλων.

Μήπως δεν υπάρχει ορθή απάντηση;

Πράγματι, ορθή απάντηση δεν υπάρχει, γιατί η ερώτηση δεν έχει νόημα,

επειδή στηρίζεται σ΄ένα λογικό σφάλμα:

την αντικατάσταση του «διαφορετικός» από το κατώτερος» ή το «ανώτερος».

Albert Jacquard, Εγώ και οι άλλοι-Μια γενετική προσέγγιση, 2002, Αθήνα, Κάτοπτρο.

Η ΚΡΥΨΩΝΑ

2008-12-02T02:09:00.001-08:00

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας ερωτοτροπούμε και εθιζόμαστε σε διάφορα είδη από κρυψώνες.

Άλλοτε πρόσωπα, άλλοτε συνήθειες ή εθισμοί. Οι κρυψώνες αυτές είναι «μέρη» στα οποία αισθανόμαστε ή τουλάχιστον έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς. Εκεί κρυβόμαστε από ότι μας πονάει ή μας φέρνει σε αμηχανία. Μερικές φορές απλά πράγματα όπως γεύσεις ή το ακουσμα μίας μουσικής, το αλκοόλ ακόμα και επικίνδυνα εξαρτησιογόνες ουσίες μπορει να γίνουν κρυψώνες. Άλλες φορές οι κρυψώνες γίνονται οι προσωπικοί «χώροι» και σκεψεις στο μυαλό οπου εκεί αναπτυσσόμαστε, διαμορφώνουμε την ιδιοσυγκρασία μας και συνήθως στην ησυχία αυτού του χώρου, αφουγκραζόμαστε τον Εαυτό.

Μερικές φορές κρυψώνες γινονται αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν «Ταλέντο» ή δεξιοτεχνία, ή …μονομανία. Κάποιες φορές είναι σε μορφή ενός είδους αυτοματισμού, άλλοτε είναι ένας απόλυτα συνειδητός, βιωματικός και συναισθηματικός τρόπος έκφρασης.

Σε μερικούς από εμάς αυτή η «κρυψώνα» είναι η εικαστική έκφραση.

Προσωπικά…δυσκολεύτηκα να προσφωνήσω τον εαυτό μου «ζωγράφο»…ή καλλιτέχνη….

Ζωγράφιζα επειδή ζωγράφιζα…Δεν ήταν επαγγελματική επιλογή…δεν ήταν ψώνιο. Στην ενήλικη ζωή μου μάλλον ήταν μια συνήθεια που είχε «ξεμείνει» από την παιδική ηλικία.

Δεν ξέρω αν γεννιέσαι ή αποκτάς συγκεκριμένες δεξιοτεχνίες. Δεν ξερώ αν οφείλεται στα γονίδια, σε αναμνήσεις του DNA ή οτιδήποτε άλλο.. Το μόνο που έχω συνειδητοποιήσει είναι ότι η εικαστική έκφραση (ή καλύτερα το παιδικό ιχνογράφημα) άρχισε να υπάρχει στην παιδική ζωή μου επειδή είχα ανάγκη για μια «κρυψώνα».

Νύχτες….ατελείωτες, όταν τα φώτα έπεφταν, σηκωνόμουν από το κρεβάτι και πασάλειβα τα μικρά δάχτυλα με νερομπογιές και κόλλες…Στην εφηβεία τα πρώτα φλερτ με το αλκοόλ ήταν εκεί για να συντροφεύουν τις οργασμιακες εκείνες νύχτες πάνω από το μπλοκ ακουαρέλας που γέμιζαν ανεξέλεγκτα κάθε φορά με σκληρα χρώματα. Προσπαθω..δεκαετιες μετά…να βουτηξω με τον ίδιο επιτατικό τρόπο στις μπογιες..μεχρι τα ξημερώματα…όμως δεν λειτουργεί έτσι πια..Δεν λέω ότι η εικαστική δημιουργία δεν έχει αξία πια ή ότι γίνεται αγκομαχώντας. Όχι, απλώς έχει μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο..εξισου σημαντικό, αλλά όχι…όπως λειτουργούσε τότε.

