Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Αίμα, Σπέρμα και μπαλίτσα να παίζεται.

Είναι Αντίσταση κατά του κατεστημένου να μπινελικώνεις τον Ρουβά, τον Ντάνο, το Survivor ή τον Σαββόπουλο και γενικά όποιον πιστεύεις ότι εκπροσωπεί το σύστημα αυτό; 
Είναι Αντιστασιακός αγώνας να χαίρεσαι με τον θάνατο του Κυριακού; 
Είναι επανάσταση να μπουγελώνεις τον Φίλη; 
 Είναι φασίστες όσοι σου λένε ότι δεν οδηγεί πουθενά η έκφραση βίας σε μεμονωμένα πρόσωπα και πως στα παπάρια του το σύστημα ενα το βρίζεις πατόκορφα από το πρωί μέχρι το βράδυ; 
Είναι μνημονιακοί εκείνοι που σου επισημαίνουν πως την ώρα που γαμοσταυρίζες τη συναυλία του Σκαϊ, στη Βουλή συζητούσαν για την επιπλέον φορολόγησή σου και δεν πήρες χαμπάρι; 
Μπορεί η πολιτική πρότασή σου” να είναι ξύλο και κρεμάλες στους δρόμους;
 Μπορεί να βελτιώσει η βια τη ζωή τη δική σου και των παιδιών σου;
 Μπορεί ενα καμένο τρόλεϊ ή ένας καμένος κάδος σκουπιδιών (ή και 100 καμένοι κάδοι σκουπιδιών) να καταργήσουν την άδικη φορολόγησή σου; 
Φοβάται το σύστημα άραγε το σύνθημα που γράφεις στον φρεσκοβαμμένο τοίχο με σπρέι; Άραγε το σύστημα ανησυχεί με τα επαναστατικά στάτους που γράφεις στο face book;

 Έχεις καταλάβει αλήθεια πόσες φορές την “πάτησες” τα τελευταία χρόνια υπερασπίζοντας με ακραίο πάθος πρόσωπα, κόμματα, φυλλάδες, περσόνες που σου έταξαν “Επανάσταση”; Έχεις μετρήσει πόσες φορές σε έψησαν να “ρίξετε το σύστημα” αλλά τελικά φορτώθηκες άλλο ενα μνημόνιο αντί αυτού;
Βάζεις άραγε λογικά ερωτήματα στις σκέψεις σου;

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι το “Όχι”.

Κάποιοι ξέρουμε από τα μικράτα μας πως τα μπινελίκια , τα ξεσπάσματα και η βια γενικά δεν φέρνουν αλλαγές κοινωνικές. Ποτέ δεν φέρνουν.Μπορεί να έχουν κάποιο νόημα στα πάνελς και στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά μεταρρύθμιση κοινωνικη δεν ειναι.
Η ψευδαίσθηση της Μεγάλης Επανάστασης είναι μια φαντασίωση εφηβική που όσοι είμαστε γύρω στα 40 την έχουμε βιώσει. Και αφού ήπιαμε και καπνίσαμε ότι βρέθηκε στο δρόμο μας και φιλοσοφήσαμε για τα πάντα πάνω στα σκαλιά του Πολυτεχνείου και αφου πετάξαμε ότι πέτρα μπορούσαμε να πετάξουμε στους μπάτσους, επιστρέψαμε ταπεινωμένοι, ενήλικες πια και με ένα αίσθημα εξαπάτησης.
Έτσι ήταν και έτσι θα είναι με τις Μεγάλες και Καθολικές επαναστάσεις. Οι στιγμιαίες επαναστάσεις όπως και ο στιγμιαίος καφές φτιάχνονται γρήγορα και καταναλώνονται το ίδιο γρήγορα.
Τις ζεις και πας παρακάτω αναζητώντας τις πραγματικές λύσεις.

Γιατί η βία ως πρόταση πολιτική δεν αναδύθηκε τα τελευταία χρόνια. Υπήρχε και πριν τη κρίση. Και οι εκπρόσωποί της είναι οι ίδιοι και δεν εμπόδισαν την πτώχευση της χώρας..

Γιατί είναι ο Καπιταλισμός ανόητε, που τόσο μισείς. Ψάχνει να βρει τρόπους για να αποφορτίζεσαι. (Μπαλίτσα να παίζεις). Αγαθά αναλώσιμα να καταναλώνεις. Και η Μεγάλη Επανάσταση είναι ενα από αυτά τα αναλώσιμα που έμαθες να καταναλώνεις αμάσητα. Προϊόν υψηλής αισθητικής με καλό μάρκετινγκ και δυνατό PR που σε κάνει να μην μπορείς να δεις τίποτε πέρα από αυτό. Αν το κέντρο είναι “Η Μεγάλη Επανάσταση” το ΠΩΣ, ΠΟΥ,ΠΟΙΟΣ,ΠΟΤΕ, περνάει στα ψιλά γράμματα. Χωρίς αυτά τα ερωτήματα ακόμα και η βια όμως είναι απολιτικ.

