Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο Γιάννης και οι κρεμάλες

Πήρα χώρο σε αυτήν εδώ την πλατφόρμα ενημέρωσης εξαιτίας της αφήγησης που αφορούσε το περιστατικό στο Πέραμα. Η εισβολή του υπόδικου της Χρυσής Αυγής στο εν λειτουργία Δημοτικό Σχολείο του Νέου Ικονίου είναι μια υπόθεση που δεν σου επιτρέπει να γυρίσεις τα μάτια σου αλλού. Είναι επειδή γράφεται Ιστορία αυτόν το καιρό στην χώρα μας.
Με αφορμή το Πέραμα, επιτρέψτε μου να  σας αφηγηθώ μια ακόμα ιστορία, αληθινή, που συνέβη πριν πολλά χρόνια, στην αρχή της εκπαιδευτικής μου πορείας. Ήμουν νεαρή καθηγήτρια εικαστικής αγωγής και είχα τοποθετηθεί σε ένα νησί για να διδάξω Ιστορία Τέχνης, Ελεύθερο Σχέδιο και Εικαστικά στο Γυμνάσιο της πρωτεύουσας.
Θεωρώντας πως τα παιδιά στην Περιφέρεια ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες περιοχές, δεν έχουν ίσες εκπαιδευτικές ευκαιρίες, προσπάθησα  να φέρω όσο περισσότερη Τέχνη μπορούσα μέσα στην τάξη. Εκείνη την ημέρα είχα κολλήσει ένα μεγάλο πόστερ με τη Μόνα Λίζα στον πράσινο πίνακα και προσπαθούσα με απλουστευμένο τρόπο να βοηθήσω τους μαθητές μου  να κατανοήσουν το έργο  και όλες τις σχετικές πληροφορίες: Αναγέννηση, Ντα Βίντσι, προοπτική, φωτοσκίαση,  κτλ.
Όπως συμβαίνει σε όλες τις τάξεις, κάποιοι  παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον, ενώ άλλοι χάζευαν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στα τελευταία θρανία ήταν μια ομάδα παιδιών που άρχισαν να κάνουν χαβαλέ. Ήταν παιδιά που είχαν δηλώσει πως δεν τους ενδιέφερε το σχολείο, είχαν χάσει από 1-2 χρονιές ο καθένας και ήταν κάπου 16-17 χρονών. Το παιχνίδι που είχαν βρει, μετά από πολλά χαχανητά, ήταν να επαναλαμβάνουν ό,τι έλεγα. Παρά τις προειδοποιήσεις μου ότι θα τους έβαζα ωριαία αποβολή, παρά τις διακοπές για νουθεσία που έκανα, το ενα από αυτά τα αγόρια συνέχιζε να με κοροϊδεύει. Όσοι είναι δάσκαλοι ξέρουν πως αυτό το αστείο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Αφενός σε αποσυντονίζει και επιπλέον είναι ιδιαιτέρως εκνευριστικό. Μετά από λίγο δεν άντεξα. Πήρα θυμωμένα το απουσιολόγιο, του έβαλα μια απουσία και του ζήτησα να πάει στο γραφείο του διευθυντή.
Το περιστατικό που ακολούθησε δεν μου έχει ξανασυμβεί, ούτε σε πολλούς άλλους εκπαιδευτικούς από όσο ξέρω και δεν υπήρχε περίπτωση να μπορώ να το προβλέψω.
Ο μαθητής που θα ονομάσω Γιάννη, πετάχτηκε από το θρανίο, ήρθε κατά πάνω μου και ουρλιάζοντας με «στρίμωξε» στην γωνιά της αίθουσας. Ήταν τόσο δυνατές οι φωνές του  που έτρεξαν καθηγητές από τις διπλανές τάξεις για να με «σώσουν».
Τα περιστατικά bullying  από μαθητές σε νεαρής ηλικίας δασκάλες δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Ειδικά σε μια κλειστή κοινωνία, η «Ξένη» ή η «Ελαφριά Αθηναία δασκάλα», είναι ενα κλασικό στερεότυπο που πολλές φόρες εισπράττει μαζί με την προσοχή αλλά και τον θυμό των μαθητών η νεοδιόριστη εκπαιδευτικός. Το ιδιαίτερο με αυτο το σχολείο ήταν πως υπήρχε σχετικό ιστορικό που ποτέ όμως δεν είχε αντιμετωπιστεί σοβαρά.
Με τα πολλά έγινε ένας σύλλογος διδασκόντων και αποφασίστηκε αποβολή για το παιδί.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μίσος του την ώρα που με κοίταγε: «Μη σε πετύχω μόνη στο δρόμο, είπε μπροστά σε όλους του συναδέρφους. Μη σε πετύχω στο δρόμο. Θα σε θάψω ζωντανή στην άμμο». 
Την επόμενη ημέρα βρήκα τον καθρέφτη του αυτοκινήτου μου ξηλωμένο από την βάση.
Σε μια κλειστή κοινωνία όπως εκείνη σύντομα κατάλαβα πως κανείς δεν ήθελε να σταθεί πραγματικά δίπλα μου. Όχι ότι συμβαίνει αυτό σε όλες τις κλειστές κοινωνίες, Στη συγκεκριμένη όμως ναι. Αφού κατάλαβα πως είμαι μόνη μου σε αυτό, πήγα έκανα μια μήνυση κατά αγνώστου και συνέταξα μια επιστολή διαμαρτυρίας που κοινοποίησα στο σχολείο και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας.
