Κυριακή, 10 Μαρτίου 2019

Why Political Correctness is Fascism in Disguise

Πηγή: Steemit

Why Political Correctness is Fascism in Disguise

 in life •  10 months ago

Introduction

Hello all, I must warn you that in this post there may be some rather sensitive issues to some of you, so I would like to offer my most humble trigger warnings to those of you out there who prefer to judge truth based on what you "feel" rather than what actually is. So without further a do, lets begin by examining what fascism actually is, as it seems to be one of those words that people like to hurl about without even knowing its definition or relative context.
Fascism is a political ideology that forces people to live by the state for the state and decimates any oppositional ideology or politics through collective indoctrination and fear of authority. This a broader meaning of the term "Fascism" in it's political context as it had originally risen from the left wing dictatorship of Mussolini and was further adopted primarily by left wing parties in China, Russia, Cambodia and other countries of Asia and Eastern Europe. Now how does this relate to Political Correctness i hear you ask. Well it relates like it's sibling in fact, and it couldn't be closer to imposing a fascist state of government and ideology as it is in our current day and age. Political Correctness is a form of disillusion - enforced - confusion that has spread across the West and encouraged society to silence itself on the issues that matter most to human sovereignty, all while making people think they are championing a new age of "enlightenment". It has done this through imposing fear of being viewed as closed minded by the crowd, ridiculing free though not using Politically Correct ideological overtones and language, and making people think that boundaries such as opposing gender neutral toilets are infringements upon human rights.

Firstly, let's look at Political Correctness itself. Political Correctness is a school of thought that develops language, policies, or measures that are intended to avoid offense or disadvantage to members of particular groups in society, mainly minority groups. All seems fine and innocent here, but focus on the language of "offense", which may seem trivial but on an intrinsic level opens up societal discourse to extreme measures of obfuscation and inequality. The effect that this has is that we are able to be objectively manipulated and restricted as a society in our individual expression and freedom as we conform to subjective offense. Not only is this offense enhanced by the very nature of PC culture, but it is encouraged by it and also desired by many of its followers. Many of them aren't very serious about the issue and don't know of it's systemic effect on society, but many of the PC cultures collective group are searching for an environment in which to project their own problems on the world through peer pressure & government policy.

What is it Doing to Society?

It is making people think of each other in their segregative groups based on ethnic, sexual, gender and religious groups. It compartmentalizes women, men, black, Chinese, gay, lesbian, or transgender groups based on their physical attributes and without considering their individuality as a human being, essentially boxing people up based on their objective appearances. It then by classification of victim hood adopting cultural Marxism to ensure that people objectively treat eachother based on their physicality, not the actual personality traits of a good person. This can be seen in the protection of Israel by the UK & US Governments and media in the case of them committing genocide upon Palestinians - It doesn't matter that Israel is genocidal and indoctrinating it's population into a state of racial supremacy, they can't be spoken out against because they are Jewish and you are therefore "Anti Semetic" - Israels Government knows this and is taking advantage of the holocaust in order to advance their own Fascist state. This essence of labeling and compartmentalizing minority groups allows society to be manipulated in it's perception of events and conduct by making people afraid of being "offensive"and therefore restricting their freedom of speech in fighting critical issues. This intense obsession by treating people by the standard of their group identity is prejudice and allows disadvantage through dis-acknowledgement and achieves exactly what it is that PC culture claims to oppose. It makes the people police each other and their own language and silence opinion and fact that exposes true oppression by labeling it "offensive".

This culture of PC has grown very fast and this has been no mistake, with media pundits, news, TV programmes, schools, doctors and even government policy all being geared to be "inclusive" and "progressive". Of course they are progressive, but the state of affairs that they are bringing about is of not benefit to human society or free though and expression at all. A society that is progressively more disconnected through technology and the widespread influence of the internet has voided much purpose in life, and will transfuse into a situation where the disparity caused by this disconnection with ourselves as humans will manifest into distorted "inter connectivity". This distortion has manifested as our current perception of diversity and inclusiveness, but now that everyone has their own box, identity and cover from criticism through PC culture we are more separated than ever based by our physical identities. This can be observed within a Black Lives Matter campaign in an American event on "equality" stating "no whites" were allowed, and people who wear and celebrate clothes of another country being accused of "cultural appropriation". Shelley Garland, a prominent Feminist activist stated "some of the biggest blows to the progressive cause these past years can be attributed to the voting of white males". So you see here, how PC culture ignores it's own principles of unconditional equality when it comes to so called "privileged" groups, and by it's very definition is misleading and vindictive to the opinion of these groups. Garlands reasoning is exactly the thinking that was used to prevent women from voting as they were wrongly considered to be a negative effect on the democratic process, but Feminism is allowed to advance this same philosophy upon men and not be viewed as sexist? This is the "oppressed" becoming the oppressors, and instead of exposing and denouncing bad ideas with good ones they simply censor them and criminalize those who oppose this dictatorship of linguistic fascism. Diversity has now become Group Think & denouncing anyone who doesn't toe the line. This was exactly how Hitler and other dictators control the minds and limit the perceptions of their masses, and most of the time they fool everyone so well that we force each other to conform by their Fascism! (Which is what PC is doing!)