Άρα γιατί συνεχίζεις να υποστηρίζεις μια μέθοδο, την βία και τη ρητορική μίσους ως εργαλεία κοινωνικής και οικονομικής μεταρρύθμισης; Μήπως τελικά η βία είναι μια πολύ καλή δικαιολογία και άλλοθι για να μείνεις άπραγος και απενεργοποιημένος. 
 Όπως ήσουν και στα προηγούμενα χρόνια . Φίλαθλος και απολιτικ. Μπαλίτσα να παίζεις..Τίποτε δεν άλλαξε.

Το παλιό που εκπροσωπεί η βια δεν ήταν αποτελεσματικό τότε. Δεν θα είναι και σήμερα.
Γιατί το καινούριο σε καλεί να βρεις νέους τρόπους.
Νέους τρόπους και εργαλεία αντίδρασης και παρέμβασης.
Πολύ δύσκολο αυτό το καινούριο.
Δεν είναι συνταγούλα έτοιμη. Πρέπει να τη φτιάξεις εσύ.
Γιατί το “Τα κάνω Πουτάνα όλα” είναι βολικό και συμφέρει γιατί τα προβλήματα που θα προκύψουν μετά το “Πουτάνα όλα” έχουν υποσχεθεί πως θα στα λύσουν άλλοι. Το ΠΟΥ, ΠΩΣ, ΠΟΤΕ δεν το έχεις ρωτήσει ακόμα βεβαία. Πάντα έτσι την πατάς . 
Με τους Μεσσίες που τάζουν στιγμιαίες επαναστάσεις.

Είναι η νοοτροπία του Ελληναρά που μας έχει κληροδοτηθεί. Ετσι την πάτησαν και οι γονεις μας τα προηγούμενα χρόνια. Σε αυτήν την περίπτωση η νοοτροπία είναι καμουφλαρισμένη με μαντίλα καρό επανάστασης.

Η νέα εποχή σε καλεί να βγεις από τον θυμωμένο όχλο.
Να δείξεις το πρόσωπό σου.
Να ανασηκώσεις τα μανίκια.
Να μιλήσεις. Να αποστομώσεις με τη λογική.
Με τη δημιουργικότητα. Με το θάρρος.
Να παρεισφρήσεις εκεί που σου λένε Όχι”. Να τους ξεγελάσεις όταν σου λένε “Αδύνατον”.
Να τους εκθέσεις με έννομους και νομικούς τρόπους όταν χρησιμοποιούν τις πλάτες σου. Να χρησιμοποιήσεις τα μέσα που φοβούνται. Να του υποτιμήσεις βρίσκοντας λύσεις.
Και να ενωθείς και με άλλους τέτοιους παράξενους ανθρώπους. Να κάνεις συμμαχίες με ανθρώπους ενηλικιωμένους κοινωνικά. Έτσι χτίζονται οι υγιείς πολιτικές δυνάμεις.

Το αντάρτικο αν δεν στηθεί στον πυρήνα του συστήματος δεν είναι ανταρτικο. Είναι Θέαμα. Είναι απλά Στάτους. Αντάρτικο με ανακοινώσεις στα free press και στα χρονολογία δεν είναι αντάρτικο. Με εκπομπές σε κανάλια you tube δεν είναι αντάρτικο. Το να πετάς πέτρες από μακριά είναι βολικό. Αλλά δεν είναι αντάρτικο. (Μπαλίτσα να παίζουμε).
Θέλω να σε δω να ρισκάρεις. Με κίνδυνο να σε διαπομπεύσουν. Με κίνδυνο να χάσεις τη δουλειά σου. Δυσκολάκι ε; Δύσκολη η ζωή εκτός Facebook και μακριά από όχλους.

Δυο δρόμοι υπάρχουν να διαλέξουμε αυτή τη στιγμή σε αυτήν την χώρα. Ο ένας είναι αυτός που μόλις περιέγραψα. Και αυτές οι Νέες δημιουργικές δυνάμεις υπάρχουν σε αυτήν την χώρα. Δεν είμαστε λίγοι. Είναι δειλές, φοβισμένες και υποτιμημένες αυτές οι φωνές, αλλά υπάρχουν. Υπάρχουν ανάμεσα σε αυτές τις παλιακές νοοτροπίες, ανάμεσα σε αριστερούς, και δεξιούς κηφήνες . Αυτές οι δυνάμεις συνεχίζουν τη ζωή και χάρις σε αυτές συμβαίνουν θετικά και με ουσία πράγματα. Ζουν, εξελίσσουν αθόρυβα τη χώρα αλλά το σύστημα είναι τόσο στεγανό που μόνο εάν γίνεις σαν τους εκπροσώπους του θα σου δώσει χώρο για να “φανείς”.

Και ο δεύτερος δρόμος είναι αυτός που έχει επιλέξει το σύστημα για εσένα. Εκπροσωπείται από άτομα που πάντα υπήρχαν στα γρανάζια του, αν και προτάσσονται ως Νέο. Ορέγονται την εξουσία. Είναι λιμνάζοντα νερά. Είναι το παλιό και το αρρωστημένο και συνέβαλαν σε αυτό το καταστροφικό που συμβαίνει τώρα. Αυτοί δεν δημιούργησαν κάτι ποτέ για αυτόν τον τόπο. Δεν ξέρουν πως γίνεται να δημιουργείς. Γι αυτό και φωνάζουν μόνο. Γι αυτό και θυμώνουν μόνο. Γι αυτό δεν έχουν να προτείνουν παρά μόνο τη Βια και το θυμό. Γι αυτό και σε προτρέπουν ΜΟΝΟ στη βια. Και ξέρουν πως θα τσιμπήσεις. Πάντα τσιμπάνε στη παλιά δοκιμασμένη συνταγή:
“ Αίμα -Σπέρμα”.