Σε όλη την επόμενη χρονιά συνέχισα κανονικά τη δουλειά μου. Η ομάδα εκείνων των  παιδιών ηρέμησε και ο νταής είχε ζητήσει να είναι στο πρόγραμμα  Αγωγής Υγείας -Πρωτογενούς πρόληψης ουσιών, που είχα ξεκινήσει για τα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου. Το πρόγραμμα αφορούσε βιωματικές προσεγγίσεις έμφυλης ταυτότητας, ρητορικής βίας, ρατσισμού και bullying. Μαζευόμασταν μετά το μάθημα και για μια ώρα δουλεύαμε αυτά τα θέματα.
Δεν θα ξεχάσω τον Γιάννη όταν μπήκε για πρώτη φορά σε αυτήν την ομάδα. Είχε το κεφάλι κάτω αλλά έριχνε συνεχώς κλεφτές ματιές για να ζυγίσει τις αντιδράσεις μου. Παρά τη μεγάλη έκπληξή μου, αντέδρασα σα να μην είχε συμβεί ποτέ εκείνο το περιστατικό και έδωσα μια ισότιμη θέση στην ομάδα για τον Γιάννη δίπλα στα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας. Από το πρώτο μάθημα κιόλας, όποτε δινόταν η ευκαιρία να εκφράσουν τα παιδιά τα συναισθήματα τους, ο Γιάννης έπαιρνε τον λόγο για να μας μιλήσει για τη στεναχώρια που αισθανόταν μέσα του. Κάποια στιγμή εκμυστηρεύτηκε στην ομάδα πως ο πατέρας του ήταν βάναυσος και απορριπτικός. Πως ήταν πολλές οι φορές που τον χτυπούσε...
Ο Γιάννης μετά από  λίγο καιρό καθόταν δίπλα μου στο παγκάκι στη εφημερία και κουβεντιάζαμε ήρεμα για την καθημερινότητα του σχολείου. Μιλήσαμε ακόμα και για το περιστατικό και μου ζήτησε συγνώμη. Η μεταστροφή της στάσης του απέναντί μου με είχε ξαφνιάσει. Ήταν ένα μεγάλο μάθημα που πήρα και καθόρισε τη στάση μου απέναντι στα «Δύσκολα» παιδιά που ήρθαν στον δρόμο μου στο μέλλον. Και ήταν πολλά αυτά τα παιδιά.
Και γιατί τα λέω αυτά;
Με αφορμή το κείμενό μου γα το περιστατικό στο Πέραμα, μέσα από τα εκατοντάδες μηνύματα υποστήριξης που έλαβα ήταν και μερικά από πρόσωπα, άντρες και γυναίκες, που μου γνωστοποιούσαν πως είναι στη διάθεσή μου όποτε τους πω, να πάμε να «πατήσουμε το κεφάλι στους φασίστες». Πολλοί παθιασμένοι φίλοι διέθεταν τους εαυτούς τους σε κάποιο κάλεσμά μου για «να πάμε να τους σαπίσουμε στο ξύλο», «να κάνουμε ντου» κ.α. Άκουσα αρκετές φορές εκείνο το: «Κρεμάλα στους φασίστες» αυτές τις μέρες στο inbox αλλά και δημοσίως.
Το πιο πιθανόν είναι να μην κυριολεκτούσαν βέβαια όλοι αυτοί.
Και προσπάθησα να σκεφτώ. Να βάλω την εικόνα. Θα θέλαμε στα αλήθεια να δούμε έξω από το σχολείο του Περάματος ή άλλου, κρεμάλες; Και ανθρώπους να κρέμονται από εκεί; Χρυσαυγίτες, ναι. Εγώ δεν θα ήθελα.
Γιατί;
Γιατί όλοι μας είμαστε παιδιά που κάποιος ενήλικας απογοήτευσε. Κάποιος μπαμπάς χτύπησε. Μια μαμά μείωσε.
Ο εσωτερικευμένος μας θυμός σε κάποιος μπορεί να γίνει Θάνατος. Σε άλλους μπορεί να γίνει Αποδοχή. Κατανόηση. Ή Πράξη Αποδοχής.
Υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Θυμό; Στον Θάνατο;
Και αν κάποια από αυτά τα πρόσωπα που «θα κρεμάσουμε» είναι ένας Γιάννης που τον χτύπαγε ο Μπαμπάς; Ίσως χρειάζεται λίγος χώρος στο παγκάκι ή σε μια ομάδα -παρέα παιδιών που θέλουν να ψάξουν τους εαυτούς τους. Με όρια πάντα. Με διακριτούς ρόλους πάντα.
Ακόμα και για τους θυμωμένους Γιάννηδες του κόσμου τους αξίζει λίγος χώρος;
Δεν ξέρω. Μπορεί να κάνω λάθος...
Ξέρω πως πολλοί θα αισθανθείτε «απογοήτευση» με αυτές τις σημερινές γραμμές όπως τις εκφράζω... Δεν είναι και πολύ επαναστατικές αυτές οι γραμμές.
Όμως...
Γράφεται Ιστορία αυτά τα χρόνια στον τόπο μας. Και όχι μόνο. Όλοι μιλάμε για εκείνο το νέο που προσπαθεί να γεννηθεί. Ναι κάτι προσπαθεί να γεννηθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία.
Όμως υπάρχει και κάτι Άλλο. Κάτι τερατώδες σπαρταράει στον πλακούντα του. Και φέρνει ιδεολογίες, δικαιολογίες και θυμωμένα μανιφέστα μαζί του.
Εσύ;
Πόση Αποδοχή μπορείς να αντέξεις;