This is most dangerous however because of the impact that this culture is having on university campuses around the world. Gender studies classes, equality programmes and "safe spaces"(essentially places for people who can't stand reality and would rather ignore the world and be coddled by false ideology) have been developed to structure the mentality of the new elite working forces to adopt these divisive practices. They do not teach "Mens" studies by the way, but rather focus on Female and Transgenders to teach people to be considerate and open minded about matters - Yeah very open when you selectively fail to include all Genders in a Gender studies class, might as well teach History without WW2! The cognitive dissonance of claiming inclusivity for while exercising exclusivity is just the start, these classes go to the point where students are infantilized from making their own decisions and instead filter reality through a constructed lens that only perceives race, gender, religion, and anything except from the human being underneath it. This means that jobs are given to those who can increase "minority employees" regardless of their ability to perform, laws are created like Canada's Bill C-16 that enables people to be arrested and convicted for hate speech if they do not address people with their chosen gender pronouns, another example of how this agenda restricts freedoms based on subjective impersonalities and threatens prison if you don't obey. Children as young as four are now taught in schools about gender fluidity and other sex related issues before they are even able to naturally comprehend or decide these facts for themselves in a logical fashion. This leads to incredible confusion and disillusion about the biological realities of gender and ignores boundaries that should be applied to young children, but as they are not we now have increasing amount of prepubescent children taking sex changing hormones and other drugs making potentially regrettable life changing decisions when they never were before. But to question such matters being taught to children and to question encouraging them to debate their own gender identity would be considered "anti-diversity" and "discriminatory" by PC cultures. It would not be considered dangerous to the mind and body of the child who has no way of fully comprehending what they are doing, it would just be "progressive".

Overall the Fascism of Political Correctness can be seen to be manifesting in society in education, the workplace, halls of law, politics and even the civil discourse of human interactions. It demeans our human rights and forces us to divide and rule ourselves based on cultural, ethnic or any other physical significance. It censors free speech through the demanding of a new language designed not to offend and by reactionary individuals who condemn you for "hate speech". It censors free thought from a young age as people are now being taught to think with an ideological filter that ensures they won't attempt to decode "controversial" subjects due to fear of progressive peer pressure and realize real inequalities. It censors free expression by making us conform to the idea that celebrating alternative cultures music and dress is racist and "cultural appropriation". This ideology is designed to progress exclusivity and privilege at the expense of majority groups, it is tyranny by minority - except they too suffer their own self enforced ideological prison. Instead of pursuing equilibrium division is created by punishing those whose ancestors have committed crimes against humanity, and allowing those oppressed to become the new oppressors of language and freedom. Merely tyranny is allowed to be transferred to a group that we are told cannot be tyrannical, so it becomes a Trojan horse to our individual freedoms. We need to be aware and thoughtful of "progressive" causes and Politically Correct enforcement, as we endanger changing society and breaking boundaries necessary to retain public order in a way that we can never change. Not all change is good, even the Nazi party was considered a progressive cause in it's day against the oppression of Communism and look how much German people and war victims suffered as a result. We risk our civil liberties and freedom of speech by trusting so much cultural power to Political Correctness, and we need to observe consciously it's causes for what they are underneath, and not just how "progressive" they are.
And just to prove that Political Correctness and those behind it do not care about people and use it to manipulate and control humans into policing themselves, here is the following discriminatory statement.

And this last picture shows the discrimination brought out by Politically Correct causes funded by these psychopathic billionaires, as it depicts a post made by Toronto's Black Lives Matter racist campaign leader. But i will not cry outrage and offense as I see this racist picture, as Hypatia who was a female and ancient Egyptian mathematician, astronomer and philosopher once said "It is best to have even a bad thought, than to not think at all".
Steemit

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

In a world of Kardasians be a Kiouri


Όσοι ανεβάσατε την φωτογραφία με τη λεζάντα “In a world of Kardasians be a Kiouri”, είστε μισογύνηδες. Κι εγώ είμαι. Μια νεαρή  μου έγραψε κάτι τύπου “Φτου σου, σα δε ντρέπεσαι μισογύνισσα!!”. Γενικά είδα πως η στάση αυτή υιοθετήθηκε από ένα μέρος της queer. Γνωστή η στάση αυτή, του να κουνάς το δαχτυλο γενικά, απέναντι στους cis , κάθε φορά που διαφωνούν με την υπερβολή.
Ας εξηγήσουμε τα αυτονόητα λοιπον. Ας εξηγήσουμε για άλλη μια φορά πως υπάρχει και επιπλέον συζήτηση πέρα από τη σεξουαλικότητα. Γιατί περί αυτής πρόκειται. Ως queεr οντότητα που μάλλον θεωρήθηκε η Καρντασιαν, καποιοι υπερασπίστηκαν το δικαίωμά της να εκφράζει τη σεξουαλικότητά της με τον τρόπο που το κάνει.
Η Κιμ λοιπόν η Καρντάσιαν είναι μια κοπέλα που έχει διαθέσει την προσωπική της ζωή στο διαδίκτυο και βγάζει εκατομμύρια γι αυτό. Μαγκιά της. Έχει κατασκευάσει επίσης ένα σωματότυπο βασισμένο πάνω στο στερεότυπο της γυναίκας που είναι σεξουαλικώς διαθέσιμη στον άντρα. Γι αυτό έχει τροχίσει τα πλευρά της στον θώρακά της ωστε να αποκτήσει το σχήμα της κλεψύδρας και στο μεγαλύτερο μέρος του κορμιού της έχει ενθέματα σιλικόνης. Δικαίωμά της. Γνωρίζουμε την Κιμ για αυτούς τους λόγους ενώ το αν έχει σπουδάσει ή αν έχει κάποια άλλη ασχολία η ενδιαφέροντα, μας είναι εντελώς άγνωστα. Ίσως τελικά και να μην χρειάζονται ως πληροφορίες. Είναι μισογύνης όποιος δεν αποδέχεται αυτό το πρότυπο; Ή να πω καλύτερα , όσες δεν θελουμε να ταυτιστουμε ή ακόμα και μας προκαλεί απέχθεια όλη αυτή η σωματική αποδόμηση; Πολύ περισσότερο πρέπει να παυσουμε όσοι έχουμε αντιρρήσεις για το αν είναι το ιδανικό ίνδαλμα γυναίκας που θα ΄προτείνουμε στα μικρά κορίτσια;

