ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ.

Βλέπω σε διάφορες σελίδες εδώ, φωνές να οριονται, υπογραφές να μαζεύονται, ομάδες να συγκεντρώνουν χιλιάδες μέλη κατά τις παιδικής κακοποίησης και ειδικά της παιδικής πορνογραφίας.
Είναι αυτή η λύση;;;

Πριν μερικές μέρες με υπερηφάνεια η ΕΤ παρουσίασε άλλη μια τρανή έρευνα, που αφορούσε στην Παιδοφιλία.
Μια ομάδα φοιτητών ανακοίνωσε τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε σε εκατό περιπτώσεις παιδοφιλων που “ψάρεψε” από το διαδίκτυο. Οι ερευνητές προσποιούμενοι τα δεκάχρονα παιδιά, κατέγραψαν τις συμπεριφορές των παιδόφιλων, τις τεχνικές πειθούς και εξαναγκασμού που χρησιμοποιούν κ.α. Συγκεκριμένα 100 άνδρες συμπολίτες μας που κυκλοφορούν ανάμεσά μας επιδίδονται στο διαδικτυακό ψάρεμα 10χρονων παιδιών με σκοπό την σεξουαλική πράξη. Οι 12 από αυτούς τους 100 διέθεσαν τα κινητά τους τηλέφωνα και έκλεισαν ραντεβού με τα υποτιθέμενα παιδιά.
Δεν θα διαπραγματευτώ την πρωτοτυπία, την εγκυρότητα και την αξιοπιστία της έρευνας, ούτε στο που αποσκοπεί και σε τι κέρδισε ο ακαδημαϊκός κόσμος από αυτές τις διαπιστώσεις. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνονται στοιχεία που τα γνωρίζουμε από άλλες έρευνες τέτοιου τύπου άλλα και από τα δελτία που τόσο συχνά τα τελευταία χρονιά προβάλουν σχετικά θέματα.
Στη συγκεκριμένη έρευνα ίσως να είναι αξιοπρόσεκτο το ερευνητικό εργαλείο που χρησιμοποίησαν οι φοιτητές -αν και ένας ακαδημαϊκός στατιστικής έρευνας θα μπορούσε να φέρει αντιρρήσεις σε θέματα που αφορούν στην δεοντολογία της ερευνάς (π.χ. Τα “αντικείμενα” πρέπει ή όχι να γνωρίζουν ότι υπόκεινται σε έρευνα;).

Δεν έχω την πρόθεση να απορρίψω την προσπάθεια αυτών των φοιτητών. Εννοείται πως οτιδήποτε γίνεται για το όφελος ασθενών κοινωνικών ομάδων, είναι καλό και πάντα κάτι καλό θα προκύπτει.

Όμως... .επιτρέψτε μου να υποστηρίξω τη θέση πως δε θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν μόνο οι τεχνικές των παιδόφιλων.
Ούτε τα ποσοστά αυτών που έδωσαν τηλέφωνα. Στα αυτιά μου ακούγονται ως πιασσάρικες πληροφορίες, σε ένα θέμα που από μόνο του εγείρει έντονα συναισθήματα...
Δεν θα έπρεπε να εντυπωσιαζόμαστε και να απορούμε με τα στατιστικά νούμερα, τις γαργαλιστικές εικόνες ή τις πληροφορίες που κατά καιρούς “ξεφεύγουν“ από τα media και αφορούν σε τεχνικές, σε προφίλ παιδεραστών, ακόμα και στις ασελγείς πράξεις τους. Δεν μας αφορά εάν είναι ευυπόληπτοι πολίτες, ούτε η 10λεπτη ενημέρωση σχετικά με το θέμα της παιδοφιλίας που προσφέρεται από τα πρωινάδικα, πριν από το δεκάλεπτο μαγειρικής.

Η παρουσίαση της έρευνας ομολογώ ότι μου προκάλεσε ΘΛΙΨΗ.....

Γιατί για άλλη μια φορά στην Ψωροκώσταινα, έχουμε αφήσει την ενημέρωση στους αδαείς.
Το δυσάρεστο που συμβαίνει είναι ότι στις περισσότερες φόρες δίνεται ασύμμετρη βαρύτητα ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ.

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΩΝ ΕΡΕΥΝΗΤΩΝ/ ΚΑΝΑΛΙΩΝ/ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΛΕΙΔΙ ΚΑΙ Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.

Είναι αλήθεια βέβαια πως σε κάποιες ολιγόλεπτες τηλεοπτικές ενημερώσεις, δίνονται πρακτικές λύσεις στους γονείς για το πως θα αντιληφθούν εάν τα παιδιά τους έχουν ”παγιδευτεί” στο διαδίκτυο. Καλά κάνουν, όμως είναι αυτό η λύση;

Αυτές οι τηλεoπτικές ενημερώσεις σαφώς και δεν αρκούν για να διαφωτίσουν επαρκώς για το δυσάρεστο φαινόμενο της παιδοφιλίας, να διαφωτίσουν για όλες τις ψυχό-κοινωνικό-πολιτισμικέ

ς παραμέτρους που συντελούνται, τόσο στη πλευρά του δραστών, όσο και στη πλευρά του θύματος.
Εδώ εγείρεται άλλο ένα θέμα που αφορά στην εσωστρέφεια του ακαδημαϊκού κόσμου και την άρνηση (ή μη δυνατότητα) να προσεγγίσει τις ανάγκες του μέσου πολίτη.

Τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της υποκρισίας και του ημίμετρου;

Το μόνο που μπορώ είναι να ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ να ασχοληθούν με τους παράγοντες εκείνους που ωθούν/εξαπατούν/ψυχαναγκαζουν μια ιδιαίτερη ομάδα παιδιών, να “υποταχθούν' στις συμπεριφορές των ατόμων που ονομάζουμε παιδοφιλους...

Ας αναλύσουμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων πίσω από τις στατιστικές, πίσω από τα νούμερα, τις εικόνες και τα γράμματα...

ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΜΕ ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΥΠΟΚΥΠΤΟΥΝ;

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΝΕΡΝΕΤ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΥΠΟΚΥΠΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΌΦΙΛΩΝ;

ΟΧΙ...Θα ήταν αφελές από μέρους μου να ρίξω το φταίξιμο αποκλειστικά στους γονεις ..Είναι περισσότερο πολύπλοκο το ζήτημα.

Σαν εκπαιδευτικός και άνθρωπος που επικοινωνεί με τα παιδιά, άλλα και σαν ένας αφυπνισμένος (θέλω να πιστεύω) ενήλικας που βίωσε όλα τα τυπικά σύνδρομα και φάσεις της παιδικής ηλικίας έχω κάνει την εξής απεχθή διαπίστωση...

ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ...
ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ...
ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ...

Οι παιδοφιλοι ασελγούν στην παιδική ηλικία...

Άλλα δεν είναι μόνο οι σεξουαλική κακοποίηση...ή κάθε είδους σωματικής κακοποίησης...

ΔΕΝ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ...

Ένα μεγάλο ποσοστό από σύγχρονους γονείς, μαθαίνει τα παιδιά του να υποκύπτουν στις ψυχαναγκαστικές απαιτήσεις της “στερημένης” μαμάς, και του κουρασμένου μπαμπά, που μοχθούν για το καλό του παιδιού, να μην του λείψει κάτι και σαν αντάλλαγμα αυτό πρέπει να υπακούει, να αποστηθίζει τα μαθήματά του, να μην δημιουργεί προβλήματα, να μην κάνει αυτό που έχει ανάγκη αλλά αυτό που έχουν ανάγκη οι άλλοι... Μεγαλώνει σε μια νοοτροπία που γίνεται η προέκταση του μπαμπά και της μαμάς, να ικανοποιήσει τα όνειρα και τους κοινωνικούς στόχους που δεν κατάφεραν εκείνοι να ολοκληρώσουν... Ψυχαναγκαστικά...ακολουθεί το επάγγελμα που αρέσει στους άλλους και όχι αυτό που έχει εκείνο ανάγκη... Μαθαίνει να λέει σε όλα ναι....Και όχι σε αυτά που έχει ανάγκη.

Το εκπαιδευτικό σύστημα από την άλλη είναι απαρχαιωμένο...Η προσωπική έκφραση του ατόμου είναι καταδικαστέα και τιμωρείται...Οι κουρασμένοι εκπαιδευτικοί, στερημένοι πάλι από ένα σύστημα που τους εκμαυλίσει, απαιτούν πρόθυμους ...βολικούς... μαθητές που να λένε ΝΑΙ σε όλα.. Αριστούχοι στις απαρχαιωμένες εκπαιδευτικές μεθόδους, πρόθυμοι και θετικοί σε αγενείς και μόνιμα θυμωμένους εκπαιδευτικούς.... Τα επικοινωνιακά, αυθόρμητα παιδιά, συχνά με ικανότητες και δεξιοτεχνίες που το εκπαιδευτικό σύστημα ΔΕΝ έχει προλάβει να υποδεχθεί και να κατανοήσει, καταδικάζονται στη εφ` ορού ζωής επιγραφή των “αποβλήτων” και των “δύσκολων”.

Στο παιδί ΔΕΝ αναγνωρίζεται το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να λέει ΟΧΙ, αφού η οποιαδήποτε άρνηση ως προσωπική επιλογή κατακεραυνώνεται και επιβραβεύονται τα παιδιά που έχουν θετική στάση (καταφατική) απέναντι στις απαιτήσεις των ενηλίκων που έχουν επιβληθεί λαμβάνοντας υπόψιν ΟΧΙ τις αντικειμενικές ανάγκες των παιδιών, άλλα σε αυτές των ενηλίκων/γονέων/εκπαιδευτικών.

Λογικό...Το παιδί χωρίς αυτοεκτίμηση, χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς την δυναμική της προσωπικής επιλογής, καταλήγει βορά των παιδόφιλων, των εξαρτησιογόνων, στην προωρη σεξουαλικότητα, κλπ.

Συστήνω στους εκπαιδευτικούς να διαβάσουν (και αν είναι δυνατόν να ζητήσουν επιμόρφωση) σχετικά με ένα πρόγραμμα αγωγής υγείας που “υπάρχει” στους κύκλους των επιμορφώσεων των εκπαιδευτικών.
Το ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ. Αφορά στην πρωτογενή πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών για παιδιά της Α/μιας και Β/μιας.
Ασχολείται ελάχιστα με τις ουσίες, αντίθετα ασχολείται κυρίως, πως μέσα από δραστηριότητες βιωματικής μάθησης, παιξίματος ρόλων, κ.α μπορεί ο εκπαιδευτικός να συντονίσει στη τάξη δραστηριότητες που στόχο θα έχουν την ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΤΟΥΣ .

Τα παραπάνω που διαβάσατε σαφώς δεν είναι στατιστική έρευνα και δεν είναι επιστημονικό κείμενο. Είναι μερικές σημειώσεις που περιέχουν την προσωπική μου αγανάκτηση και διάθεση να επικεντρώσουμε στις πραγματικές ανάγκες τις επόμενης γενιάς...

Εμείς οι υποκριτές και μερικά πλαστικά bodies..

Ξερώ ότι οι γραμμές που ακολουθούν θα κάνουν πολλούς να με αμφισβητήσουν....Παρόλα αυτά.. με τρώνε μέσα μου.... «Είμαστε» υποκριτές....Και δεν θέλουμε να μας το υπενθυμίζουν... «Είμαστε» απαίδευτοι.... Ότι μας δίνουν ..οι πολλοί, τα media, αυτοί που θεωρούμε «προχω»...τα χάβουμε... Χωρίς να σκεφτόμαστε...χωρίς να αναζητούμε τα μηνύματα πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες.... Είμαστε εύκολοι στο να βγαίνουμε στους δρόμους για να παλέψουμε με τα σύμβολα (Άραγε έχουμε συνείδηση στο τι κάνουμε;). Παλεύουμε με τις ειδήσεις , στέλνουμε ατελείωτα μηνύματα , αλυσιδωτά e-mails, για τον πόλεμο που γίνεται, για τα φτωχά παιδιά, για τα παιδιά που πεθαίνουν που πεινάνε, για τις πολιτικές αδικίες, για τις συνταγματικές αδικίες...... Ότι εγείρει τα προσωπικά μας απωθημενα, και την επανάσταση που δεν κάναμε ποτέ όσο ήμασταν έφηβοι.. . Δεν μπορούμε να ανεχθούμε (και καλά κάνουμε και έτσι πρέπει να κάνουμε)... το νεκρό κορμί ενός 15χρονου μαθητή, αφού το «εχθρικό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα «σύμβολο» το θανάτωσε, καταργώντας την ελευθερία του πολίτη να εκφράζεται, να αντιδρά να διαμαρτύρεται...... Και αυτό ήταν η αφορμή να ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα σύσσωμη, να καεί και η φωνή της διαμαρτυρίας να βγει στον κόσμο...Όλα αυτά για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Άραγε, ...μπορει να διεκδικηθεί αξιοπρέπεια για ένα νεκρο σώμα;;;;;;
Μακρόσυρτη εισαγωγή, για ένα θέμα που χάθηκε στα αζήτητα...Για μερικά αζήτητα bodies που έγιναν εκθέματα, επιστημονικού και κανιβαλιστικου ενδιαφέροντος....Έτρεξαν οι Αθηναίοι...όπως έτρεξαν και σε τόσες άλλες χώρες να δουν τα πλαστικοποιημένα bodies… Προϊόντα,που αρμόζουν σε σύγχρονους και ψαγμένους, προϊόντα πολυεθνικών συμφερόντων, πρωτότυπων ιδεών (?) που προωθούν στην πραγματικότητα μια νέα τάξη πραγμάτων.
Νεα ταξη πραγματων αφου ξεχασαμε ότι τα bodies αυτά δεν είναι bodies αλλά άνθρωποι....Οι οποίοι κάτω από την φτηνή «δικαιολογία» της ανωνυμίας (αζήτητα bodies) υποβιβάστηκαν σε αντικείμενα έργα/ προιοντα/τέχνης (όπως τα αποκαλούν) χάνοντας με αυτόν τον τρόπο την ανθρώπινη υπόστασή τους.....
Κάτω από τον «άγιο» σκοπό της διάδοσης της δωρεάς των οργάνων, χάσαμε την ανθρωπιά μας... Οι άνθρωποι αυτοί (που τώρα πια είναι bodies) λένε ότι στην πραγματικότητα είναι πολιτικοί κρατούμενοι....Αλλά και απλοί ρακοσυλλέκτες να είναι....είναι άνθρωποι στους οποίους τους αρμόζει ο σεβασμός (υπαρχει σεβασμος μετα θανατον;;;;;
Τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορουν να ισχύουν και μετά το θάνατο;;;
Το ότι ένα σώμα είναι «αζήτητο» δεν σημαίνει ότι πρέπει να εξευτελίζεται...
Το σώμα αυτό κάποτε αισθανόταν.....είχε συναισθήματα...έβλεπε όνειρα... ανησυχούσε για τα παιδιά του.... πείναγε...πόναγε....Αισθανοταν φοβο...
Μετά έγινε bodie...
Και το σώμα που ταΐζει την ανάγκη μας για ανθρώπινη σάρκα.....Όχι δεν θα παραβρεθώ στην έκθεση... Αν θέλω να μάθω πως είναι το ανθρώπινο σώμα μπορώ να δω τα πλαστικά προπλάσματα.... Γιατί να πλαστικοποιήσω ένα πραγματικό ανθρώπινο σώμα;Είμαι υπερβολική; Μπορεί....
Υπερβολική και συναισθηματική μάλλον... Αλλά ανησυχώ....
Για το σύνδρομο του βρασμένου βάτραχου (http://tsotsos.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html -τυχαία επιλογή blog)
Και θέλω να θρηνήσω....Θέλω να θρηνήσω, τους συνανθρώπους μου που χάθηκαν κάτω από την σιλικόνη...Νέα τάξη πραγμάτων....