Ξυπνάτε.
Έχουμε λίγο χρόνο ακόμα.
Κάποια στιγμή θα είναι αργά...




Σημ.: Αν διαβάζεις σε αυτές τις γραμμές την προτροπή μου να μην ασκείς κριτική σε πρόσωπα και καταστασεις, τότε είτε είσαι πωρωμένος είτε περιορισμένης αντίληψης.

Σημ.:Την ώρα που έγραφα τις γραμμές αυτές, το μεσημέρι, 15 άτομα με καλυμμένα πρόσωπα, έδειραν και τραυμάτισαν Ελληνοαυστραλό τουρίστα με σιδερένια αντικείμενα (;) , την ώρα που ψώνιζε σουβενίρ από την Ερμού.



Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Je Suis Συννεφούλα


Έψαξα λοιπόν να βρω σχόλια και αναφορές γιατί αυτό το τόσο γλυκό,τρυφερό και κλασσικό τραγούδι, έπρεπε να μπει στη λίστα με τα απαγορευμένα. Ένα τραγούδι μάλιστα από εκείνη την εποχή όπου οι καλλιτέχνες έφτιαχναν πραγματική μουσική, βγαλμένη από το βίωμά τους και όχι από μουσικά λογισμικά όπως συμβαίνει σήμερα.

Δεν είχα προσέξει ποτέ τους στίχους και η διαπίστωση που έκανα ομολογώ πως με σόκαρε. Όχι οι στίχοι. Ο λόγος που απαγορεύτηκε.

Το τραγούδι επί της ουσίας περιγράφει τα βάσανα ενός νεαρού από μια “Συννεφούλα”.
Η άτακτη κοπέλα τον βασανίζει, παίζει με τον έρωτά του, τον διαψεύδει, η αμφιθυμία της τον προδίδει, τον πληγώνει. Η Συννεφούλα είναι ένα σύννεφο που πετάει από την μία αγάπη στην άλλη. Τίποτε δεν μπορεί να τη συγκρατήσει και να την κρατήσει στη γη κοντά του. Η Συννεφούλα αγαπάει πολλούς. Είναι ατίθαση. Είναι άπιαστη... Στο τέλος ο νεαρός υποκύπτει. Είναι Άνοιξη και νιώθει μοναξιά. Η Άνοιξη δεν μπορεί να είναι Άνοιξη χωρίς την αγάπη της Συννεφούλας. Την θέλει τόσο πολύ που αποφάσισε να την αφήσει ελεύθερη. Να τον αγαπάει όπως εκείνη επιθυμεί.

Για ποιο λόγο η Συννεφούλα αγαπάει και άλλους και γιατί επιστρέφει στο αγόρι και γιατί το αγόρι συνεχίζει να την επιθυμεί παρά την προδοσία, θα μπορούσε να προσφέρει πάρα μα πάρα πολλά ερεθίσματα για συζήτηση μέσα στην τάξη. Η δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι ένα σύγχρονο φαινόμενο για το όποιο τα παιδιά έχουν πλήρη συνείδηση ότι συμβαίνει στη κοινωνία μας. Και τα απασχολεί. Από τις πιο μικρές ηλικίες τα απασχολεί. Η προδοσία της παιδικής Αγάπης και του παιδικού Έρωτα είναι κάτι που το ξέρουν και προσπαθούν να το διαχειριστούν. Γιατί να μην μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη Συννεφούλα και το φίλο της ως ερέθισμα για να συζητήσουμε με έναν τρυφερό τρόπο αυτά τα θέματα μέσα στην τάξη;