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Ξένος σε ευλογημένο τόπο

Γι αυτό σου λέω.
Σταμάτα να γκρινιάζεις.
Πάντα ήμασταν το χωνευτήρι των λαών.
Το σταυροδρόμι της πορφύρας,  του μεταξιού, του πάπυρου, του κέδρου,  των θεών και του Έρωτα που έχεις ξεχάσει να πιστεύεις.
 Πάντα ήμασταν  το  σταθερό «Ανάμεσα» των ανθρώπων,  στο πελαγίσιο χάσιμό τους και ο σταθμός ανεφοδιασμού στα ταξίδια  από τον έναν κόσμο στον άλλο.
Πάντα ήμασταν εκείνο το ιερό «Ανάμεσα»  που πάντα ξαπόσταιναν  και δροσίζονταν οι Άλλοι. Οι Ξένοι. Εκεί..κάτω από τις ελιές και τα αρμυρίκια και μέσα στο στήθος των εύρωστων γυναικών.
Γι αυτό και είμαστε όμορφοι.
Και ζωντανοί.
Και μας αρέσει ακόμα  να ξαπλώνουμε πάνω στην άμμο
και να κοιτάμε κατάματα τον ήλιο 
και να χορεύουμε μαζί με άλλους  τις χαρές μας,
και να  πίνουμε,
και να χορεύουμε,
και να μπαίνουμε ο ένας μέσα στο σώμα του άλλου αχόρταγα.

Τα ξέχασες όλα αυτά;

Ξέχασες μήπως πως είμαστε από τους λίγους λαούς που ακόμα αγκαλιαζόμαστε στο πένθος μας.
Που δεν είναι ντροπή για τους άντρες να φιλιούνται από εκτίμηση και οι γυναίκες  να αγκαλιάζουν έναν ξένο άντρα, όπως θα αγκάλιαζαν το παιδί τους για παρηγοριά;  

Ξέχασες τη  γιαγιά και τον παππού  πως έκαναν πράξη το Θεό,  γι` αυτό και έτρωγαν  με τους φτωχούς, κοίμιζαν τους ξένους και έλουζαν με έλαιο  και κρασί τις πληγές τους;

Πως μπόρεσες να ξεχάσεις την κληρονομιά σου;

Μη φοβάσαι όμως.  