Σύμφωνα με μελέτες, η εικαστική έκφραση είναι «κρυψώνα» για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα πως ή που μεγαλώνουν και πως αναπτύσσονται. Τα στάδια του σχεδίου είναι κοινά για όλα τα παιδιά και θεωρείται ο μόνος φυσικός τρόπος για το παιδί (νήπιο καλύτερα) να εκφραστεί βιωματικά και να ψηλαφίσει τις σχέσεις με τους άλλους και τον εαυτό του.

Αυτή η δυνατότητα όμως «ευνουχίζεται» αυτόματα για το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών κατά τη εισαγωγή τους στο σχολικό σύστημα. Τότε η εικαστική έκφραση γίνεται δραστηριότητα για τις ελεύθερες ώρες, το πάρεργο και εδραιώνεται στη συνείδηση των παιδιών πως πιο σημαντικός στόχος είναι η γνωστική ανάπτυξη παρά ή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου (Βαος, 2005).

Στόχος του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη του ατόμου. Δεν είναι οι ευτυχισμένοι μαθητές αλλά οι βολικοί και ενσωματωμένοι μαθητές σε ένα νεκρό και στείρο σύστημα. Δεν είναι η προώθηση της ιδέας ότι πρέπει να «δημιουργήσουμε» πλήρεις ανθρώπους, όχι μόνο με γνωστικές δεξιότητες αλλά και κοινωνικές και συναισθηματικές.
Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ΕΥΝΟΥΧΙΖΕΙ την ατομικότητα και την αυτό-έκφραση αλλά προωθεί το μοντέλο του ικανού σε αποστήθιση τότε τα πράγματα γίνονται επικινδυνα....

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη…
Που έχω τη δυνατότητα να διατηρώ την παιδική κρυψώνα και να την έχω κάνει και «επάγγελμα».
Δεν ξερώ εάν σε αυτό συντέλεσε η οικογένεια, το ενθαρρυντικό περιβάλλον που επέτρεψε να έχω τα μέσα να αυτό-εκφράζομαι. Ίσως να έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και το προσωπικό πείσμα ...
Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη.
Που όλα αυτά τα χρονιά ..
έχω την κρυψώνα μου.

2008-11-21T08:54:00.000-08:00

Multiple intelligences Theory

Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης
Μια από τις πλέον σημαντικές και ενδιαφέρουσες σύγχρονες θεωρίες είναι αυτή της Πολλαπλής νοημοσύνης. Αφορά φυσικά σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά θέματα αλλά οπωσδήποτε βρίσκει εφαρμογή σε κοινωνικής φύσεως θέματα.
Η Multiple intelligences Theory –Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης- είναι μία ψυχολογική ΘΕΩΡΙΑ για την ανθρώπινη νόηση η οποία διατυπώθηκε από τον Howard Gardner το 1985. Εμπεριέχει μία κριτική στην άποψη ότι υπάρχει μια και μόνο ευφυΐα με την οποία ερχόμαστε στον κόσμο, που δεν μπορεί να αλλάξει, και μπορεί να οροθετηθεί από τους Ψυχολόγους.
Ο Howard Gardner υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη ευφυΐα δεν έχει μία και μοναδική μορφή, αλλά σε όλη την διάρκεια του βίου του ατόμου, μεταλλάσσεται, αλλάζει, προσαρμόζεται σε άλλες επτά μορφές ανθρώπινης ευφυΐας .
Αυτές είναι: Η Γλωσσική, η Λογικομαθηματικη, η χωρική, η Αισθιοκινητικη, η Μουσική, η Διαπροσωπική και η Ενδοσκοπική.

Η Θεωρία του θεμελιώνεται σε δύο Αρχές:
- ΚΑΘΕ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΛΑΣΜΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΤΑ

ΜΟΡΦΕΣ ΕΥΦΥΪΑΣ,
- Και ότι όλα σχεδόν τα παραδοσιακά τεστ ενδιαφέρονται μόνο για τη

γλωσσική και τη Λογικομαθηματική ευφυΐα και αγνοούν τις άλλες

μορφές.

Αυτή η θεωρία, πρακτικά επιτάσσει τη αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα του συγχρόνου κόσμου, αλλά και στην αλλαγή της νοοτροπίας που θέλει να χαρακτηρίζει ανθρώπους ως ανεπαρκείς και περιορισμένων δυνατοτήτων, με μοναδικό γνώμονα την δυσχέρεια τους σε θέματα που αφορούν Μαθηματικές και γλωσσικές ικανότητες και δεξιοτεχνίες.