Η ομορφιά δεν είναι ένοχη . Ένοχη είναι η διάθεση του γυναικείου σώματος ως καταναλωτικό προιον και αυτό κάνει η Καρντάσιαν. Η Κιουρί δεν θα γίνει ποτέ πρότυπο στην εποχή που ζούμε και όλες οι Κιουρί που βρίσκονται αυτή τη στιγμη πίσω από μικροσκόπια και βασανίζονται για να ανακαλύψουν νέες θεραπείες και νέες επιστημονικές αρχές δεν θα γίνουν ποτέ, γιατί η συζήτηση που υπερισχύει γύρω μας αφορά τη σεξουαλικότητα ως προιον και δεν έχει τίποτε σεξουαλικό η γυναίκα που έχει ένα μικροσκόπιο στο μάτι της κολλημένο.
Ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει να είναι επίπλαστη και ρηχή η συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα αφου απουσιάζει η πρακτική εικόνα. Η γυναίκα θα παραμείνει να αναλώνεται στην αναζήτηση της επιθυμίας του άντρα και μια ολοκληρη κοινωνία την σπρώχνει προς τα εκεί. Γιαυτό και θα συνεχίζει να κόβει τα πλευρά της και να φουσκώνει τα στήθη της, θα συνεχίσει να κάνει και η ίδια λοβοτομή στον εαυτό της για να μην δει τίποτε περισσότερο στον εαυτό της απο στηθη και γλουτους κλεψύδρα. Τωρα εχει και την εμψυχωση των “ακτιβιστών”. Το να σε επιθυμεί ο άντρας είναι κάτι υπέροχο, κι εσυ εκεινον . Αν είναι στόχος ζωής είναι προβληματικό. Γιατί καλή είναι η μπούρδα που λέγεται πολιτική ορθότητα αλλά η αλήθεια είναι μια : πως οι επιστημόνισσες δεν πουλάνε, δεν θα τις δεις στα “συστημικά” κανάλια, να πουλάνε ενυδατικές, γιατί αυτό που ξέρουμε όλοι είναι πως τελικά κανένας δεν θέλει να γαμήσει μια Κιουρί (πιπέρι).

Μέσα στα 20 χρόνια εμπειρίας στις σχολικές τάξεις έχω να δηλώσω πως τα κορίτσια που πρόωρα θα αρχίσουν να ασχολούνται με την προβολή της σεξουαλικότητάς τους , ώστε να είναι αρεστές στους άντρες , δύσκολα θα βγουν από αυτό το πρότυπο. Αυτό πολύ συχνά συνεπάγεται σε σχολική διαρροή. Σε ελλειπή εκπαίδευση. Σε περιορισμένες ευκαιρίες. Σε περιορισμένο μέλλον. Ειδικά στις εργατικές συνοικίες που η οικογένεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει σταθερό μέλλον και να καλύψει τις αδυναμίες των παιδιών της, πολλά θα καούν στα ανήλικα χρόνια τους στην ψευδαίσθηση πως η επιθυμητή σεξουαλική εμφάνιση μπορεί να είναι η δύναμή τους. Αλλά δεν είναι. Ποτέ δεν είναι. Αν ήταν, γιατί να κάνουμε όλον αυτόν τον διάλογο που αφορά την εκπαιδευση των κοριτσιών;
Την κάνουμε γιατί υπάρχει αφθονος χώρος για γυναίκες μοντέλα, αλλά στα Πανεπιστήμια, στα ερευνητικά κέντρα, στην πολιτική, στις τέχνες, στον επιχειρηματικό κόσμο,υπάρχουν θέσεις μονο για άντρες.
Το επιτυχημένο μοντέλο που βγάζει εκατομμύρια δείχνοντας το στήθος του είναι η εξαίρεση. Στα κορίτσια της διπλανής πόρτας, ειδικά στις γειτονιές που ζω εγώ των πιο οικονομικά ασθενών, υπάρχουν λίγες επιλογές και ευκαιρίες για μια γυναίκα να αναπτυχθεί ακαδημαϊκά. Γιατί είμαστε μισογυνηδες όσοι αισθανόμαστε δυσφορία για όλο αυτο; Μήπως τελικά είστε όλοι εσείς;

Είστε οι ίδιοι λίγες μέρες πριν που φρίξατε από μια εγχώρια Καρντάσιαν όταν δήλωσε με τα σιλικονούχα χείλη της ότι το να τρώει φάπες η γυναίκα, είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ακριβώς το ίδιο πρότυπο γυναίκας ήταν. Είστε υποκριτές.
Δυτικές μπουργκες τα λέω αυτά εγω.
Γι αυτό. ναι. Σε έναν κόσμο που σου δείχνει πως μπορείς να είσαι μόνο μια Καρντασιαν, σπάσε τη μοίρα σου και προσπάθησε να γίνεις μια Κιουρί.





Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Η Lacta μας έδειξε απλά ποια είναι η Ελλάδα


Άργησα να δω τη διαφήμιση γιατί τους τελευταίους μήνες βρίσκομαι σε ένα προσωπικό πείραμα του πως είναι να ζεις χωρίς τηλεόραση. Έμαθα γι αυτήν όταν φίλος μου έστειλε την ανάρτηση κάποιου εργατοπατέρα που "ξεκουκούλωνε" τους πονηρούς σκοπούς της συγκεκριμένης πουλημένης σε ξένα συμφέροντα εταιρείας και καλούσε τον κόσμο σε εργασιακή επανάσταση. (Ότι να `ναι).

 Ψάχνοντας περισσότερο είδα τα γνωστά δεξιά ντούκια και τους ακόμα πιο από δεξιά φίλους τους που ανησυχούσαν για την κατάσταση της πρωκτικής περιοχής του μέσου Έλληνα μετά την διαφήμιση αυτή και κάποιοι από αυτούς καλούσαν τους Έλληνες να  σαμποτάρουν τη συγκεκριμένη πουλημένη σε ξένα συμφέροντα εταιρεία και να επιλέξουν άλλη  που έχει καθαρά ελληνικό προφίλ. (Ναι ίσες αποστάσεις φίλες μου. Ίσες αποστάσεις).