Λογικό σφάλμα: Η αντικατάσταση του "Διαφορετικός" από το "ανώτερος ή κατώτερος"

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα, σημαντικά αλλά ταυτόχρονα και απλά στην διατύπωσή τους βιβλία που έχω διβάσει τον τελευταίο καιρό, ειναι το "Εγώ και οι άλλοι-Μια γενετική προσέγγιση" του Albert Jacquard. Παραθέτω την εισαγωγή του βιβλίου και προσμένω τα σχόλιά σας.…

Φτάνει η ηλικία όπου αναλογιζόμαστε: το Ον αυτό που έγινα, ποιος είναι; Τι αξίζει; Ρωτάμε το βλέμμα των άλλων και φοβόμαστε, διότι συχνά αυτή η ματιά μας διαπερνά χωρίς να μας βλέπει (είμαι τόσο ανύπαρκτος;) ή είναι γεμάτη ειρωνεία, αν όχι περιφρόνηση (είμαι τόσο γελοίος;) Ρωτάμε τους καθρέπτες και απογοητευόμαστε, διότι η απάντησή τους σπάνια προκαλεί ενθουσιασμό. Ρωτάμε το σχολείο και η απάντηση δεν μας ικανοποιεί, διότι το σχολείο μας φαίνεται σαν μια μεγάλη μηχανή που δεν ενδιαφέρεται για την προσωπικότητα του καθενός αλλά επιδιώκει να μας τυποποιήσει σύμφωνα με τις κυρίαρχες νόρμες. Είμαι όμορφος; Είμαι έξυπνος; Σ αυτές τις δυο αιχμηρές ερωτήσεις, η απάντηση είναι «όχι όπως οι άλλοι». Λιγότερο όμως ή περισσότερο; Αν πούμε» «λιγότερο», θλιβόμαστε, υποτασσόμαστε και δεχόμαστε ως πεπρωμένο μας μια μέτρια μοίρα. Αντίθετα , αν πείσουμε τον εαυτό μας για το «περισσότερο», αυτοδοξαζόμαστε, προσπαθούμε να κυριαρχήσουμε και τελικά καταστρέφουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, αφήνοντας να μπουν μέσα μας δυο δηλητήρια: το πάθος της εξουσίας και η περιφρόνηση των άλλων.

Μήπως δεν υπάρχει ορθή απάντηση;

Πράγματι, ορθή απάντηση δεν υπάρχει, γιατί η ερώτηση δεν έχει νόημα,

επειδή στηρίζεται σ΄ένα λογικό σφάλμα:

την αντικατάσταση του «διαφορετικός» από το κατώτερος» ή το «ανώτερος».

Albert Jacquard, Εγώ και οι άλλοι-Μια γενετική προσέγγιση, 2002, Αθήνα, Κάτοπτρο.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΩΣ ΤΕΧΝΗ

Το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο blog με το όνομα: Κομμάτια Ενός Ολογραφικού Ρόδου

Με λίγα λόγια αυτό που συμβαίνει στα links είναι η εικονική αναπαράσταση του κειμένου της Αλίκης στην χώρα των θαυμάτων. Το βρήκα εξαιρετικό και το παραθέτω.


Οι δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία σήμερα, μπορούν να μεταμορφώσουν ένα απλό κείμενο σε αντικείμενο πειραματισμού, παιχνίδι, μέχρι και πεδίο για την ανάπτυξη ψηφιακής τέχνης.Ειδικά μέσω internet οι εφαρμογές έχουν πάρει μια άλλη μορφή, στέλνοντας τα όρια του κειμένου σε περιοχές πρωτόγνωρες.
Δείτε για παράδειγμα εδώ πως αναπτύσσεται το κείμενο της ‘Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων’ του Lewis Carroll.
Και μιας και μιλάμε για την Αλίκη, μέσω της online έκδοσης της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, μπορεί κάποιος να διαβάσει το πρωτότυπο κείμενο του Lewis Carroll με εικονογράφηση από τον ίδιο.Αλλά και αντίτυπα από τον πρώτο άτλαντα της Ευρώπης (από τον Mercator), μέχρι σκίτσα του Leonardo Da Vinci και το πρωτότυπο (κλικ στο GO) αντίγραφο της Βίβλου που τύπωσε ο Γουτεμβέργιος.(επίσης, εδώ μερικά χειρόγραφα ακόμη)Η ανάπτυξη του ίδιου κειμένου μπορεί να αποδοθεί σε μορφή flash, αλλά και ως video, audio, t-shirt, blog.. (link)Η ‘αναδίπλωση’ ενός κειμένου στο δίκτυο δε θα μπορούσε βέβαια να μην περιέχει τη διαδραστικότητα, είτε αυτή εκφράζεται ως παιχνίδι, είτε ως διάλογος.Απ’το παιχνίδι δε λείπει η ποίηση, ακόμα και σαν videogame-αλλά και σαν εφαρμογή στα λογοτεχνικά παζλ του Raymond Queneau.`Come back!' the Caterpillar called after her. `I've something important to say!'This sounded promising, certainly: Alice turned and came back again.`Keep your temper,' said the Caterpillar.`Is that all?' said Alice, swallowing down her anger as well as she could.`No,' said the Caterpillar.