Παρακάτω παρατίθενται αναλυτικά οι τύποι τις πολλαπλής νοημοσύνης στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες.

Η Ευφυΐα στα παιδιά
1. Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ευφυΐα - Linguistic intelligence
Τα παιδιά που διαθέτουν αυτό το είδος ευφυΐας απολαμβάνουν το να γράφουν, να διαβάζουν, να διηγούνται ιστορίες, να λύνουν σταυρόλεξα κ.α.
2. Η ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα - Logical-mathematical intelligence
Τα παιδιά που διαθέτουν αυτό το είδος ευφυΐας δείχνουν ενδιαφέρον για ταξινομήσεις, για μοντέλα σκέψης και για συσχετισμούς. Τους αρέσει να επινοούν αριθμητικά προβλήματα, να παίζουν παιχνίδια στρατηγικής και να κάνουν πειράματα.
3. Η ΧΩΡΙΚΗ ευφυΐα - Spatial intelligence
Σκέφτονται μέσα από εικόνες και από φωτογραφίες και από σχήματα. Γοητεύονται από τα παιχνίδια-λαβύρινθους και με τα παζλ ή ξοδεύουν τον ελεύθερο χρόνο τους με το να σχεδιάζουν, να κτίζουν με Lego και να ονειροπολούν.
4. Η ΑΙΣΘΗΣΙΟΚΙΝΗΤΙΚΗ- ΣΩΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα - Bodily kinesthetic
Αποκτούν γνώση μέσω του σώματος και των αισθήσεων. Συχνά είναι χορευτές, αθλητές και επιδέξιοι σε διάφορες τεχνικές δραστηριότητες.
5. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ευφυΐα - Musical intelligence
Συχνά τραγουδούν ή παίζουν μόνοι τους ντραμς. Συνήθως αναγνωρίζουν ήχους τους οποίους οι άλλοι αγνοούν. Είναι συνήθως οξυδερκείς ακροατές.
6. Η ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα - Interpersonal intelligence
Είναι αρχηγοί ανάμεσα σε εφάμιλλους συνομηλίκους. Μπορούν και επικοινωνούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται για τα αισθήματα και για τα κίνητρα των άλλων.
7. Η ΕΝΔΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα - Intrapersonal intelligence
Μπορεί και να είναι συνεσταλμένοι. Έχουν επίγνωση των συναισθημάτων τους και είναι ικανοί να αυτενεργούν.
Στη δεκαετία του 90 ο Gardner αναγνώρισε και μία όγδοη μορφή ευφυΐας την οποία ονόμασε Νατουραλιστική - Naturalist intelligence