Δεν έχει σημασία τελικά ποιος αποφάσισε να εξαιρεθεί το συγκεκριμένο τραγούδι. Η Εκκλησία, το ΙΕΠ ή το Υπουργείο. Είναι προβληματικό από τη βάση του ως στάση έτσι κι αλλιώς. Ο δάσκαλος θα έπρεπε να είναι ελεύθερος να επιλέγει τα εργαλεία που ταιριάζουν στις ανάγκες και στην κουλτούρα της τάξης. Είναι ένα συνεχές αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας που δεν έχει ικανοποιηθεί ακόμα. Επίσης είναι προβληματικό γιατί προωθεί μια ηθικολογία αναχρονιστική. Η επιλογή της απαγόρευσης αυτού του τραγουδιού δείχνει μια παθογένεια και ένα συντηρητισμό που υπάρχει στην κοινωνία μας και ακόμα μας ταλαιπωρεί. Συννεφούλες και προδομένοι έρωτες υπάρχουν εκεί έξω και οι μαθητές μας τους βιώνουν ή θα τους βιώσουν. Το προξενιό και η απαίτηση για παρθενία, ευτυχώς έχουν καταργηθεί.
Επιπλέον για άλλη μια φορά καταδείχθηκε πως οι Συννεφούλες της χώρας αυτής δεν έχουν καταφέρει να βρουν τη θέση που τους αξίζει. Για τους άντρες ακόμα και για τα αγόρια είναι δεδομένη η ελευθερία να αγαπήσουν όσες θέλουν, γιατί “Έτσι είναι οι άντρες!”. Η ελευθερία της ερωτικής επιλογής και έκφρασης δεν είναι δεδομένη όμως για τη γυναικά. Συνεχίζει , πάρα τα σπουδαία επιτεύγματά της να παραμένει το υπό προστασία του άνδρα ασθενές, επιπόλαιο, επιρρεπές, πλάσμα . Όσες αρνούνται αυτό το στερεότυπο είναι Συννεφούλες. Δεν έχουν ρόλο στα σχολεία μας, στα βιβλία της Αγάπης, δηλαδή των θρησκευτικών, κατά συνέπεια δεν έχουμε χώρο για αυτές ούτε στην κοινωνία. Ενα μιαρό είδος που θέλει να μολύνει τα ηθικά κορίτσια και να πληγώσει τα αγόρια. Δεν υπάρχει ούτε ως ενδεχόμενο διαλόγου το ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μια αποδεκτά ερωτικές συμπεριφορές και επιλογές. Όχι. Σε αντίθεση με τον άντρα που είχε, έχει και θα έχει το ελεύθερο να αγαπάει όσες θέλει, για τη γυναίκα υπάρχει μόνο μια θέση αποδεκτή. Εκείνη της υποταγμένης κάτω από το σώμα ενός άντρα. Ακόμα και αν αυτός την κακοποιήσει, ή εμποδίσει την εξέλιξη της ζωής της. Η Γυναίκα που δεν ανήκει σε Έναν , δεν είναι επιθυμητή. Ή θα ξαναγίνει επιθυμητή εάν αποκηρύξει τα Σύννεφα. Τότε και Οσία θα την κάνουμε. Θα πάρει και φωτοστέφανο ως η Γυναίκα που έφτασε στην Θέωση επειδή έπαυσε την επιθυμία της.

Κι ύστερα από αυτό νομίζω είναι κατανοητό πως δεν απέχουμε και πολύ από τις μπούργκες και τις μαντίλες. Μια νοητή μαντίλα μόλις φορέθηκε στο είδος της γυναίκας που στη ζωή της θα αγαπήσει πολλούς άνδρες.

Δεν ξέρω για εσάς.

Εγώ πάντως θέλω να είμαι μια Συννεφούλα.

Μεγάλη!

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Και εσύ χαμογελάς σαν μικρόνους

Είναι αυτή η εποχή.
Σα να πέφτεις από ψηλά. Σα να τρέχεις μακριά.
Και εσύ χαμογελάς σα μικρόνους 

Είναι αυτή η εποχή.Που όλα είναι μικρά 
και όλα είναι  άοσμα και άδεια. Και μικρά.
Αλλά εσύ δεν το ξέρεις ακόμα.

Και οι όμορφοι στίχοι σου είναι πλαστικοί. 
Και είναι μόνο μια επίφαση.
Όχι για να αγαπήσεις τις λέξεις . 
Όχι για να αγαπήσεις τους ανθρώπους.
 Όχι για να αγαπήσεις τα χείλη της,
 το δέρμα του, 
τα μαλλιά της, 
τη γλώσσα του και
 τα δάχτυλα των χεριών του.
Είναι η επίφαση της ανάγκης σου.
Για τον Οποιονδήποτε.

Και το όμορφο ποίημα σου είναι μόνο η λεζάντα για να ντύσεις φωτογραφίες με βυζιά και μπούτια,και εξώφυλλα από επικά βιβλία που δεν θα διαβάσεις ποτέ και πιάτα με ευθυγραμμισμένες πρωτεΐνες.
Ειναι η μόνη σάρκα που γεύεσαι πια.'

Ζωή χωρίς απόγνωση ερωτική. Χωρίς το Αγάπα με, και το Σώσε με, ή έστω σκότωσέ με.
Ένας στίχος για την καύλα, και την συγχώρεση του Οποιουδήποτε.
Όχι για να τραφεις.
Μα για να τον καταναλώσεις.

Και εσύ χαμογελάς σα μικρόνους 
Και  δεν το ξέρεις 

ακόμα,

πως

αυτός

 που 

δεν μπορεί 

να 

πεθάνει

 για τον Έναν,  


.....
είναι ανάπηρος.


..........................................................................................................................................

(Συγχώρα μας.

....Αγάπη)








@Childhood Project/ Ελένη Καραγιάννη/2009





Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Eκείνη

Εκείνη, συνήθως εισβάλει στο σπίτι μου με κάποιο τάπερ ή με κάποια σακούλα γεμάτη με φρούτα.
Το ιερό της χρέος. Το ότι δεν έχω κάνει παιδιά, ή δεν νταντεύω κάποιον άντρα, της δίνει την εντύπωση ότι είμαι δυστυχισμένη, άρα και πεινασμένη.
Το "εισβάλει", βέβαια, είναι κάτι σχετικό...Ξέρει πως είναι χειμαρρώδης (από εκείνη το πήρα) και προσπαθεί να το συγκρατεί με μια λίγο συνεσταλμένη διάθεση (και αυτό από εκείνη το πήρα).