Η ΚΡΥΨΩΝΑ

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας ερωτοτροπούμε και εθιζόμαστε σε διάφορα είδη από κρυψώνες.
Άλλοτε πρόσωπα άλλοτε συνήθειες ή εθισμοί. Οι κρυψώνες αυτές είναι «μέρη» στα οποία αισθανόμαστε ή τουλάχιστον έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς. Εκεί κρυβόμαστε από ότι μας πονάει ή μας φέρνει σε αμηχανία. Μερικές φορές απλά πράγματα όπως η γεύση ή το άκουσμα μίας μουσικής, το αλκοόλ ακόμα και επικίνδυνα εξαρτησιογόνες ουσίες μπορει να γίνουν κρυψώνες. Άλλες φορές οι κρυψώνες γίνονται οι προσωπικοί «χώροι» και σκεψεις στο μυαλό οπου εκεί αναπτυσσόμαστε, διαμορφώνουμε την ιδιοσυγκρασία μας και συνήθως στην ησυχία αυτού του χώρου, αφουγκραζόμαστε τον Εαυτό.
Μερικές φορές κρυψώνες γινονται αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν «Ταλέντο» ή δεξιοτεχνία, ή …μονομανία. Κάποιες φορές είναι σε μορφή ενός είδους αυτοματισμού, άλλοτε είναι ένας απόλυτα συνειδητός, βιωματικός και συναισθηματικός τρόπος έκφρασης.
Σε μερικούς από εμάς αυτή η «κρυψώνα» είναι η εικαστική έκφραση.
Προσωπικά…δυσκολεύτηκα να προσφωνήσω τον εαυτό μου «ζωγράφο»…ή καλλιτέχνη….
Ζωγράφιζα επειδή ζωγράφιζα…Δεν ήταν επαγγελματική επιλογή…δεν ήταν ψώνιο. Στην ενήλικη ζωή μου μάλλον ήταν μια συνήθεια που είχε «ξεμείνει» από την παιδική ηλικία.
Δεν ξέρω αν γεννιέσαι ή αποκτάς συγκεκριμένες δεξιοτεχνίες. Δεν ξερώ αν οφείλεται στα γονίδια, σε αναμνήσεις του DNA ή οτιδήποτε άλλο.. Το μόνο που έχω συνειδητοποιήσει είναι ότι η εικαστική έκφραση (ή καλύτερα το παιδικό ιχνογράφημα) άρχισε να υπάρχει στην παιδική ζωή μου επειδή είχα ανάγκη για μια «κρυψώνα».
Νύχτες….ατελείωτες, όταν τα φώτα έπεφταν, σηκωνόμουν από το κρεβάτι και πασάλειβα τα μικρά δάχτυλα με νερομπογιές και κόλλες…Στην εφηβεία τα πρώτα φλερτ με το αλκοόλ ήταν εκεί για να συντροφεύουν τις οργασμιακες εκείνες νύχτες πάνω από το μπλοκ ακουαρελας που γέμιζαν ανεξέλεγκτα κάθε φορά με σκληρα χρώματα. Προσπαθω..δεκαετιες μετά…να βουτηξω με τον ίδιο επιτατικό τρόπο στις μπογιες..μεχρι τα ξημερώματα…όμως δεν λειτουργεί έτσι πια..Δεν λέω ότι η εικαστική δημιουργία δεν έχει αξία πια ή ότι γίνεται αγκομαχώντας. Όχι, απλώς έχει μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο..εξισου σημαντικό, αλλά όχι…όπως λειτουργούσε τότε.

Σύμφωνα με μελέτες, η εικαστική έκφραση είναι «κρυψώνα» για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα πως ή που μεγαλώνουν και πως αναπτύσσονται. Τα στάδια του σχεδίου είναι κοινά για όλα τα παιδιά και θεωρείται ο μόνος φυσικός τρόπος για το παιδί (νήπιο καλύτερα) να εκφραστεί βιωματικά και να ψηλαφίσει τις σχέσεις με τους άλλους και τον εαυτό του.

Αυτή η δυνατότητα όμως «ευνουχίζεται» αυτόματα για το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών κατά τη εισαγωγή τους στο σχολικό σύστημα. Τότε η εικαστική έκφραση γίνεται δραστηριότητα για τις ελεύθερες ώρες, το πάρεργο και εδραιώνεται στη συνείδηση των παιδιών πως πιο σημαντικός στόχος είναι η γνωστική ανάπτυξη παρά ή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου (Βαος, 2005).