Η Ευφυΐα σε ενηλίκους
1. Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται ως δεξιότητα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν με άνεση τη μητρική τους γλώσσα ίσως και μια ξένη γλώσσα, να μπορούν να διατυπώνουν με σαφήνεια αυτό που έχουν στο μυαλό τους και να καταλαβαίνουν αυτό που λένε οι άλλοι. Οι ποιητές, δικηγόροι, φιλόλογοι ασκούν τη γλωσσική ευφυΐα τους.
2. Η ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα. Οι άνθρωποι που διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό την ευφυΐα αυτού του είδους, διακρίνουν και κατανοούν τις υποκρυπτόμενες ιδιότητες –κάθε μορφής- ενός αιτιοκρατικού λογικού συστήματος και μπορουν να χειριστούν αριθμούς και ποσότητες.
3. Η ΧΩΡΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται ως ικανότητα των ανθρώπων να αναπαριστούν εσωτερικά –στη σκέψη τους- το «χωρικό» Σύμπαν. Η χωρική ευφυΐα μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο στην Τέχνη όσο και στην Επιστήμη. Εάν κάποιος διαθέτει χωρική ευφυΐα και θέλει να ασχοληθεί με την Τέχνη είναι βέβαια προτιμότερο να γίνει ζωγράφος, γλύπτης ή αρχιτέκτονας. Αντίστοιχα για ορισμένες επιστήμες όπως η ανατομία ή η τοπολογία η χωρική ευφυΐα είναι απαιτούμενο.
4. Η ΑΙΣΘΗΣΙΟΚΙΝΗΤΙΚΗ-ΣΩΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν το σώμα τους ή κάποια μέρη του σώματος- το χέρι, τα δάκτυλα, τον ώμο- για να εκφρασουν ή να δημιουργήσουν κάτι. Τη διαθέτουν ιδιαίτερα οι αθλητές, οι χορευτές, οι ηθοποιοί.
5. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα των ανθρώπων να «σκέφτονται» μέσα από τη μουσική να αναγνωρίζουν ήχους, να τους θυμούνται και να τους χειρίζονται. Οι άνθρωποι που διαθέτουν υψηλή μουσική ευφυΐα μπορούν να γεννούν ήχους με τη σκέψη τους και να τους εκφράζουν.
6. Η ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα να κατανοείς τους άλλους. Είναι μια ικανότητα την οποία έχουμε όλοι ανάγκη αλλά περισσότερο οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, οι πωλητές και οι πολιτικοί. Κάθε άτομο που εργαζεται με ανθρώπους πρέπει να διαθέτει κάποια διαπροσωπική ευφυΐα.
7. Η ΕΝΔΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα να κατανοείς τον εαυτό σου, να ξέρεις ποιος είσαι, τι μπορείς να κάνεις, πώς θα αντιδράσεις σε δύσκολες καταστάσεις και ποια πράγματα πρέπει να αποφεύγεις.
8. Η ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ευφυΐα χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που έχουν την ικανότητα να «σεβονται» τους ζωντανούς οργανισμούς ενώ είναι ευαίσθητοι στα ερεθίσματα του φυσικού κόσμου- στα σύννεφα, στους βραχώδεις σχηματισμούς, στα λιβάδια. Η ευφυΐα αυτή ήταν ιδιαίτερα πολύτιμη κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης εξέλιξής μας, τότε που λειτουργούσαμε ως κυνηγοί και συλλέκτες. Εξακολουθεί να έχει -παίζει σημαντικό ρόλο για ανθρώπους όπως οι βοτανολόγοι και οι μάγειροι. Από την άλλη η καταναλωτική κοινωνία μας αξιοποιεί τη νατουραλιστική ευφυΐα, την οποία ενεργοποιεί στο να διαλέξει ανάμεσα σε αυτοκίνητα, σε παπούτσια και σε καλλυντικά. Η αναγνώριση προτύπων η οποία έχει αξία για ορισμένες επιστήμες χρησιμοποιεί επίσης την ευφυΐα αυτής της μορφής.
Σχετικα με τη Πολλαπλη Νοημοσυνη, διαβαστε στα παρακατω:
http://athena.pi.ac.cy/intelligence.doc
D. Goleman, (1997), Η συναισθηματική νοημοσύνη, Αθήνα
H. Gardner, (1983), Frames of Mind. The Theory of Multible Intelligences, New York
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14091&m=H06&aa=1

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ;

2008-02-22T01:33:00.000-08:00

Ας αφησουμε τις ξανθιες και ας μιλησουμε πάλι για τέχνη. Είχα μια συζήτηση με τον φίλο μου K.T.Kouk σχετικά με το ποια είναι η «Ορθη Αισθητική». Παραθετω ένα κείμενο που είχα γραψει παλιοτερα σε κάποια εργασία και αφορά το θέμα αυτό. Βεβαία το κείμενο αφορά παιδαγωγικά ζητηματα αλλά διαφωτιζει επαρκως σχετικά με το ποια είναι η θέση μου στο θέμα. Τα σχόλια δικα σας.