 Γιατί έτσι ήταν πάντα η Ελλάδα.
 Το πεπρωμένο της σφραγίστηκε  για πάντα από τη μουσική, τα καρυκεύματα  και τα χρώματα των ανθρώπων που πέρασαν και την αγάπησαν. 

Αφέσου στην Ομορφιά ….

Ή γίνε  ένας ξένος σε αυτό τον ευλογημένο τόπο.




@Ελένη Καραγιάννη-Αγ. Ιωάννης-Ανώγεια

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ένα τραγούδι για το Αγόρι Μπαμπάς.

Κοίταξα το πρόσωπό σε εκείνη την παλιά φωτογραφία. Πριν πόσα χρόνια;
Εκείνο το βράδυ τραγουδούσα πάνω σε μια σκηνή. Φορούσα ενα πολύ κοντό σχεδόν διαφανές φόρεμα, είχα κατακόκκινα χείλη και ένα λουλούδι στα μαλλιά.
Και χαμογελούσα.
Και χαμογελούσα.
Σαν από εκείνα τα Ντο και τα Φα και τα ΛΑ να εξαρτιόταν όλη μου η ζωή.

Εκείνο το βράδυ τραγουδούσα για ένα αγόρι. Για ενα μόνο αγόρι. που δεν μπορούσε να με αγαπήσει πολύ και απόλυτα και σπαρακτικά όπως ήθελα.
Αλλά ήταν εκεί . Μπροστά από εμένα με τα κόκκινα χείλη και το δανεικό μικρόφωνο.
Εκείνο το βράδυ είχα όλα όσα ήθελα.
Το Αγόρι δεν ήταν το αγόρι αλλά ο μπαμπάς και η μαμά και η αγκαλιά που για πάντα και ακόμα και για πάντα θα ψάχνω.
Το αγόρι-μπαμπάς μετά από λίγο χάθηκε.

Χάθηκα κι εγώ εκεί κάπου στο δρόμο.

Και είμαι εδώ μετά απο πόσα χρόνια;
Χωρις λουλούδια στα μαλλιά και με λίγα περισσότερα σημάδια στο μέτωπο.
Το κόκκινο έγινε βαρετό και κάθε διαφανές έγινε μάλλινη τσόχα.
Το σημαντικό είναι, το σώμα να ζεσταίνεται.
Όπως όπως να ζεσταίνεται.

Και είμαστε εδώ. Με έναν πόλεμο να μας βαραίνει και έναν καημό να μας κυνηγά.

Να προσπαθώ να βρω που έχω κρύψει εκείνο το γαμημένο κόκκινο κραγιόν μου.




Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

ερωτικό

Απρίλιος 2013

Τα λόγια  πνίγουν.
Γι` αυτό έπαψα να γράφω
 σε χαρτιά.
Αυτά ζουν και δαγκώνουν.
Αφόρητα.
Μετα,
Ξαπλώνουν παράλληλα
κοντά
και υπάρχουν αβίαστα,
χωρίς εμένα.

Άραγε αγαπώ;
Χωρίς φλόγα,
ή μήπως έχω καεί.

Τα  λόγια από έρωτα έπαψαν γιατί
βουλιάζουν  στη μητρική αγκαλιά
Από χνουδι.
και γάλα.
και χνούδι.
Πολύ.

Άραγε αγαπάω;
Χωρίς φλόγα;
Ή μήπως κιόλας έχω καεί;


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Το λίγο.

Φτάνεις σε ένα δρόμο που προσπαθείς να καταλάβεις.
Αν είσαι χορτασμένος
 ή ηττημένος.
Όλα τα αγγίγματα, όλα τα σώματα, όλες οι ιδέες και οι τόποι είναι πια ίδια.
Ακόμα και ο Έρωτας είναι μικρός, ασήμαντος και κοινός.
Χόρτασες ακόμα και να θρηνείς την ματαίωσή του.
Ίσως να φταίει  που όλα τα έζησες πολύ.
Για λίγο.
Είναι το λίγο αυτό που προσπέρασες,

και αυτό  σε εκδικείται.


Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Facebook.. Αυτός ο διάβολος.

"Μα συνέχεια στο Facebook είσαι;".
Με είχε ρωτήσει ένας "Ταξερωόλα".
"Βγες από αυτόν το Διάολο!"

Προσπάθησα να του εξηγήσω πως ο μόνος τρόπος για να γνωρίζει πόση ακριβώς ώρα ήμουν μέσα στο FB, είναι να είναι την ίδια αντίστοιχη κι εκείνος.
Δεν βγάζεις άκρη στην επικοινωνία σου με τους Ταξερωόλα όμως...