Στόχος του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη του ατόμου. Δεν είναι οι ευτυχισμένοι μαθητές αλλά οι βολικοί και ενσωματωμένοι μαθητές σε ένα νεκρό και στείρο σύστημα. Δεν είναι η προώθηση της ιδέας ότι πρέπει να «δημιουργήσουμε» πλήρεις ανθρώπους, όχι μόνο με γνωστικές δεξιότητες αλλά και κοινωνικές και συναισθηματικές.
Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ΕΥΝΟΥΧΙΖΕΙ την ατομικότητα και την αυτό-έκφραση αλλά προωθεί το μοντέλο του ικανού σε αποστήθιση τότε τα πράγματα γίνονται επικινδυνα....

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη…
Που έχω τη δυνατότητα να διατηρώ την παιδική κρυψώνα και να την έχω κάνει και «επάγγελμα».
Δεν ξερώ εάν σε αυτό συντέλεσε η οικογένεια, το ενθαρρυντικό περιβάλλον που επέτρεψε να έχω τα μέσα να αυτό-εκφράζομαι. Ίσως να έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και το προσωπικό πείσμα ...
Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη.
Που όλα αυτά τα χρονιά ..
έχω την κρυψώνα μου.

Multiple intelligences Theory

Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης
Μια από τις πλέον σημαντικές και ενδιαφέρουσες σύγχρονες θεωρίες είναι αυτή της Πολλαπλής νοημοσύνης. Αφορά φυσικά σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά θέματα αλλά οπωσδήποτε βρίσκει εφαρμογή σε κοινωνικής φύσεως θέματα.
Η Multiple intelligences Theory –Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης- είναι μία ψυχολογική ΘΕΩΡΙΑ για την ανθρώπινη νόηση η οποία διατυπώθηκε από τον Howard Gardner το 1985. Εμπεριέχει μία κριτική στην άποψη ότι υπάρχει μια και μόνο ευφυΐα με την οποία ερχόμαστε στον κόσμο, που δεν μπορεί να αλλάξει, και μπορεί να οροθετηθεί από τους Ψυχολόγους.
Ο Howard Gardner υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη ευφυΐα δεν έχει μία και μοναδική μορφή, αλλά σε όλη την διάρκεια του βίου του ατόμου, μεταλλάσσεται, αλλάζει, προσαρμόζεται σε άλλες επτά μορφές ανθρώπινης ευφυΐας .
Αυτές είναι: Η Γλωσσική, η Λογικομαθηματικη, η χωρική, η Αισθιοκινητικη, η Μουσική, η Διαπροσωπική και η Ενδοσκοπική.

Η Θεωρία του θεμελιώνεται σε δύο Αρχές:
- ΚΑΘΕ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΛΑΣΜΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΤΑ

ΜΟΡΦΕΣ ΕΥΦΥΪΑΣ,
- Και ότι όλα σχεδόν τα παραδοσιακά τεστ ενδιαφέρονται μόνο για τη

γλωσσική και τη Λογικομαθηματική ευφυΐα και αγνοούν τις άλλες

μορφές.

Αυτή η θεωρία, πρακτικά επιτάσσει τη αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα του συγχρόνου κόσμου, αλλά και στην αλλαγή της νοοτροπίας που θέλει να χαρακτηρίζει ανθρώπους ως ανεπαρκείς και περιορισμένων δυνατοτήτων, με μοναδικό γνώμονα την δυσχέρεια τους σε θέματα που αφορούν Μαθηματικές και γλωσσικές ικανότητες και δεξιοτεχνίες.

Παρακάτω παρατίθενται αναλυτικά οι τύποι τις πολλαπλής νοημοσύνης στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες.

Η Ευφυΐα στα παιδιά
1. Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ευφυΐα - Linguistic intelligence
Τα παιδιά που διαθέτουν αυτό το είδος ευφυΐας απολαμβάνουν το να γράφουν, να διαβάζουν, να διηγούνται ιστορίες, να λύνουν σταυρόλεξα κ.α.
2. Η ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα - Logical-mathematical intelligence
Τα παιδιά που διαθέτουν αυτό το είδος ευφυΐας δείχνουν ενδιαφέρον για ταξινομήσεις, για μοντέλα σκέψης και για συσχετισμούς. Τους αρέσει να επινοούν αριθμητικά προβλήματα, να παίζουν παιχνίδια στρατηγικής και να κάνουν πειράματα.
3. Η ΧΩΡΙΚΗ ευφυΐα - Spatial intelligence
Σκέφτονται μέσα από εικόνες και από φωτογραφίες και από σχήματα. Γοητεύονται από τα παιχνίδια-λαβύρινθους και με τα παζλ ή ξοδεύουν τον ελεύθερο χρόνο τους με το να σχεδιάζουν, να κτίζουν με Lego και να ονειροπολούν.
4. Η ΑΙΣΘΗΣΙΟΚΙΝΗΤΙΚΗ- ΣΩΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα - Bodily kinesthetic
Αποκτούν γνώση μέσω του σώματος και των αισθήσεων. Συχνά είναι χορευτές, αθλητές και επιδέξιοι σε διάφορες τεχνικές δραστηριότητες.
5. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ευφυΐα - Musical intelligence
Συχνά τραγουδούν ή παίζουν μόνοι τους ντραμς. Συνήθως αναγνωρίζουν ήχους τους οποίους οι άλλοι αγνοούν. Είναι συνήθως οξυδερκείς ακροατές.
6. Η ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα - Interpersonal intelligence
Είναι αρχηγοί ανάμεσα σε εφάμιλλους συνομηλίκους. Μπορούν και επικοινωνούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται για τα αισθήματα και για τα κίνητρα των άλλων.
7. Η ΕΝΔΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα - Intrapersonal intelligence
Μπορεί και να είναι συνεσταλμένοι. Έχουν επίγνωση των συναισθημάτων τους και είναι ικανοί να αυτενεργούν.
Στη δεκαετία του 90 ο Gardner αναγνώρισε και μία όγδοη μορφή ευφυΐας την οποία ονόμασε Νατουραλιστική - Naturalist intelligence