Ήταν τελικά καλό πράγμα που η Lacta μας έδειξε τα Λοατκι και διεθνικά ζευγάρια της Ελλάδας;Της αξίζει μπράβο;

Φυσικά και με τα χίλια. Αυτό που έκανε η Lacta όμως δεν είναι δική της καινοτομία. Το Μπράβο δεν ανήκει στην εταιρεία. Ανήκει στους Έλληνες. Γιατί μας έδειξε αυτό που είναι η Ελλάδα πια. Αυτό που είμαστε αλλά δεν το ξέρουμε ακόμα. Ή δεν μας αφήνουν να κατανοήσουμε.

Τα τελευταία χρόνια και άλλες εταιρείες έφεραν στους τηλεοπτικούς δέκτες της μέσης οικογένειας το Λοατκι ζήτημα και γενικά το αντιρατσιστικό μήνυμα. Το έκαναν τα Jumbo, το έκανε το "Έμπαινες" των Goodys, το έκανε εταιρεία που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή όταν προώθησε αντρικό make up. Και γενικά βλέπουμε μια τάση στα main stream μέσα τα τελευταία χρόνια να προωθείτε το πολυπολιτισμικό με ίσους όρους και σεβασμό και μια μεγάλη ανοχή και συμπερίληψη του διαφορετικού. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το reality μαγειρικής Master Chef του Star Chanel.

Στα παρασκήνια όλες αυτές οι εταιρείες έχουν τζιμάνια διαφημιστές που τα χρυσοπληρώνουν για να "αφουγκράζονται" τις τάσεις και δεν θα έβγαζαν ποτέ ένα αρνητικό προφίλ για την εταιρεία που εκπροσωπούν. Όλοι αυτοί ξέρουν πως υπάρχει ένα μεγάλο αγοραστικό κοινό που θα ανταποκριθεί στο μήνυμα που κάθε φορά προωθούν. Για να προλάβω τους καχύποπτους, η αρνητική διαφήμιση δεν έχει πια αποτέλεσμα σε μια εποχή όπου τα social media ως κοινωνική αρένα, ασκούν πιέσεις και μπορούν μέσα από μια ανάρτηση να ανεβάσουν και να κατεβάσουν ιδέες και πρόσωπα. Αυτό που δεν ξέρουμε εμείς αλλά το ξέρουν τα τζιμάνια οι διαφημιστές, είναι πως οι ρατσιστές δεν είναι πια αγοραστική δύναμη. Είναι η μειονότητα.

Αυτή η ταυτότητα έχει να κάνει με την ενσυναίσθηση που κάνει τον μέσο Έλληνα να ανταποκρίνεται θετικά στο αντιρατσιστικό μήνυμα. Αυτή η ταυτότητα του Έλληνα την έχουμε δει πολλές φορές να αναδύεται τα τελευταία χρόνια στην πράξη. Ειδικά οι άνθρωποι της εκπαίδευσης και οι άνθρωποι που εργαζόμαστε με ευάλωτες ομάδες, έχουμε πολλές ιστορίες να αφηγηθούμε πάνω σε αυτήν την Ελληνική ενσυναίσθηση. Η γνώμη μου είναι πως η Ελλάδα πια, είναι μια χώρα Αποδοχής, μια χώρα σύγχρονη που έχει κάνει χώρο στην Ετερότητα. Το βλέπουμε στα σχολεία μας. Όχι μόνο στις συμπεριφορές των παιδιών που τα παιδιά πάντα αγαπούν και πάντα αποδέχονται. Αλλά και στους δασκάλους και στις ελληνικές οικογένειες που αγκαλιάζουν υποστηρίζουν και αποδέχονται. Μπορεί να μην χρησιμοποιούν πολλές φορές εκφράσεις πολιτικής ορθότητας και μπορεί κάποιες φορές και κάνουν άβολες ερωτήσεις στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν, αλλά ο μέσος Έλληνας θα τελειώσει τη κουβέντα με φράσεις όπως: "Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει στη προσωπική του ζωή".

Αυτή η θέση ξέρω πως δεν ακούγεται συχνά και γενικά βλέπουμε μια γενικευμένη και τολμώ να πω συστηματική  στάση να μας πείσουν πως βρισκόμαστε στον μεσαίωνα όπου ο μέσος Έλληνας σπεύδει να κρεμάσει καθετί διαφορετικό. Σα να υπάρχει μια μυστική συνωμοσία πίσω από αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε, που προσπαθεί να ενισχύσει το ακραίο στοιχείο απο κάθε κατεύθυνση.

Σαφώς και υπάρχει ένα μισαλλόδοξο κομμάτι στην ελληνική κοινωνία που γίνεται ξεκάθαρο πια, μέρα με την ημέρα πιο πολύ, πως πρόκειται για οργανωμένα στοιχεία που προσπαθούν να αποκτήσουν πολιτική ισχύ.
Ωστόσο παρά τη σύγχυση που βλέπουμε πως επικρατεί στα μικροπολιτικά παιχνίδια, παρά την κουλτούρα που προσπαθούν να καλλιεργήσουν αντιφασιστικοί κύκλοι (όπου μόνο αυτοί έχουν δει το φως και κάνεις άλλος), ο Έλληνας έχει αλλάξει. 
Δεν έχω κατανοήσει πως και πότε έχει συμβεί αυτή η αλλαγή. Τα χρόνια της κρίσης τον υποχρέωσαν να αλλάξει; Πάντα υπήρχε αυτή η ενσυναίσθηση προς το διαφορετικό αλλά τώρα φάνηκε; Το πολύπαθο και το “πολλοί εμίσησαν” εκπαιδευτικό μας σύστημα τελικά έχει κάνει δουλίτσα τα τελευταία χρόνια; Δεν ξέρω. 
Το θέμα είναι πως ο Έλληνας έχει αλλάξει. 
Η χώρα έχει αλλάξει. 
Το ξέρει η Lacta. 
Aς μην αφήσουμε την ευθύνη της ενίσχυσης της θετικής αυτής ταυτότητας στις σοκολάτες και στα burger.




Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Πρωτοχρονιά στην κόκκινη μπερζέρα


Σκούπισα σχολαστικά το σαλόνι και χτύπησα τα μαξιλάρια για να είναι αφράτα για όποιον θελήσει να κάτσει.
Χαμογέλασα στον εαυτό μου. Για οποιoν θελήσει να κάτσει, ναι.
Είναι πρωτοχρονιά σήμερα. Μια γιορτή που σου δείχνει που ανήκεις. Που σε υποχρεώνει να δεις αυτό που είσαι.
Ξεσκόνισα το ράφι με τα σουβενίρ απο την Αφρική και μετά τα βιβλία. Εμεινα στο ράφι με τα βιβλία του ΒΠΠ. Εκει σκέφτηκα να τραβηξω το Δερμα για να το ξαναδιαβάσω. Συνέχισα ομως τις δουλείες του σπιτιού. Αναψα το τζάκι και τα λαμπάκια του δεντρου. Είχα δέκα χρόνια να στολίσω. Απο εκεινα τα χρόνια που μοιραζόμουν με εναν αντρα το σπίτι και ήθελα να κανω παιδια. Δεν έκανα παιδιά. Και ουτε τον αντρα κράτησα.
Γιατί;
Γιατί στόλισα δεντρο;
Δίπλωσα την φλις κουβέρτα του καναπέ και κοιταξα να δω τι υλικα εχω μπας και φτιάξω εκεινη την βασιλόπιτα . Άλλαξα γνωμη.
Έκατσα στην κόκκινη μπερζέρα και κοίταξα το καθαρό και γιορτινό μου σπιτι
Ποια είμαι;
Γιατι τα κάνω όλα αυτά.
Για ποιον;
Μου ήρθε στο νου εκείνος ο στιχος του Χριστιανοπουλου που εσταζε απόγνωση:”Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας ..”
Είναι το μοχθηρό πνεύμα των Χριστουγεννων που σε μισεί. Που θελει να δει τα μυαλά σου στο ταβανι. Που θέλει να σε καταστρέψει. Ναι αυτο το μικρο σατανικο πνευμα με το παιδικο σωμα , ειναι που βαζει αυτες τις ερωτήσεις αυτες τις μερες.
Την ίδια ερώτηση μου είχε κάνει πριν λίγο καιρό ένα αλλο αγόρι που δουλεύουμε μαζι. "Γιατι τα κάνεις όλα αυτα που κάνεις; Γιατί τρεχεις να στολίσεις σχολεία, στρατόπεδα προσφύγων ή κατεστραμμένους ανθρωπους;!”.
Δεν ήξερα να απαντήσω.
Γιατί;
Η ερώτηση έμενε μεσα μου και με επνιξε εκει στην κόκκινη μπερζέρα.
Η γάτα ήρθε στα πόδια μου και άρχισε να γουργουρίζει . Μετά με κοιταξε στα ματια και τέντωσε τα πόδια της σα να ηθελε να με αγκαλιάσει
Γέλασα.
Γιατί να θέλεις να ακούς το γουργουρητό μια αδιάφορης γάτας;
Γιατί να θελεις καθαρό το σπίτι σου;
Γιατί να σου δίνουν χαρά τα ασπρα λεντακια;
Γιατι οι γυναίκες να βάφουν κόκκινα τα χείλη τους;
Γιατί να βαζεις μπαχαρικά στο φαγητό;
Γιατί να εχεις ανάγκη απο ενα ποτήρι κόκκινο κρασι;
Γιατί κάνεις Τέχνη;
Γιατί κλαις μπροστά σε ένα εργο του Μοντιλιάνι;
Γιατί ανατριχιάζεις κάθε φορά που διαβάζεις το Δέρμα;
Γιατί οι άνθρωποι θελουν να κάνουν ερωτα
η να κοιτιούνται στα μάτια;
Γιατι κάποιοι θελουν να δωσουν ζωή με το σπερμα τους ενώ άλλοι δίνουν ζωή σε αυτους που την έχουν χασει;
Διοτι κάποιοι είναι έτσι. Καποιες γυναίκες ειναι ετσι.
Εκείνες οι γυναίκες που δεν ειναι κανονικές.
Σκούπισα τα μάτια για να σηκώσω το τηλέφωνο.
Ηταν η φίλη μου η Φ.
Μια Μαινάδα κι αυτή, μια μη κανονική γυναίκα.
"Θέλεις να φάμε μαζί αποψε και μετά να παμε να τα πιουμε;".
Ήθελα.
(E.K.2018)
Photo@Nan Goldin

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

Εκπαίδευση παιδιών προσφύγων και αλλα δύσκολα (εκπομπή)

Στο παρακάτω λινκ θα βρειτε την ηχογραφημένη εκπομπή "2 έργα Σεξ και 1 Καράτε" στο Black velvet radio, στην οποία συμμετείχα και συζητήσαμε διάφορα δύσκολα θέματα:
Τι είναι η εκπαιδευση στ αλήθεια και γιατι είναι σημαντική για το παιδι, την οικογένειά του, την κοινωνία ολόκληρη; Ένα μικρό flash back στη Ρουάντα και μια συζήτηση για την καλή βία, το αφήγημα των ίσων αποστάσεων, την ανοχή στη βία και η βία ως ψευδαισθηση παντοδυναμίας, η κουλτουρα τη βιας ως εξαπάτηση και ως παροπλισμός μιας ολοκληρης γενιάς νεων. Μιλήσαμε για την εργαλειοποίηση  του πόνου των προσφυγων, ή αλλιώς την ειδωλοποίησή τους, την μπίσνα και τον αθέατο κόσμο του προσφυγικού, την τοξική αλληλεγγύη και την καθήλωση των προσφυγων στην εξάρτηση απο εμάς τους δυτικους, το προσφυγικό οπως λέμε αποικιοκρατική πολιτική, κ.α. Μιλήσαμε για  τα παιδια τη δυναμική ελπίδα των κρατων,  την επικοινωνιακή ενίσχυση της Χρυσής Αυγής από τα ελληνικά ΜΜΕ και όλους τους βάρβαρους που πάντα ήταν μια λύση.