Γιατί όμως, μετά από τόσα χρόνια χρήσης των social media, ακόμα παραμένει ανοικτός ο διάλογος του Καλού ή Κακού ;

Ποια είναι η γνώμη μου; (για όποιον τον ενδιαφέρει :-) 

Για να είσαι ένα κοινωνικός χρήστης του ίντερνετ θα πρέπει να έχεις πολύ ξεκάθαρους στόχους και να έχεις ξεπεράσει τις ενοχές που θα προσπαθήσουν πολλοί να σου προβάλουν. Και στις προβάλουν βέβαια μέσα από εξάρσεις ναρκισσιστικού μεγαλείου από το Facebook (από που αλλού;) .Αυτοί είναι οι εξαιρέσεις. Εσύ όχι.

Πλέον δεν προβληματίζομαι. Τόσο σαν εικαστικός καλλιτέχνης, τόσο σαν εκπαιδευτικός αλλά και σαν εθελόντρια στις ανάγκες ευπαθών ομάδων, μόνο υποστηρικτικές προεκτάσεις είχε η χρήση των social media.
Προσωπικά πιστεύω πως θα πρέπει να αισθανόμαστε προνόμιο που έχουμε την ελευθερία να εκφραστούμε δημοσίως μέσα από αυτό το νέο μέσο. Και λέω νέο γιατί οι αστείρευτες δυνατότητές του είναι σε πειραματικό στάδιο ακόμα. Έτσι λένε εκείνοι που μελετάνε αυτά τα πράγματα. Ακόμα θεωρείται νέο γιατί δεν έχει βρει την αποδοχή από όλους καθώς συχνά προβάλλεται η ιδέα πως για όλα τα κακά της μοίρας μας φταίνε τα social.
Ωστόσο πιστεύω πως είναι ελευθερία να μπορείς να πεις τη γνώμη σου, τη βλακεία σου, τη θλίψη σου, τη χαρά σου, τα γούστα σου, τις επιτυχίες σου, τις κατακρίσεις σου, δημόσια, χωρίς κάποιο νόμο, καθεστώς, μπάτσο, ή πατερούλη, να ελέγχει τι θα πεις και πως θα το πεις. Σε χώρες όπως η Τουρκία, η Βόρεια Κορέα, η Ερυθραία, το Πακιστάν, η Κίνα, το Βιετνάμ, κ.α. έχουν απαγορεύσει ή έχουν σε περιορισμό τη χρήση τους. Βέβαια πριν μερικά χρόνια και ένα δικό μας κόμμα που βρίσκεται στη Βουλή είχε απαγορεύσει τη χρήση του από τα μέλη του, για να μην ασκείται δημόσια "κριτική" στην εξουσία του κόμματος. Αυτές οι πληροφορίες βρίσκονται στο διαδίκτυο φυσικά.
Σκεφτείτε όμως πως ακόμα και το χαζό αυτό, το να δείχνεις τι έφαγες και τι χρώμα έβαψες τα νύχια των ποδιών σου, πόσο μεγάλη ελευθερία είναι. Μου λέγανε κάτι φίλοι Αφγανικής καταγωγής από το Ιράν, πόσο τους συγκίνησε όταν ερχόμενοι στην Ελλάδα συνειδητοποίησαν πως μπορούσαν να έχουν δικό τους blog. Δικό τους blog. Και να γράφουν ότι θέλουν. Χωρίς να φοβούνται ότι θα φυλακιστούν!
Αλλά και στα σοβαρά θέματα, σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι από κατώτερη καταγωγή μας έδειξαν τα ποιήματά τους, τα έργα ζωγραφικής τους, άτομα που θα έβρισκαν κλειστές πόρτες από αυτούς που διαχειρίζονται τον πολιτισμό. Σκεφτείτε πόσες πολλές ιδέες βρηκαν εφαρμογή και πόσα καλέσματα για δράση, πόσες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και  πόσες εκδηλώσεις για αλληλεγγύη και βοήθεια σε ευπαθείς ομάδες, οργανώθηκαν σε χρόνο ρεκορ! Σκεφτείτε πόσοι άνθρωποι ήρθαν κοντά.. Άνθρωποι σε αναπηρικά καροτσάκια... άνθρωποι σε νοσοκομεία, σε ανέχεια, σε πένθος, σε αδιέξοδο, σε περιορισμό, βρήκαν ανθρώπους να μιλήσουν , να υποστηριχθούν να παρηγορηθούν.