Έτσι και εχθές, εισέβαλε, με το γνωστό ταπεράκι με γεμιστές πιπεριές αυτή τη φορά.
Το κεφάλι και τα μάτια της, αφού έκαναν ένα γρήγορο scaning στο χώρο μου, με σχεδόν επιβλητική φωνή και μια επιτακτική χειρονομία να ακολουθεί, ειπε: “Φέτος, θα στολίσεις δέντρο για εσένα, για να ευχαριστήσεις το Θεό για όσα έχεις”.

Σήμερα την σκεφτόμουν έντονα.
Ίσως επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η εποχή που αισθανόμαστε ...
Ίσως επειδή πριν 7 μέρες έκλεισε ένας χρόνος από.....
Τότε, πρωτόγνωρα, την είχα αισθανθεί δίπλα μου, σα να με κατανοούσε.

Είιναι η πρώτη φορά που τη σκέφτομαι ετσι. Ήρεμα. Όμορφα και γλυκά.
Θυμάμαι, σε εκείνα τα χρόνια, στην τρικυμιώδη μου  εφηβεία, το πόσο άγνωστη ήταν η ύπαρξη αυτών των “ήπιων" συναισθημάτων.
Τότε χάραζα στα χέρια και στο μυαλό μου, αυτοσχέδια τατουάζ,  με όρκους  και δρόμους απόστασης!...
Αυτοί οι δρόμοι κράτησαν μέχρι και το παρόν.
Όμως πλέον δεν υπάρχει η πικρία.
Τα όνειρά της, εκείνα που δεν πραγματοποίησε ποτέ, τα κουβαλάω ακόμα στη ψυχή μου και ας είναι δυσβάσταχτα.
Όμως ναι, σίγουρα δεν υπάρχει πικρία.
Τώρα πια κατανοώ  οτι Εκείνη είναι όσα δεν ήθελα να είμαι, μα να που τελικά έχω γίνει. Και όλος εκείνος ο αγώνας να μην της μοιάσω, με έκανε να γίνω ενα χαρμάνι από Εκείνη και μερικές άλλες γεύσεις που δεν την άγγιξαν ποτέ. Όλα όμως πηγάζουν απο Εκείνη.
Σημείο εκκίνησης,
 σημείο αναφοράς,
σημείο ολοκαυτώματος,
 σημείο στο σύμπαν,
κουκκίδα στο μυαλό μου,
αγκίδα στο τζάμι,
χαρακιά στο πάτωμα.
 Όλα Εκείνη.

Για πολλά χρόνια δέσποζε σαν την φιγούρα από τον Πελεκάνο (August Strindberg).
Αδίστακτη, Αιμοδιψής, βίαιη και μισάνθρωπος, ναρκισσιστική, εγωκεντρική.
Ισως να ήταν. Ίσως να μην ηταν τίποτα απο αυτά τελικά.
Ύστερα απο τόσα χρόνια δεν μπορώ να μην αισθανθώ...(αγάπη;) για Εκείνη.
Και τη θαυμάζω. Που είχε τόσα λιγότερα και που ήταν τόσα λιγότερα απο εμένα, αλλά κατάφερε τόσα πολλά.
Και μπορεί μετά από "τόσα", να κοιτάει μια στολισμένη πλατεία με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και να γελάει σαν μωρό...
Πού θα βάλει το κλασικό, ένα ποτήρι κρασιού στο μοναχικό της δείπνο για να μη παραιτηθεί απο εκείνη την μικρή αίσθηση απόλαυσης μέσα στη ζωή της.
Που θα σχεδιάσει μόνη της τα φορέματά της ή θα ράψει πάνω στην αδιάφορη μπλούζα της ενα “διακοσμητικό” απο κουμπιά, για να του δώσει ομορφιά.
Που θα πάει μόνη της στις Πινακοθήκες , αν κ δεν τελείωσε το δημοτικό και θα δακρύσει μπροστά σε ενα μουντό πίνακα.
Που βρίσκει ακόμα διάθεση να τραγουδάει παλιομοδίτικα τραγούδια με την κάπως άγρια φωνή της.

Είμαι τόσα πολλά από Εκείνη. Αυτά που έχω αρχίσει να αγαπώ.
 Σε εμένα. Και ν` αποδέχομαι επιτέλους.
Και αυτά ειναι η δύναμή μου. Η ομορφιά και η χαμογελαστή καρδιά μου.

Κάποιος είπε πως πιθανόν αυτό, να είναι ακόμα και Θεραπεία.
Η Θεραπεία μου και η Αποδοχή της Φύσης μου.
Της γυναικείας δύναμής μου.
Και της ανθεκτικότητας.
Το ένστικτο επιβίωσης.
Και το ένα βήμα παρακάτω.
Η Αίσθηση του Εαυτού.
Η αίσθηση των χεριών..των ποδιών μου..της θέσης μου στη γη ανάμεσα στα άλλα πλάσματα.

Πέρασαν πολλά χρόνια. Άκυρα; καμένα; Ναι. Είναι αλήθεια.
Μα πράγματι, ολα αυτά μπορεί να είναι η αρχή της Θεραπείας. Της Αρχής.
Ίσως όλα να ξεκινάνε αμέσως τώρα.
Μόλις τελειώσει αυτο το γραμμα.