Για να ακούσετε την εκπομπή πατήστε ΕΔΩ



Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Πως θα ήταν άραγε ο Ροδίτης στην σχολική τάξη;




Πως θα ήταν άραγε ο Ροδίτης και ο νεαρός Αλβανός σαν παιδια; Θα υπήρχαν άραγε στοιχεία από τη συμπεριφορά τους μέσα στην σχολική τάξη που θα μπορούσαν να μας δώσουν την υποψία πως θα  εξελιχθούν στους βασανιστές και στους δολοφόνους ενός  ανθρώπου;
Εγώ λέω ναι. 
 Και θα διαλέξω να μιλήσω λίγο περισσότερο για τον Ροδίτη. 
 Λέω ναι. Αλλά όχι γιατί το παιδί αυτό γεννήθηκε με τα χαρακτηριστικά του δολοφόνου. Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται δολοφόνος. Αλλά μπορεί να γίνει.  Και μια ιδιόρρυθμη και  ατίθαση προσωπικότητα, μέσα σε  μια σειρά από επιλογές τρίτων,αλλά και προβληματικά περιβάλλοντα που θα βρεθεί, ναι, μπορεί να εξελιχθεί σε μια βίαιη προσωπικότητα.

Βλέπουμε πολλά στα σχολεία μας. Γιατί τo σχολείο είναι η μικρογραφία της κοινωνίας. Όπως στην μεγάλη Κοινωνία, έτσι και στον μικρόκοσμο του σχολείου θα δεις όλους τους τύπους και όλες τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Ακόμα και τις πιο απεχθείς. Κάποιες φορές, όχι συχνά ευτυχώς, θα δεις συμπεριφορές ακραίας ασέβειας, βίας και περιφρόνησης απέναντι στην ακεραιότητα άλλων ανθρώπων.

Η παιδική ηλικία ειναι σκληρή. Η εφηβική ακόμα περισσότερο. Η πορεία προς την ενηλικίωση για κάποια παιδια είναι μια  αρένα. Περιπτώσεις όπως του Ροδίτη όσο και αν είναι δυσάρεστο για να το παραδεχθούμε, διαφαίνονται κάποιες φορές ακόμα και μέσα στην σχολική τάξη. Είναι παιδια που έχουν ανάγκη να κυριαρχούν τόσο πάνω στους αδύναμους συμμαθητες τους, όσο και στην ομάδα, αλλά ακόμα και πάνω στους δασκάλους τους. 

Στη συγκεκριμένη υπόθεση διαβάζουμε πως ο νεαρός Ροδίτης τραμπούκιζε μια ολόκληρη κοινωνία, με την αστυνομία, τους γονείς, τους δασκάλους του απλά θεατές. Συλλήψεις, βανδαλισμοί, κακοποιήσεις, απόπειρες δολοφονίας,εκδικητικότητα, οξύθυμη συμπεριφορά, μαχαιρώματα που εγιναν στο σχολείο. Υπάρχει διαδικασία τα παιδια αυτά να μπουν σε ένα  ειδικό πλαίσιο υποστήριξης εκτός σχολείου αλλά χρειάζεται συναίνεση γονέων. Οι γονείς σε όλα αυτά τα περιστατικά, όπως διαβάζουμε ήταν σε πλήρη άρνηση των προβλημάτων του παιδιού τους. Κάθε φορά που γινόταν ένα ακραίο περιστατικό και τους καλούσαν στο σχολείο αλλά ακόμα και μετά το αυτόφωρο στην αστυνομία,η στάση τους ήταν παθητική. “Το παιδί μας είναι μια χαρά. Το παιδί μας είναι παρεξηγημένο”.
Μέχρι που έγινε το κακό . Ένα μεγάλο κακό μεγαλύτερο από οτι θα μπορούσε να βάλει ανθρώπινος νους.

Αυτή η ατάκα είναι μια γνώριμη ατάκα που αντιμετωπίζουμε πολύ συχνα στα σχολεία απο τους γονείς, για μικρά ή μεγαλύτερα περιστατικά παραβατικής συμπεριφοράς. Και πολύ πιο συχνά απο οτι μπορεί κάποιος να φανταστεί. Ακομα και σε ακραία περιστατικά bullying και κακοποίησης, το παιδί τους τις περισσότερες φορές είναι “μια χαρά”. Πάντα θύμα παρεξηγήσεων και σκευωριών. Πάντα παθητικοί απέναντι στη βία του παιδιού τους, έτοιμοι να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Κάποιες φορές αγανακτούν επίσης. Απειλούν, απαξιώνουν το σχολείο. Μερικοί από αυτους ανοίγουν και σελίδες στο Facebook για να καταγγείλουν το δράμα του παρεξηγημένου τους παιδιού. Γιατί πάντα φταινε οι άλλοι. .Ισως και στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι γονείς των νεαρών  να λενε μεσα τους, πως φταίει η Ελένη που δεν τους έκατσε.