Είτε  το αποδέχονται κάποιοι είτε όχι, αυτό που συμβαίνει στα social, είναι Δημοκρατία. 
Ε, ναι... το κόστος της δημοκρατίας είναι να εκφράζονται και αντίθετες από τη δική μας γνώμες. Ακραίες κάποιες φορές. Και ναι..μπορεί να γίνει κακή χρήση. Όπως κακή χρήση πήρε και ο έντυπος τύπος και η τηλεόραση. Φταίει το μέσο ή η τάση του ανθρώπου να διαχειρίζεται με λάθος τρόπο την ελευθερία; Αναρωτιέμαι εαν ο ρατσιστικός και απόλυτος λόγος που εκφράζεται στα social, εκφράστηκε επειδή υπάρχουν τα social ή εκφράστηκε και στα καφενεία, στα γήπεδα, στους καφέδες και στο δρόμο.


Μη μασάτε.

Ελεύθερα ας κάνετε χρήση του δικαιώματός σας να εκφράζεστε.
.
Πείτε τη γνώμη σας, θέλουμε να ακούσουμε τι έχετε να πείτε για τον Ιστορικό χιονιά, για τη ρόδα, για τον George Michael, για την Κουνεβα για τα Pokemon και για ότι άλλο κάνετε κέφι ή έχετε αναγκη να εκφράσετε.

Είναι δικαίωμά σας.


Μη ακούτε κανέναν μπάτσο ή πατερούλη που θα σας πει να σιωπήσετε.


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

20 Χριστούγεννα πριν*


Παράξενο αλλά σήμερα μου ήρθαν στο νου κάποια Χριστούγεννα πού συνέβησαν πριν αρκετά χρόνια. Πριν 20 χρόνια για την ακρίβεια. Δεν μιλάω πολύ για εκείνα τα χρόνια. Αλλά πλέον έχω αρχίσει να τα εκτιμώ και να αναγνωρίζω την καθοριστική επίδρασή τους στη ζωή μου.

Εκείνη η χρονιά ήταν μια δύσκολη χρονιά. Είχα τελειώσει τη σχολή με διθυράμβους και επαίνους αλλά ήδη είχα αντιμετωπίσει μια σειρά από ματαιώσεις που ήταν σκληρές και αδίστακτες. Η πτυχιακή του Άριστα δεν είχε καταφέρει να μου ανοίξει τις επαγγελματικές πόρτες που περίμενα και οι γονείς μου δυσκολεύονταν να με υποστηρίζουν πια. Έπρεπε να φροντίσω τον εαυτό μου. Και ήταν πικρά εκείνα τα χρόνια με το βάρος του Αριστούχου να βαραίνει πολύ, όταν η πρώτη δουλειά που χρειάστηκε να κάνω ως απόφοιτος ήταν να μοιράζω φυλλάδια πιτσαρίας. Και μετά η επόμενη δουλειά ήταν πωλήτρια στον Κλαουδάτο. Ειδικά εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν δύσκολα γιατί είχα αναγκαστεί να απορρίψω μια πρόταση για συμμετοχή σε μια σπουδαία έκθεση στην Κύπρο αφού έπρεπε να πληρώσω μόνη μου τα εισιτήρια και τη διαμονή. Σήμερα θα απέρριπτα χωρίς στεναχώρια την πρόταση κάποιας “Επιμελήτριας” που θα τολμούσε να μου προτείνει να πληρώσω τα έξοδα της συμμετοχής μου σε μια έκθεση. Τότε όμως δεν είχα καταλάβει ακόμα.

Εκείνες τις ημέρες ήμουν σε κατάθλιψη. Ήταν πολύ δύσκολο, αλλά σηκωνόμουν 6πμ για να αλλάξω 2 λεωφορεία για να πάω να ανοίξω το πολυκατάστημα. Και μετά έπρεπε να σταθώ για ενα 12ωρο συχνά και να πουλήσω ρούχα ώστε να πάρω έναν βασικό μισθό της πλάκας. Η εορταστική ατμόσφαιρα και το νέο lp της Καίτης Γαρμπή με χριστουγεννιάτικα τραγούδια μου τρυπούσαν το μυαλό. Ζούσα τη δική μου ιδιωτική Κρίση τότε και ήμουν ένα δείγμα της γενιάς των 400 ευρώ πολύ πριν γίνει πολιτικό σύνθημα. Γελάω με εκείνους που με ειρωνεύονται σήμερα και λένε: “Τι ανάγκη έχεις εσύ; Έχεις δουλειά και δεν έχεις ζήσει την Κρίση στο πετσί σου ”.