……..«Υπάρχει η άποψη ότι η διάθεση για καλλιτεχνική δημιουργία είναι έμφυτη και ότι τα άτομα γεννιούνται με αυτήν (Ταμπακάκης και Ταμπακακη, 2007). Σύμφωνα με αυτό εγείρονται τα ερωτήματα κατά πόσο μπορεί να διδαχθεί η Τέχνη, όχι απλώς με την διάσταση της αισθητικής παιδείας(του να αντιλαμβάνομαι το όμορφο) αλλά ως παιδαγωγικό μέσο που θα ενισχύσει το παιδί στην γνωστική/κοινωνική/συναισθηματική του εξέλιξη.
Υπάρχουν διάφορες στάσεις που υιοθετούν οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων για το πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα των εικαστικών. Μια από αυτές είναι ότι πρέπει από νωρίς να μυήσουμε τα παιδιά στο καλό γούστο, στο «όμορφο»,στην «ορθή Αισθητική» και στην «καλή» κουλτούρα. Άλλος στόχος που συναντάτε είναι η διατήρηση της ιστορικής μνήμης δηλαδή μέσα από διάφορες καλλιτεχνικές δραστηριότητες να ενισχύσουμε την εθνική κουλτούρα στις συνειδήσεις των παιδιών. (διακόσμηση σχολικής αίθουσας με εθνικά ή θρησκευτικά σύμβολα,κ.α.) Σύμφωνα με τον Ταμπακάκη και Ταμπακακη (2007) η τέχνη έχει τόσο ζωτική σημασία για την κοινωνία ώστε από πολύ νωρίς το παιδί μέσα από την εικαστική αγωγή θα πρέπει να αναπτύξει έγκαιρα, τόσο το καλό γούστο, όσο και την καλλιτεχνική παιδεία. Μέσα από την εικαστική παιδεία, το παιδί γίνεται ένας από τους φορείς που θα ανανεώσει και θα επαναπροσδιορίσει τις αρχές και τις αξίες της κοινωνίας.
Εκτός από το ερώτημα, κατά πόσο η παραπάνω στάση είναι «πραγματικά» παιδο-κεντρική και κατά πόσο μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του παιδιού για δημιουργική έκφραση των συναισθημάτων, μας γεννάται το ερώτημα, ποιος ορίζει το αισθητικά ορθό και ποια είναι η αποδεκτή αισθητική κουλτούρα που πρέπει το παιδί να αφομοιώσει.
Στη Δραγωνά κ.α.(2001) διαβάζουμε ότι η «ορθή αισθητική» είναι ένα προϊόν κοινωνικής προκατάληψης, που πηγάζει από την κοινωνική ανισότητα, διαμορφώνει την ταξινόμηση των πολιτισμών και τον χαρακτηρισμό τους ως ανώτερο ή κατώτερο. Κανένα επιστημονικό ή άλλο τεκμήριο δεν υπάρχει που να αποδεικνύει τη δήθεν ανωτερότητα της μιας παιδείας σε σχέση με άλλες. Δεν υπάρχει καμιά θεωρητική μέθοδος ούτε εμπειρικό κριτήριο που να μας επιτρέπει να αξιολογήσουμε την κουλτούρα διάφορων ανθρώπων και να διακρίνουμε αντικειμενικά ποια είναι καλύτερη και ανώτερη.(Δραγωνά, κ.α.,2001, σ.144)
Το ίδιο ισχύει ειδικά για την Αισθητική. Δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέγεθος που μετρά την «ορθή αισθητική» και σύμφωνα με αυτήν θα πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά. Εξάλλου ήδη έχουμε αναφέρει μερικά από τα εικαστικά κινήματα (Action Painting, Αφηρημένος εξπρεσιονισμός) που οι εκπρόσωποί τους κατάφεραν να ορίσουν άλλα όρια για την τέχνη καταφέρνοντας να επιβάλλουν το Ανεικονικό και το μη-σχηματικό και να μιμηθούν την παιδική τέχνη.
Κατά συνέπεια, ο νηπιαγωγός ή ο δάσκαλος της εικαστικής αγωγής δεν θα πρέπει να επιβάλει στα παιδιά το αποτέλεσμα των δημιουργημάτων τους να συγκρίνεται με την αισθητική που υποστηρίζει μια ομάδα ενηλίκων. Μέλημα του δασκάλου της εικαστικής αγωγής πρέπει να είναι το δημιουργικό μάθημα πάνω σε μια καθαρά Παιδοκεντρική βάση. Οι μαθητές που συμμετέχουν σε ένα τέτοιο μάθημα παροτρύνονται να αναλάβουν πρωτοβουλίες που καλλιεργούν το προσωπικό τους ενδιαφέρον και αναδεικνύουν τις ιδιαιτερότητές τους. (Ταμπακακης και Ταμπακακη,2007)» (Ελένη Καραγιάννη, 2007, ιδίας).

Ένας θάνατος, μια κηδεία και ο ξεπεσμός του νεοέλληνα.