Μα....ότι και αν ειναι σας παρακαλώ μην της πείτε ποτέ, πως το έγραψα για Εκείνη.


από Elena Karagianni, Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010 στις 8:04 μ.μ.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κάτι τερατώδες σπαρταράει στον πλακούντα του και η γενιά του "Ψόφα".


@E.Karagianni/Crete/2011

Η εμπειρία από το Νέο Ικόνιο και το κείμενό μου ενάντια στην εισβολή της Χρυσής Αυγής. έφερε κοντά μου πολλούς ανθρώπους που το εκτίμησαν και που το διάβασαν όπως ακριβώς το είχα γράψει, ως δηλαδή ένα βίωμα που στόχο είχε να δώσει κουράγιο και να εμψυχώσει. Άλλοι είδαν έναν ηρωισμό που σήμαινε για αυτούς πολλά, περισσότερα από ότι είχα την πρόθεση προσωπικά να σημαίνει.
Έφερε κοντά μου και πολλούς ανθρώπους που νόμισαν πως είμαι από εκείνους/νες που θα έμπαιναν στη διαδικασία να ενθαρρύνω ή να οργανώσω μια “δράση-αντίδραση, ή αντίποινα ” κατά της Χ.Α.. Εκείνες τις ημέρες είχα λάβει αρκετά μηνύματα από άτομα εκείνου του χώρου που ονομάζουν αντιεξουσιαστικό και με καλούσαν σε κοινό αγώνα. Κάποιος είχε γράψει σε μήνυμα : “Δώσε μας το σύνθημα και θα πάμε να κόψουμε τα κεφάλια των χρυσαυγιτών!” Κάποιοι άλλοι: “'Πάμε γερά δυνατά! Κρεμάλες στους φασίστες”. Αυτά τα μηνύματα με βάρυναν και με στεναχώρησαν τόσο όσο με είχαν στεναχωρήσει και τα μηνύματα εκείνων που είχαν δηλώσει σε ακροδεξιές σελίδες πως με είχαν “επικηρύξει ως φίλη των λαθρομεταναστών”. Και είχα προβληματιστεί πολύ. Που; Πως; Ποιο μήνυμα μου ξέφυγε, για να νομίζουν πως όλη αυτή η στάση που είχα κρατήσει σχετικά με το ιερό δικαίωμα στην Εκπαίδευση, πως υπονοούσε και ενθάρρυνε πράξεις βίας ;
Βέβαια ο ηρωισμός αυτός τις επόμενες ημέρες ξεχάστηκε. Και αφού συνέχισα να κάνω αυτό που έκανα πάντα, δηλαδή να δηλώνω πως η Δημοκρατία δεν θεραπεύεται με την βια, ένας ένας άρχισαν να αποχωρούν από το προφίλ μου. Ξαφνικά για κάποιους από αυτούς ακόμα και το αν είμαι “αντιφασίστρια” αμφισβητήθηκε, αφού στα κείμενά μου είμαι κάθετα αρνητική στον ένοπλο αγώνα, που ακούγεται τόσο πολύ τελευταία από “ειρηνικές” αντιφασιστικές ομάδες.
Η θέση που υποστηρίζω σήμερα αλλά και εχθές και θα υποστηρίζω και αύριο, είναι πως καμία πράξη βίας δεν μπορεί να φέρει ελευθερία και απελευθέρωση από ότι μας καταδυναστεύει. Καμία.
Καμία πράξη βίας δεν μπορεί να λειτουργήσει ως απόδειξη αριστερού φρονήματος. Οι δικοί μου αριστεροί είναι οι ποιητές και οι άνθρωποι με όραμα που εξέθεσαν τη δική τους ζωή στη βία άλλων. Η βία δεν γεννήθηκε όμως από αυτούς.
Στην ιδέα, να πάμε να σπάσουμε την Βουλή, την εξουσία, τις βιτρίνες, τα λεωφορεία, τα ακυρωτικά μηχανήματα τις μπάρες των διοδίων, τις ταμειακές των καταστημάτων, τις τράπεζες, τα κεφάλια των ναζιστών, ..το λογικό επιχείρημα , το επιχείρημα που προκύπτει μέσα από τη διαδικασία της κριτικής σκέψη και επεξεργασίας, είναι Ένα:
Και μετά;
Μετά ποιος θα ξαναχτίσει ότι η βία γκρεμίσει;
Μπορεί αυτός με τη βαριοπούλα;
Η κριτική σκέψη λέει όχι.