Εκείνα τα χρόνια έκανα στενή παρέα με ένα ζευγάρι πρώην τοξικοεξαρτημένων. Μέσα από κάποιες καταστάσεις η ζωή αυτών των ανθρώπων είχε αλλάξει θετικά, είχαν παντρευτεί, είχαν κάνει παιδάκια και άνοιγαν το σπίτι τους σε όλους όσους το είχαν ανάγκη. Αισθάνομαι τυχερή που έζησα την “αλληλεγγύη” σε χρόνια και καταστάσεις που τότε δεν ήταν και τόσο τρεντ. Ο προσωπικός και εσωτερικός πόνος αυτών των ανθρώπων να βοηθάνε παιδιά που βρίσκονταν σε εξάρτηση, με είχε παρασύρει. Όχι χωρίς λόγο... Κάτι δικό μου έβλεπα πάνω στα πονεμένα αυτά παιδιά και ήθελα απεγνωσμένα να θεραπευτεί.

Εκείνα τα Χριστούγεννα η ιδέα μας είχε έρθει εντελώς αυθόρμητα και φυσικά: “ 'Έπρεπε να φροντίσουμε τα παιδιά της Ομόνοιας”.
Εκείνα τα χρόνια η Ομόνοια ήταν η πιο άσχημη εκδοχή του γκέτο. Όσοι θυμούνται τη δεκαετία του 90, το χειμώνα στο υπόγειο μαζεύονταν 100δες παιδιά που βρίσκονταν σε εξάρτηση. Η Ομόνοια εκείνα τα χρόνια ήταν κάτι σαν την 7η πύλη της κολάσεως. Ζωντανοί νεκροί όλων των ηλικιών περιφέρονταν με κέρινα πρόσωπα ανάμεσα σε εκείνους που έκλειναν τη μύτη και τα μάτια για να χωθούν τρέχοντας στα βαγόνια του τρένου.

Στην αρχή πηγαίναμε και αφήναμε φαγητό σε κάποια από εκείνα τα παιδιά που τα αποστήματα στα πόδια τα είχαν καθηλώσει στις σκάλες της Κοτοπούλη και της Αθηνάς. Θυμάμαι έβαζα σε αλουμινένια σκεύη από το φαγητό που έφτιαχνε η μαμά, με επιμέλεια το τύλιγα με μεμβράνη για να το αφήσω δίπλα σε ένα κορμί που κοιμόταν στα σκαλιά. Και μετά πήγαινα για την βάρδια μου στον Κλαουδάτο.
Άλλοτε αφήναμε ρούχα. Μετά σιγά σιγά για κάποια από αυτά τα παιδιά καλούσαμε ασθενοφόρο ή κάποιον ειδικό από κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης. Συχνά επιδιώκαμε να γνωρίσουμε τους γονείς. Ήταν τόσα πολλά αυτά τα παιδιά. Μετά τολμήσαμε να το πάμε λίγο παρακάτω. Οι φίλοι μου αποφάσισαν να ανοίξουν το σπίτι τους για οποίο παιδί θα ήθελε να κάνει μια νέα αρχή. Θα το βοηθούσαμε στα στερητικά, θα το βοηθούσαμε να έρθει ξανά κοντά στην οικογένεια του ή για να βρει δουλειά.
Σκέφτομαι τότε πως μέσα από την άγνοια και την απειρία μας, θα πρέπει να είχαμε παραβιάσει πολλά πρωτόκολλα απεξάρτησης και ίσως να ρισκάραμε πολλά περισσότερα από ότι μπορούσαμε να κατανοήσουμε τότε. Θυμάμαι πως η Γιάννα άφηνε το τρίχρονο κοριτσάκι της να το νανουρίζουν άγνωστα παιδιά με τρυπημένα χέρια... Θυμάμαι και μια κοπέλα να έχει κάτι μαύρα σημάδια στο σώμα της, που νομίζαμε πως ήταν καψίματα από τσιγάρα. Δεν ξέραμε και πολλά για το HIV τότε.