2008-02-07T23:59:00.000-08:00

Για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε πως ο Έλληνας, αυθόρμητος, δεισιδαίμονας, αλλόφρον, χωρίς συνειδητές αξίες, χωρίς προσωπικότητα, οδηγείται όπου τον πάνε!
Η θρησκεία το όπιο του λαού; Δεν είμαι σίγουρη. Η θρησκεία με την έννοια της αγαθής πίστης μπορεί να είναι μια κατάσταση ικανή να σε απελευθερώσει και να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Η συγγραφεύς είναι υποστηρικτής αυτού του είδους πίστης. Το πρόβλημα νομίζω ότι είναι περισσότερο πολύπλοκο.
Τα ποσοστά λένε ότι από το 98% των καθ` υποχρέωση βαφτισμένων Ορθόδοξων Ελλήνων, μόνο το 2% έχει μια σταθερή συνειδητή σχέση με τα πράγματα της Εκκλησίας. Στο υπόλοιπο 98% βρίσκονται οι περιστασιακοί πιστοί, οι οπαδοί των ταρω, των ζωδίων της καφεμαντιας και λοιπών μεταφυσικών πρακτικών, οι αγνωστικιστές, οι άθεοι, οι αλλόθρησκοι, οι φανατικοί αρνητές, και οι αλλόπιστοι.
Από αυτό το 98% φαίνεται πως ένα μεγάλο μέρος έσπευσε να «λατρέψει» το κ. Χριστόδουλο, τις τελευταίες μέρες. Οκ….Περίμενα να δω τις κλασσικές γιαγιάδες και τους Karatzaferis Funs να χτυπιουνται στην σειρά για λίγο αγιασμό από το άγιο πτώμα. Όμως… Ξαφνιάστηκα , εντυπωσιάστηκα, ακόμα και τρόμαξα. Πίστευα πως ο Έλληνας μέσα στην αυθόρμητη ιδιοσυγκρασία του είναι σε θέση να αντιληφθεί το μη ουσιώδες, το κενό, και το ανώφελο.
Δεν περίμενα ο θάνατος ενός τόσο αμφιλεγόμενου προσώπου να προκαλέσει μια τέτοια κοσμοσυρροή. Απογοητεύτηκα από την τόσο θλιβερή εικόνα, των νέων αντρών και γυναικών να σέρνονται για να αγγίξουν ένα…βαλσαμωμένο πτώμα.
Και αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ; Πραγματικά έχουμε συνειδητοποιήσει τι ήταν αυτός ο άνθρωπος; Επισφραγίζουμε το έργο του επειδή απλώς ήταν ένας ηγέτης ( οποιαδήποτε μορφή εξουσίας μας γοητεύει) ή επειδή είμαστε σύμφωνοι στα όσα έκανε. Αν έκανε.
Τα βασικά επιχειρήματα που αναδύονται τις τελευταίες μέρες σχετικά με την ηγετική διάσταση του κ. Χριστόδουλου, ήταν το ότι έφερε την εκκλησία στους νέους, και ότι ένωσε την ορθόδοξη με την καθολική εκκλησία. Άκουσα και το υπέρτατο επιχείρημα ότι με την αντίδραση των ταυτοτήτων ήταν ο ΜΟΝΟΣ Έλληνας ηγέτης που πολέμησε ενεργά την παγκοσμιοποίηση.
Το πρώτο το θεωρώ άκυρο και γελοίο να το υποστηρίζει κανείς. Οι νέοι σήμερα κάνουν μα προσπάθεια να φύγουν από την μιζέρια αυτού του τόπου και δεν βλέπω για ποιο λόγο θα ήθελαν να υιοθετήσουν ως πρότυπο και τρόπο ζωής, αυτόν που επιβάλει μια ομάδα μαυροφορεμένων. Ο άνθρωπος που είπε την περιβόητη φράση «Σας πάω», ήταν ο ίδιος που πρόσβαλε και επέδειξε την δύναμη του on camera, σε ένα 15χρονο μαθητή (θυμάστε την ατάκα «μην γελάς σαν χάχας;)