Σε αυτες τις περιπτώσεις ,τα χρόνια περνάνε και αυτα τα ιδιόρρυθμα, μικρά οξύθυμα αγόρια και κορίτσια, μαθαίνουν πως στο σχολείο είναι παντοδύναμα. Πως οι γονείς θα τους καλύψουν ένεκα της καλής φημης της οικογενείας. Έτσι τα παιδιά αυτα εκπαιδεύονται, πως οι κανόνες δεν ισχύουν για εκείνους και πως έχουν εξουσία πάνω  στη ζωή άλλων ανθρωπων. Και ασκούν την εξουσία αυτή. Επειδή μπορούν. Επειδή κανείς δεν τους σταματάει απο αυτο.

Σήμερα  κάποιοι κύκλοι που δεν έχουν σχέση με το πλαίσιο εκείνο που λέγεται σχολείο, έχουν παρεισφρήσει σε αυτό με σκοπό να το “θεραπεύσουν”. Όλοι αυτοι σου απαγορεύουν ακομα και να χρησιμοποιήσεις χαρακτηρισμούς όπως : οι παραβατικές συμπεριφορές παιδιών. Τα παιδια στις σύγχρονες ελευθεριακές προσεγγίσεις είναι κάτι σαν μικροί άβουλοι άγγελοι. Ζυμαράκια. Αρκεί ο δάσκαλος ή η δασκάλα να το κοιτάξει τρυφερά στα μάτια και αυτο θα καταλάβει το λάθος του. Εξάλλου όλα με τον διάλογο λύνονται. Γιατί είναι το Τραύμα του εσωτερικού μικρού ανθρωπου που πρέπει ως ενήλικας να σεβαστείς. Να αγκαλιάσεις. Πράγματι. Έτσι πρεπει να κανει ο ενήλικας.
Όμως γιατί κάποιοι στην ζωή τους μετουσιώνουν το Τραύμα σε δημιουργία, σε Τέχνη; Σε ιδέες που φέρνουν τους ανθρωπους κοντα;; Γιατι σε κάποιες περιπτώσεις όμως στρέφουν το τραύμα σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ενώ τελικά άλλοι στρεφουν τον πόνο απο το τραυμα στο να καταστρέψουν άλλους. Οι επιστήμες της αγωγης υποστηρίζουν πως σαφώς έχει να κανει με το προσωπικό φορτίο του κάθε ανθρώπου αλλά το πιο σημαντικό στην εξέλιξη του, ειναι το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει.

Στο αφήγημα της νεο-αντιαυταρχικής εκπαίδευσης, ο δάσκαλος δεν πρέπει μα οριοθετεί. Για το παιδί που ανοιγει το κεφάλι του συμμαθητή και κακοποιεί άλλους επανειλημμένα, το να απομονωθεί σε μια καρέκλα για λίγα λεπτά και να δείξει ο δάσκαλος τη δυσαρέσκειά του , ειναι αυταρχισμός. Κοίταξέ το στα μάτια με αγάπη λενε και κόλλησέ του και ένα στικερ με μονόκερο ως επιβράβευση και όλα θα αλλάξουν.

Πολύ παρεξηγημένη ιδεα αυτό της δημοκρατικής παιδείας. Μήπως τελικά και σε γενικό πλαίσιο η Δημοκρατία δεν είναι μια  παρεξηγημένη ιδέα; Το Παντοδύναμο παιδί τοποθετείτε σαν μονάδα έξω απο την ομάδα. Εξω απο το συνολο και την αρμονική συνύπαρξη με τους άλλους. Η δική του υποκειμενική πραγματικότητα, τα δικά του θέλω, υπερισχύουν έναντι της ομάδας, σε ένα είδος εκπαιδευσης που μοιάζει με  συνεδρία του παιδοψυχολόγου. Μπορεί να υπάρξει ιδέα Δημοκρατία χωρις αυτή να είναι προσανατολισμένη στο Μεγάλο Σύνολο;
Η ζωική φύση- καταγωγή του ανθρώπου είναι να κυριαρχεί και να κατασπαράζει τα αδύναμα μέλη της "αγέλης" Μπορει να νοηθεί Δημοκρατία χωρίς να μαθει το παιδι απο την μικρη ηλικια να υποτάσσει τις αρχέγονες τάσεις του για κυριαρχία, μέσα σε ένα πλαίσιο που λέγεται ομάδα;

Και πως θα το καταφέρεις αυτο;  Με αγάπη και με όρια. Υπήρχαν όρια στην πορεία του Ροδίτη νεαρου δολοφόνου. Οχι. Δεν υπήρχαν.
Απλά οι δάσκαλοι στεκονταν φοβισμένοι και εγκλωβισμένοι μεσα στον εκφοβισμό της καταγγελίας και οι γονείς ως άβουλοι θεατές. Το παιδί χτυπούσε βάναυσα τα αδύναμα παιδια της ομάδας , άγγιζε πιθανόν τα κορίτσια εκει που δεν επρεπε και το εκανε επειδη μπορουσε. 

Σε μια περίοδο οπου έχουμε γεμίσει οργανώσεις και ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα της παιδικής βίας, ακόμα αναζητούμε τη θεραπεία της.
Εν τω μεταξύ η κοινωνία, εδω και αλλού εκφασίζεται. Ο δυνατός υπερισχύει και οι αρχέγονες τάσεις επικρατούν. Μέσα σε όλη αυτήν τη καλή ρητορική για τα ανθρώπινα δικαιώματα που μας κατακλύζει, παιδιά, νέοι, γυναίκες, άντρες, λοατκι άνθρωποι κ.α., συνεχίζεται να θανατώνονται . Επειδή καποιοι μπορουν να το κάνουν μέσα στην παντοδυναμία τους. 
Θα μπορουσε να γίνει κατι για να αποφευχθεί όλο αυτό;;
Ναι. Αν είχαν μπει όρια. Όρια που αναλογούν. 
Όχι στικερς με μονόκερους και καρδουλες.