Μετά την ιδεολογία, μετά την αντίδραση, μετά την επανάσταση, ΤΙ;;; Η ανθρώπινη ιστορία, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει δείξει πως η ελευθερία και η ευημερία δεν μπορούν να έρθουν μέσα από πράξεις βίας κατά ανθρώπων και βανδαλισμούς. Πουθενά στις ιδεολογίες της Βίας δεν υπάρχει εκείνο το Μετά, που θα δημιουργήσει ότι η βία αποδομήσει.
Ναι. Η καταναλωτική ζωή που μας έχουν εκπαιδεύσει δεν μας έχει δώσει τα εφόδια για να δημιουργήσουμε ένα Μετά εξανθρωπισμένο, υγιές και απελευθερωτικό.
Έχουμε φτάσει να μιλάμε ανοικτά πλέον για τη σκιά ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου και η σκιά αυτή δεν μας τρομάζει. Επιτρέπουμε την έκφραση της βίας ως κάτι απλό. Καθημερινό. Λειτουργικό. Ποτέ το να εκφράσεις ρητορική βίας δεν ήταν πιο εύκολο. Ποτέ το να σπάσεις, να κάψεις να καταστρέψεις δεν ήταν πιο εύκολο. Ποτέ το να επιθυμήσεις τον θάνατο κάποιου συνανθρώπου σου δεν ήταν πιο εύκολο. Ο θάνατος και η βία εκφράζεται ανοικτά με κάθε τρόπο. Αβάσιστα Αβίαστα Ανώδυνα. “Ψόφα” γράφει σε σχόλιο κάποιος σε έναν άλλον που διαφωνεί. “Εύχομαι να σου σουβλίσουν το παιδί σαν πρόβατο!” , λέει ο τάδε Ειρηνιστής που δεν τρώει κρέας για εκείνον που τρώει. Ακόμα και αυτό το επίπεδο της έκφρασης μέσα από το διαδίκτυο έχει γίνει ενα τοξικό και επικίνδυνο πεδίο. Ψόφα. Κρεμάλες. Ψόφα. Ψόφα. ΨΟΦΑ!

Ινδάλματα μου είναι εκείνοι οι Μύστες της ανθρωπότητας που μίλησαν για την ειρηνική αντίδραση, τον ακτιβισμό της ειρήνης, τον ακτιβισμό της κριτικής σκέψης, την κατάλυση της ανομίας, την κατάλυση των άκρων του άσπρου εναντίον μαύρου. Η δική μου η επανάσταση θα συμβεί όταν καταφέρουμε να καταλύσουμε την εκμετάλλευση και την καταπίεση μέσα από τα δικά της εργαλεία. Μέσα στην κοινωνία, μέσα στις δομές της, κάτω από τη μύτη των καταπιεστών. Να αλλάζεις θεσμούς, να φέρνεις νέες φωνές μπροστά, νέα κουλτούρα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναρχία από το να καταστρέψεις τους καταπιεστές εκ των έσω.
Έχω μια επιθυμία ο σκεπτόμενος άνθρωπος να κυριαρχήσει τη γη. Όχι ο άνθρωπος που κυριαρχείται από το θυμό και τις κραυγές του. Από τον καταπιεσμένο που δολοφονεί, απειλεί και καταστρέφει, προτιμώ την καταπιεσμένη Ρόζα Παρκς που αρνήθηκε να σηκωθεί από την καρέκλα του λεωφορείου για να κάτσει ο λευκός άντρας. Από εκείνη την μικρή ειρηνική αντίδραση ξεκίνησαν τόσα πολλά.... Ξεκίνησε ένα μεγάλο Μετά. Αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί μετά αν η Ρόζα Πάρκς απλά έκαιγε το λεωφορείο.

Ο θυμός του καταπιεσμένου αν δεν μεταστραφεί σε δημιουργική δύναμη , αν ο ίδιος δεν απελευθερώσει πρώτα την δική του συνείδηση από τις πράξεις εξουσίας προς άλλους, δηλαδή τη βία, δυστυχώς θα γίνει ο ίδιος η ενέργεια εκείνη που θα εξοντώσει τον κόσμο του.

Θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ ξανά στην εμπειρία από τη Ρουάντα.
Η εικόνα των επιζώντων που γνώρισα προσωπικά και που έφεραν τα σημάδια από τις ματσέτες στα πρόσωπά τους, ήταν συγκλονιστική. Η ιστορία που μελετούσα ήταν εκεί μπροστά μου σε αυτά τα βίαια σημάδια και μπορούσα να τα αγγίξω με τα χέρια μου.
1.000.000 δολοφονίες, 2.000.000 πρόσφυγες μέσα σε 3 μήνες. Πως συνέβη αυτό το κακό σε μια μικρή χώρα όπως η Ρουάντα; Παρόμοιες εκφράσεις βίας και θανατικού σαν και αυτές που περιέγραψα παραπάνω, εκφράστηκαν σταδιακά και σιγά σιγά χτίστηκε μίσος, πόλωση, στερεότυπα, οι πλούσιοι κακοί Τούτσι  και οι φτωχοί εξαθλιωμένοι και αδικημένοι Χουτου. Σταδιακά στο πέρασμα των χρόνων..λίγη βια εδώ.. λίγη βια παραπέρα..μια πυρκαγιά, μια δολοφονία...λίγη προβοκάτσια από εξωτερικές δυνάμεις, έφτασαν στο σημείο πολιτικά πρόσωπα και παραγωγοί του ραδιοφώνου να εκφράζουν ανοικτά καλέσματα, όπως: "Τις κατσαρίδες πρέπει να τις εξοντώνουμε. Θάνατος στους καταπιεστές”.
Στα δικαστήρια που ακολούθησαν της γενοκτονίας όλα αυτά τα πρόσωπα δήλωσαν πως δεν είχαν φανταστεί πως τα μηνύματα αυτά κάποιοι θα τα χρησιμοποιούσαν κυριολεκτικά και πόσο εύκολα θα μπορούσε να ξεφύγει ο έλεγχος.