Σχετικά με τον Πάπα, είχαμε έναν μεγάλο καημό που προσευχήθηκε με αυτόν και πραγματικά αυτό έλυσε τα κοινωνικά και πολιτικά μας προβλήματα. Το μπράβο στον Πάπα που πλησίασε την ελληνική εκκλησία. Δεν ξέρω γιατί πρέπει να επικροτήσω την καθυστερημένη αφύπνιση από την νιρβάνα του ελληνικού Μεσαίωνα;
Όσο για την αντίσταση στην Παγκοσμιοποίηση; Το μόνο δηλαδή ανταγωνιστικό στοιχείο που έχει να επιδείξει ο Έλληνας ως αντίδραση στην αφομοίωση με τους άλλους λαούς είναι το Χ.Ο. στην ταυτότητα; Αυτό και η μπουργκα των Ταλιμπαν!
Το ερώτημα που προκύπτει, είναι εάν αυτή η αντίδραση πραγματικά βοήθησε να ανοίξει το μυαλό του Έλληνα ή τον βύθισε περισσότερο στην ηλίθια και άτοπη συμβολο -λατρεία του. Θεωρώ πως έγινε το δεύτερο. Η μόνη κοινωνική προσφορά του αποθανόντος ήταν η προσωπική του προβολή στα μέσα ΜΜΕ. Καμιά άλλη.
Είναι τραγικό. Να αναγνωρίζεται ηγέτης ένας άνθρωπος που δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά ποτέ για τα προβλήματα του ελληνικού λαού. Είναι γελοίο και θλιβερό το γεγονός ότι η καθολική και η Προτεσταντική μειονότητα της Ελλάδας έχει 3 επισήμους σταθμούς απεξάρτησης τοξικομανών, ενώ η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της νηστείας και του ασκητισμού, κωφεύει και αναλώνεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και στην συγκέντρωση ακόμα περισσότερου πλούτου.
Λυπάμαι τον νέο Έλληνα.
Δεν ξέρω αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Αυτό που για μια ακόμη φορά συνειδητοποίησα, είναι ότι ο Έλληνας, έχει χάσει το μυαλό, τις αρχές, την πίστη, τον μπουσουλα. Βρίσκεται σε μια συνεχή σύγχυση. Δεν τον ενδιαφέρει να βρει την ουσία και το νόημα. Δεν έχει σημασία για ποιο λόγο βγαίνεις στον δρόμο. Δεν έχει σημασία ποιον προσκυνάς.
Tο μόνο που φαίνεται πως έχει σημασία πια στην κουλτούρα του Έλληνα, είναι η ΕΚΤΟΝΩΣΗ. Εκτόνωση στα μπουζούκια, εκτόνωση στις πρωτοκλασάτες κηδείες, εκτόνωση στην Ομόνοια για την μπάλα. Που και που έτσι για αλλαγή, βγαίνει με το μπούγιο και σε κανένα παγκόσμιο κάλεσμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατά της παγκοσμιοποίησης (αρκεί να έχει αυτοκόλλητα ντουντούκες και κάμερες).
Μπορώ να σεβαστώ ότι διαλέγει να πιστέψει ο καθένας.
Η κενότητα με τρομάζει όμως.