Ποιο το αποτέλεσμα αυτής της μυστικής μας ιερής αποστολής; Ποιο το αποτέλεσμα από εκείνες τις βάρδιες στις μικρές ώρες για να κρατήσουμε τα χέρια παιδιών που δεν ξέραμε το επίθετο τους , αλλά τα στερητικά ξερίζωναν τα κοκκαλά τους από τον πόνο; Ποιο το αποτέλεσμα από όλα εκείνα τα μέτωπα που κρατήσαμε πάνω από μια τουαλέτα; Δεν ξέρω τι απέγιναν τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά. Το άτυπο αποτοξινωτικό μας κέντρο δεν είχε και πολλές επιτυχίες αφού μετά από 2-3 μέρες τα παιδιά έφευγαν για να επιστρέψουν στη χαβούζα της Ομόνοιας. Τα περισσότερα δεν τα ξαναείδαμε. Κάποια άλλαζαν δρόμο όποτε μας έβλεπαν. Κάποια μάθαμε πως πέθαναν. Κάποια άλλα χάθηκαν όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν,σα να να μην υπήρξαν ποτέ. Κάποια, λίγα μάθαμε πως τελικά τα είχαν καταφέρει μετά από πολλές προσπάθειες.

Συνέχισα και την επόμενη χρονιά να το κάνω μόνη μου αυτό. Ιδιαίτερα όταν πλέον έβλεπα και τα αδέρφια των πρώτων μαθητών μου να περιφέρονται πληγωμένα στο υπόγειο της Ομονοίας, δεν μπορούσα να μείνω άπραγη. Η πόρτα και του δικού μου σπιτιού ήταν πλέον και αυτή ανοικτή. .

Δεν ξέρω , ειλικρινά δεν ξέρω τι αντίκτυπο είχε αυτό στη ζωή αυτών των παιδιών.
Το μόνο feedback που είχα ήταν από την Μ. που τη συνάντησα μετά από πολλά πολλά χρόνια τυχαία σε ένα μπαρ..Πέρασε μια Οδύσσεια για να βγει από τις ουσίες. Εκείνα τα απογεύματα που πίναμε καφέ στο σπίτι μου, είπε, ήταν μια νέα αρχή και ένα ερέθισμα για να πάρει αποφάσεις για τη ζωή της. Έτσι είχε πει. Είναι παντρεμένη με 2 παιδάκια τώρα. Και την καμαρώνω. Μια μικρή πράξη υποστήριξης ήταν καθοριστική για αυτό το κορίτσι το θαρραλέο. Αλήθεια την καμαρώνω και αναφέρω το παράδειγμά της σε όποιον σταματάει να βλέπει ανοικτούς ορίζοντες μπροστά του

Σε εκείνα τα 3 χρόνια,γνώρισα ιστορίες ανθρώπων που δεν μπορούσα να φανταστώ πως είναι δυνατόν να υπάρχουν. Επίσης σε αυτά τα δύσκολα χρόνια της προσωπικής μου ανέχειας, αυτές οι εμπειρίες στην Ομόνοια, με στήριξαν δίνοντάς μου ένα ερέθισμα για να βγω από τον μικρόκοσμό μου και να πάψω να μηρυκάζω τις ελλείψεις μου. Μέσα σε αυτά τα Χριστούγεννα της ξηρασίας και στο αδιέξοδο, εκεί έξω στον δρόμο και στις ανάγκες των άλλων, ανακάλυψα δυνάμεις δικές μου και ικανότητες που αγνοούσα. Ήταν αυτές οι εμπειρίες (και άλλες που ακολούθησαν) που με στήριξαν στις δικές μου νοσηρές καταθλίψεις. Στις εποχές που συγκρούστηκα με το πάτωμα, βρήκα τη δύναμη να μην πάρω ποτέ φάρμακα, επειδή εκέι στην Ομόνοια είχα μάθε να δίνω Αγάπη. Το μεγαλύτερο αντικαταθλιπτικό και ψυχοτρόπο που υπάρχει.
Στα δύσκολα χρόνια που ήρθαν και έφυγαν από τα χρόνια της Ομόνοιας, η Συμπόνοια η Αγάπη και η Κατανόηση που είχα διδαχθεί πως να προσφέρω εκεί κάτω, χρειάστηκε να μάθω να την προσφέρω και στο δικό μου εσωτερικό πληγωμένο παιδί.

Και πάντα θα αισθάνομαι προνομιούχα για εκείνα τα Χριστούγεννα της δικής μου κοιλάδας της σκιάς του θανάτου.
20 Χριστούγεννα πριν.




* ¨'Οταν πρωτο-κοινοποίησα το εκέιμενο, είχα γράψει 23 αλλά δεν είναι τόσα.