Σιγουρα το οικογενειακό περιβάλλον ειναι αυτο που έχει τον πιο βασικο ρόλο. Σίγουρα και εμεις οι εκπαιδευτικοι κάποιες φορές σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και ηττημένοι αποσυρόμαστε. Όμως αν επιτρέπαμε στο σχολείο να είναι σχολείο στην κλασική του διάσταση, πολλά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Το σχολείο με τα όρια, τους περιορισμούς, τους κανόνες, τη ρουτίνα του. Τα όρια είναι θεραπευτικά λένε οι ειδικοί. 
Αν επιτρέπαμε στο σχολείο να είναι σχολείο, ίσως να καταφέρναμε να προλάβουμε και την αρρώστια που συνεχώς εξαπλώνεται στον κόσμο εκει εξω.


Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

Mια βόλτα στην Αθήνα






(1-12-2012)

Αυτό είναι ένα Ερωτικό γράμμα

Ίσως θα ήταν καλύτερα στην επόμενη βόλτα μου να έρθετε μαζί μου. Χρειάζομαι κάποιον να με συγκρατεί ή να μου κρατάει το χέρι. Γιατί παράξενα πράγματα συμβαίνουν όποτε κατεβαίνω στο Κέντρο και δεν μπορώ να δώσω λογική εξήγηση. Σήμερα πάλι, από την πρώτη κιόλας στιγμή που πάτησα τα πόδια μου στην πλατεία, γέμισα «πεταλούδες», ενώ τα χείλη μου δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να τρέμουν. Ίσως να φταίνε οι ορμόνες μου(σκέφτηκα) ή να περνάω κάποιο από εκείνα τα «πνευματικά ανοίγματα» που συμβαίνουν μόνο 2-3 φορές σε ολόκληρη τη ζωή σου ..
Έτσι…
Σήμερα, Αισθάνθηκα. Αισθάνθηκα εκείνη την ενέργεια. Νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος για ν` αφουγκραστείς την ψυχή των Ελλήνων, είναι να έρθεις στην Πλατεία και να σταθείς στο κέντρο. Να πάρεις ανάσες και να ατενίσεις στην Ερμού. Αν έχεις αισθητήρια, θα την «Δεις». Είναι εκεί.
Και σήμερα ήταν εκεί. Άλλες φορές εκεί ήταν και η Θλίψη της , το Μούδιασμά της, η Ντροπή και η Κραυγή της. Αλλά πώς να ονομάσω το σημερινό; Χαρά; Χορό; Ζωή; Ναι το πείσμα της για τη ζωή. Μια γιορτή χωρίς αφορμή και λόγο… Ίσως η μόνη αφορμή να ήταν το ότι βγήκε αυτός ο Τεράστιος ήλιος μετά την καταιγίδα. Ίσως επειδή είναι η 1η του μήνα που φέρνει τα Χριστούγεννα.
Περπατούσα όλο το μεσημέρι ήσυχη, σέρνοντας και τις πεταλούδες μαζί μου.. Οι χορευτές με τα αφρικάνικα κρουστά τους ήταν εκεί… Ο ρυθμός τους εναλλασσόταν ανάμεσα σε πολεμικά εμβατήρια και διονυσιακούς παροξυσμούς. Γονάτισα κάτω για να μην ενοχλώ τους φωτογράφους ενώ έτρεμα από χαρά. Ένα σκύλος το είδε και ήρθε και μου έγλυψε το χέρι . Μετά ξάπλωσε στην σκιά μου και μια πιτσιρίκα ήρθε τρέχοντας και του τράβηξε τα αυτιά. Εκείνος ατάραχος «χαμογέλασε» και η μαμά τρόμαξε και προσπάθησε να την απομακρύνει. Τελικά χαμογέλασε και αυτή και κάθισε μαζί μας, ενώ μια υπερήλικας με ρώτησε αν ξέρω που μπορεί να πάει να ακούσει αφρικάνικη μουσική. Της είπα, αφού έτυχε να γνωρίζω και εκείνη τότε με ευχαρίστησε κοιτώντας με ζεστά μέσα στα μάτια. Την κοίταξα και εγώ και στ` αλήθεια αισθάνθηκα πως την Αγαπώ! (Τι μου συμβαίνει;).
Καθώς συνέχιζαν οι πεταλούδες και το τρέμουλο στα χείλη μου, κατηφόρισα τον δρόμο. Πότε γέλαγα..πότε έκλαιγα… προσπάθησα να το κρύψω αλλά σίγουρα θα φαινόμουν κάπως παράξενη. Και όλες οι μουσικές ήταν εκεί κατά μήκος του δρόμου και συνέχιζαν να μου δίνουν χαρά… Και έβλεπες στα πρόσωπα των μουσικών μια «άλλη φλόγα»… Ένα πάθος σα να έπαιζαν στη σκάλα του Μιλάνου . Και σε κοίταζαν κατευθείαν στα μάτια. Και όλοι ήταν χαρούμενοι λες και τους είχαν ποτίσει κάποιο μαγικό φίλτρο του έρωτα…
ΟΙ πεταλούδες έγιναν βαριές πάνω μου και κρύφτηκα πίσω από τον παππού με τα σουσαμένια κουλούρια για να επεξεργαστώ αυτό που νιώθω. Γιατί δεν υπήρχε λογική αφού λείπουν πολλά από τη ζωή μου . Αλλά δεν είχε σημασία. Απλά αισθάνθηκα την Αγάπη. Και αισθάνθηκα χαρούμενη. Και τυχερή . Και θεραπευμένη. Και ευλογημένη από όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν παραιτούνται .
Και που δεν παραιτείται ούτε ο ήλιος και μας μοιράζει όλες αυτές τις ζωηρές πεταλούδες στα σωθικά μας….
Και αγαπώ… Αγαπώ… Αγαπώ! Ακόμα και εσένα! (που με βασανίζεις). Σε αγαπώ. Ακούς;