LOVE LETTERS

2008-01-18T05:34:00.000-08:00

Όχι άλλο GAY PARADE!!!!!!!!!!!!!!!!!

2008-01-02T04:33:00.000-08:00

Ξέρω…Είχα την πρόθεση τα εικαστικά θέματα να μονοπωλήσουν ετούτο το blogg αλλά τελικά μάλλον με ενδιαφέρει να σχολιάσω και άλλα θέματα.
Λοιπόν…..Δεν ξερώ για εσάς, αλλά εγώ έχω κουραστεί με όλη εκείνη την φασαρία σχετικά με τα δικαιώματα των Gay. Ξέρω ότι ΔΕΝ έχω το δικαίωμα να βάζω στο στομα μου αυτή την κοινωνική ομάδα. Είναι απαγορευτικό με την έννοια ότι υπάρχει κίνδυνος να κατακεραυνωθώ από «φιλελεύθερα» μυαλά και να χαρακτηριστώ ρατσίστρια και μισάνθρωπος. Αν είσαι από εκείνους που «Φιμώνουν» τους straight, και θεωρούν απαγορευμένη ζώνη να μιλάς για τους Gay, καλυτέρα να μην συνεχίσεις την ανάγνωση.
ΟΧΙ δεν έχω πρόβλημα με τους Gay. Δεν με απασχολεί ο τρόπος που διαλέγει κάποιος να εκφράζεται σεξουαλικά, αρκεί να μην θιγεί τα δικαιώματα του partner του και η δραστηριότητα να μην αφορά ανηλίκους. Αν η συγκεκριμένη επιλογή τον κάνει ευτυχισμένο και αισθάνεται ολοκληρωμένος, καλά κανει. Έχω φίλους gay που τους αγαπώ και θα πέθαινα για αυτούς. Και στην δυσκολία τους ήμουν εγώ αυτή που έτρεξα δίπλα τους και όχι οι «φιλελεύθεροι υποστηρικτές τους».(είδατε; Απολογούμαι!)
Απλώς έχω απορίες…..Όπως γιατί να γίνεται τόσος ντόρος σχετικά με τις επιλογές μιας ομάδας ανθρώπων….Γιατί ποτέ δεν έχουν διαμαρτυρηθεί με τόσο μένος για τα δικαιώματα άλλων κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν προβλήματα αποδοχής από την κοινωνία; Γιατί ας πούμε δεν έχει βγει κανείς να διαμαρτυρηθεί για τα δικαιώματα της γυναίκας; Για τα δικαιώματα των παιδιών; Των γερόντων; Των εξαρτημένων; Των φυλακισμένων; Των μεταναστών (και τόσων άλλων).
Από ότι παρατηρώ να συμβαίνει δίπλα μου, ούτε παραγκωνισμένη κοινωνικά ούτε ταλαιπωρημένη θεωρώ πως είναι αυτή η ομάδα. Θα έλεγα μάλιστα ότι κατέχουν την αφρόκρεμα των ‘καίριων’ κοινωνικών θέσεων. Μονοπωλούν επαγγελματικά τους καλλιτεχνικούς χώρους και τα media. Κατέχουν πολιτικές θέσεις όπου πολύ εύκολα μπορούν να επηρεάσουν τάσεις, συνειδήσεις και συμπεριφορές. Δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν που να έχει στάθει εμπόδιο στα επαγγελματικά η σεξουαλική του προτίμηση. Θα έλεγα, στους καλλιτεχνικούς χώρους και στους χώρους των media ότι περισσότερο σαν προσόν μπορεί να θεωρηθεί. Τυπικά η gay κοινότητα είναι μια «κλειστού» τύπου ομάδα που υποστηρίζει τους δικούς της.
Οπότε δεν καταλαβαίνω που κολλάει όλη αυτή η… «κλάψα» και η κακομοιριά. Όχι για εμένα δεν είναι διεκδίκηση δικαιωμάτων, ούτε αγώνας αποδοχής του διαφορετικού. Αυτά είναι προ πολλού κατεκτημένα. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο μια «ασυνείδητη» προσπάθεια, να αποκτήσουν οπαδούς, προβάλλοντας όχι μονό την σεξουαλική προτίμηση αλλά επιβάλλοντας και έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Από την άλλη θεωρώ πως είναι μια προσπάθεια να ξεχωρίσουν.…..Η νέα γενιά των 15χρονων έχει τσιμπήσει και πέσει θύμα σε αυτήν την προπαγάνδα. Πριν ακόμα ξεκινήσουν την ερωτική ζωή, δηλώνουν homo ή bisexual.Πριν ακόμα δοκιμάσουν, πειραματιστούν με το άλλο φύλλο απορρίπτουν εκ των προτέρων την straight επαφή και αποδέχονται αυτό που είναι στην μόδα ,ως «προχώ».
Το να είσαι , ή να δηλώνεις ή απλώς να υποστηρίζεις την gay συμπεριφορά, χωρίς να έχεις κατανοησει το πλαίσιο των επιλογων, είναι κάτι που χωρίς αμφιβολία ειναι στην μόδα. Είναι επίπλαστο και καθόλου δεν έχει να κάνει με την διεκδίκηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένας τρόπος που μπορεί να σου προσθέσει προβολή, να σε κάνει να μοιάζεις διαφορετικός, και να έχεις μια έτοιμη δικαιολογία για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στη ζωή σου. Αυτά έχω να πω εγώ η μικρή straight ανυποψίαστη παιδούλα.

2007-12-05T23:24:00.000-08:00

LOVE LETTERS -eleni karayanni- 2006

2007-11-06T01:53:00.000-08:00

Καλώς ήρθατε στο ιστολόγιό μου! Το κεντρικό θέμα είναι η τέχνη και κυρίως η εικαστική Τέχνη. Θα χαρώ πολύ να ανταλλάξω γνώμες θέσεις και απόψεις μαζί σας… Welcome!

2007-11-04T23:15:00.000-08:00