Η Ευφυΐα σε ενηλίκους
1. Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται ως δεξιότητα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν με άνεση τη μητρική τους γλώσσα ίσως και μια ξένη γλώσσα, να μπορούν να διατυπώνουν με σαφήνεια αυτό που έχουν στο μυαλό τους και να καταλαβαίνουν αυτό που λένε οι άλλοι. Οι ποιητές, δικηγόροι, φιλόλογοι ασκούν τη γλωσσική ευφυΐα τους.
2. Η ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα. Οι άνθρωποι που διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό την ευφυΐα αυτού του είδους, διακρίνουν και κατανοούν τις υποκρυπτόμενες ιδιότητες –κάθε μορφής- ενός αιτιοκρατικού λογικού συστήματος και μπορουν να χειριστούν αριθμούς και ποσότητες.
3. Η ΧΩΡΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται ως ικανότητα των ανθρώπων να αναπαριστούν εσωτερικά –στη σκέψη τους- το «χωρικό» Σύμπαν. Η χωρική ευφυΐα μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο στην Τέχνη όσο και στην Επιστήμη. Εάν κάποιος διαθέτει χωρική ευφυΐα και θέλει να ασχοληθεί με την Τέχνη είναι βέβαια προτιμότερο να γίνει ζωγράφος, γλύπτης ή αρχιτέκτονας. Αντίστοιχα για ορισμένες επιστήμες όπως η ανατομία ή η τοπολογία η χωρική ευφυΐα είναι απαιτούμενο.
4. Η ΑΙΣΘΗΣΙΟΚΙΝΗΤΙΚΗ-ΣΩΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν το σώμα τους ή κάποια μέρη του σώματος- το χέρι, τα δάκτυλα, τον ώμο- για να εκφρασουν ή να δημιουργήσουν κάτι. Τη διαθέτουν ιδιαίτερα οι αθλητές, οι χορευτές, οι ηθοποιοί.
5. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα των ανθρώπων να «σκέφτονται» μέσα από τη μουσική να αναγνωρίζουν ήχους, να τους θυμούνται και να τους χειρίζονται. Οι άνθρωποι που διαθέτουν υψηλή μουσική ευφυΐα μπορούν να γεννούν ήχους με τη σκέψη τους και να τους εκφράζουν.
6. Η ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα να κατανοείς τους άλλους. Είναι μια ικανότητα την οποία έχουμε όλοι ανάγκη αλλά περισσότερο οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, οι πωλητές και οι πολιτικοί. Κάθε άτομο που εργαζεται με ανθρώπους πρέπει να διαθέτει κάποια διαπροσωπική ευφυΐα.
7. Η ΕΝΔΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα να κατανοείς τον εαυτό σου, να ξέρεις ποιος είσαι, τι μπορείς να κάνεις, πώς θα αντιδράσεις σε δύσκολες καταστάσεις και ποια πράγματα πρέπει να αποφεύγεις.
8. Η ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ευφυΐα χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που έχουν την ικανότητα να «σεβονται» τους ζωντανούς οργανισμούς ενώ είναι ευαίσθητοι στα ερεθίσματα του φυσικού κόσμου- στα σύννεφα, στους βραχώδεις σχηματισμούς, στα λιβάδια. Η ευφυΐα αυτή ήταν ιδιαίτερα πολύτιμη κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης εξέλιξής μας, τότε που λειτουργούσαμε ως κυνηγοί και συλλέκτες. Εξακολουθεί να έχει -παίζει σημαντικό ρόλο για ανθρώπους όπως οι βοτανολόγοι και οι μάγειροι. Από την άλλη η καταναλωτική κοινωνία μας αξιοποιεί τη νατουραλιστική ευφυΐα, την οποία ενεργοποιεί στο να διαλέξει ανάμεσα σε αυτοκίνητα, σε παπούτσια και σε καλλυντικά. Η αναγνώριση προτύπων η οποία έχει αξία για ορισμένες επιστήμες χρησιμοποιεί επίσης την ευφυΐα αυτής της μορφής.
Σχετικα με τη Πολλαπλη Νοημοσυνη, διαβαστε στα παρακατω:
http://athena.pi.ac.cy/intelligence.doc
D. Goleman, (1997), Η συναισθηματική νοημοσύνη, Αθήνα
H. Gardner, (1983), Frames of Mind. The Theory of Multible Intelligences, New York
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14091&m=H06&aa=1

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ;

Ας αφησουμε τις ξανθιες και ας μιλησουμε πάλι για τέχνη. Είχα μια συζήτηση με τον φίλο μου K.T.Kouk σχετικά με το ποια είναι η «Ορθη Αισθητική». Παραθετω ένα κείμενο που είχα γραψει παλιοτερα σε κάποια εργασία και αφορά το θέμα αυτό. Βεβαία το κείμενο αφορά παιδαγωγικά ζητηματα αλλά διαφωτιζει επαρκως σχετικά με το ποια είναι η θέση μου στο θέμα. Τα σχόλια δικα σας.

……..«Υπάρχει η άποψη ότι η διάθεση για καλλιτεχνική δημιουργία είναι έμφυτη και ότι τα άτομα γεννιούνται με αυτήν (Ταμπακάκης και Ταμπακακη, 2007). Σύμφωνα με αυτό εγείρονται τα ερωτήματα κατά πόσο μπορεί να διδαχθεί η Τέχνη, όχι απλώς με την διάσταση της αισθητικής παιδείας(του να αντιλαμβάνομαι το όμορφο) αλλά ως παιδαγωγικό μέσο που θα ενισχύσει το παιδί στην γνωστική/κοινωνική/συναισθηματική του εξέλιξη.
Υπάρχουν διάφορες στάσεις που υιοθετούν οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων για το πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα των εικαστικών. Μια από αυτές είναι ότι πρέπει από νωρίς να μυήσουμε τα παιδιά στο καλό γούστο, στο «όμορφο»,στην «ορθή Αισθητική» και στην «καλή» κουλτούρα. Άλλος στόχος που συναντάτε είναι η διατήρηση της ιστορικής μνήμης δηλαδή μέσα από διάφορες καλλιτεχνικές δραστηριότητες να ενισχύσουμε την εθνική κουλτούρα στις συνειδήσεις των παιδιών. (διακόσμηση σχολικής αίθουσας με εθνικά ή θρησκευτικά σύμβολα,κ.α.) Σύμφωνα με τον Ταμπακάκη και Ταμπακακη (2007) η τέχνη έχει τόσο ζωτική σημασία για την κοινωνία ώστε από πολύ νωρίς το παιδί μέσα από την εικαστική αγωγή θα πρέπει να αναπτύξει έγκαιρα, τόσο το καλό γούστο, όσο και την καλλιτεχνική παιδεία. Μέσα από την εικαστική παιδεία, το παιδί γίνεται ένας από τους φορείς που θα ανανεώσει και θα επαναπροσδιορίσει τις αρχές και τις αξίες της κοινωνίας.
Εκτός από το ερώτημα, κατά πόσο η παραπάνω στάση είναι «πραγματικά» παιδο-κεντρική και κατά πόσο μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του παιδιού για δημιουργική έκφραση των συναισθημάτων, μας γεννάται το ερώτημα, ποιος ορίζει το αισθητικά ορθό και ποια είναι η αποδεκτή αισθητική κουλτούρα που πρέπει το παιδί να αφομοιώσει.
Στη Δραγωνά κ.α.(2001) διαβάζουμε ότι η «ορθή αισθητική» είναι ένα προϊόν κοινωνικής προκατάληψης, που πηγάζει από την κοινωνική ανισότητα, διαμορφώνει την ταξινόμηση των πολιτισμών και τον χαρακτηρισμό τους ως ανώτερο ή κατώτερο. Κανένα επιστημονικό ή άλλο τεκμήριο δεν υπάρχει που να αποδεικνύει τη δήθεν ανωτερότητα της μιας παιδείας σε σχέση με άλλες. Δεν υπάρχει καμιά θεωρητική μέθοδος ούτε εμπειρικό κριτήριο που να μας επιτρέπει να αξιολογήσουμε την κουλτούρα διάφορων ανθρώπων και να διακρίνουμε αντικειμενικά ποια είναι καλύτερη και ανώτερη.(Δραγωνά, κ.α.,2001, σ.144)
Το ίδιο ισχύει ειδικά για την Αισθητική. Δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέγεθος που μετρά την «ορθή αισθητική» και σύμφωνα με αυτήν θα πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά. Εξάλλου ήδη έχουμε αναφέρει μερικά από τα εικαστικά κινήματα (Action Painting, Αφηρημένος εξπρεσιονισμός) που οι εκπρόσωποί τους κατάφεραν να ορίσουν άλλα όρια για την τέχνη καταφέρνοντας να επιβάλλουν το Ανεικονικό και το μη-σχηματικό και να μιμηθούν την παιδική τέχνη.
Κατά συνέπεια, ο νηπιαγωγός ή ο δάσκαλος της εικαστικής αγωγής δεν θα πρέπει να επιβάλει στα παιδιά το αποτέλεσμα των δημιουργημάτων τους να συγκρίνεται με την αισθητική που υποστηρίζει μια ομάδα ενηλίκων. Μέλημα του δασκάλου της εικαστικής αγωγής πρέπει να είναι το δημιουργικό μάθημα πάνω σε μια καθαρά Παιδοκεντρική βάση. Οι μαθητές που συμμετέχουν σε ένα τέτοιο μάθημα παροτρύνονται να αναλάβουν πρωτοβουλίες που καλλιεργούν το προσωπικό τους ενδιαφέρον και αναδεικνύουν τις ιδιαιτερότητές τους. (Ταμπακακης και Ταμπακακη,2007)» (Ελένη Καραγιάννη, 2007, ιδίας).