Κάτι τερατώδες επωαζόταν στο μίσος, για καιρό, μέχρι που εκφράστηκε μέ τη μορφή του απόλυτου Κακού της γενοκτονίας.

Η εμπειρία από τη Ρουάντα με έχει πείσει πως το πιο ακραίο σενάριο μπορεί να συμβεί παντού εάν αφήσεις ελεύθερη τη βια. Αν η βία έχει προκάλυψη την επανάσταση, μπορούν να συμβούν τόσο ακραία όσο και μια γενοκτονία και ένας εμφύλιος.
Και αυτό με τρομάζει .

Και για αυτό έχω αποφασίσει να στέκομαι με κριτική σκέψη, με το μυαλό μου και την καρδιά μου ΕΝΆΝΤΙΑ σε κάθε πρόσωπο, ομάδα, συναίσθημα, ιδεολογία, που θα θελήσει να μου προτείνει την βία ως λύση.

Κάτι Τερατώδες σπαρταράει στον πλακούντα του.
Η σύλληψή του μας έχει διαφύγει.
Ίσως να είναι ήδη αργά.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η χαμένη κοινότητα.

Πριν καιρό σε διακοπές του Πάσχα είχα λάβει ενα μήνυμα απόγνωσης από ένα πρόσωπο που δεν γνωρίζω προσωπικά και που έχουμε ανταλλάξει μηνύματα μόνο μια φορά μέσω facebook.. Δεν είχε παρέα, δεν το είχε καλέσει κανείς και ήθελε να  περάσει τις γιορτές μαζί με εμένα και την οικογένειά μου. Εκ πρώτης, το θάρρος είναι πάντα κάτι θετικό, όμως κάτι εντελώς αφυσικο ήταν σε όλη αυτην τη συμπεριφορά. Αφενός ομως, στα δικά μου σχέδια δεν ήταν να περάσω κοινωνικές γιορτές αλλά με τους δικούς μου ανθρώπους, κυρίως γιατί δεν περνάω πια συχνά ποιοτικό χρόνο μαζί τους και αφετέρου,  ήμουν πάρα πολύ κουρασμένη για να φροντίσω κόσμο και στις διακοπές.
Άρχισε να με πιέζει. Με πίεσε πολύ. Έφτασε στο σημείο να επιτεθεί και να αμφισβητήσει γενικά την ποιότητά μου σαν άνθρωπο. Επειδή δεν το καλούσα σπίτι μου, ήμουν “ψεύτικη” . Το τελικό χαρτί που έπαιξε; Απείλησε πως θα αυτοκτονήσει. Αλήθεια σας λέω. Προφανώς επρόκειτο για “ειδική” περίπτωση. Ενός ανθρώπου που φώναζε τις ψυχικές του ανάγκες και τις φόρτωνε βίαια όπου έβρισκε. Αυτούς να μην τους φοβάσαι. Τον ίδιο “εκφοβισμό” τον είχε κάνει και σε άλλους. Σε πολλούς όπως έμαθα από κοινούς γνωστούς.
Όμως αυτή η συμπεριφορά με έκανε να σκεφτώ. Πέρα από τη νοσηρότητα της συμπεριφοράς αυτής, υπάρχει ενα αντικειμενικό, νέο, έντονο, πρωτόγνωρο καθεστώς μοναξιάς και απομόνωσης στην κοινωνία μας.  Τι γίνεται με εκείνους που σιωπηλά θα αποδεχθούν την νέα αυτή κατασταση; Όλοι βράζουμε εδώ. Άλλοι το εκφράζουν. Άλλοι όχι. Μη νομίζετε.. Ακόμα και για εμάς τους “πιο κοινωνικούς”, οι προτάσεις για το μοίρασμα ενός τραπεζιού σε τέτοιες στιγμές, είναι πολύ λίγες. 
Τα παλιά χρόνια υπήρχε η κοινότητα. Οι θρησκευτικές γιορτές ήταν αφορμή για να βρεθούν όλοι μαζί κοντά. Ο παράξενος είχε και αυτός ενα κομμάτι στην κοινωνική ζωή της κοινότητας. Δεν χρειαζόταν να εκβιάσει. Ο συνεσταλμένος το ίδιο...Ο ανύπαντρος, ο νέος, το παιδί, ο ηλικιωμένος. Όλοι είχαν ενα κομμάτι χώρου στην κοινότητα  και στις κοινές γιορτές.
Το έχουμε χάσει πια αυτό ..Πως μπορούμε να το ανακτήσουμε;
Μπορούμε; 
Ή ήδη έχουμε μεταλλαχθεί σε ένα πλάσμα που μέχρι πρότινος ζούσε μόνο στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας;
Μοναχικό,απόμακρο,κουρασμένο;

Kαλο Πέρασμα, φίλοι..





Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Γυναίκες σαν μαινάδες

 Σήμερα πήγα με τη φίλη μου για φαγητό σε ένα λαϊκό μαγαζί στα Δυτικά. Φάγαμε φαγητό της ώρας και το κρασί μας το σέρβιραν σε μπρούτζινο κατρούτσο. Πήγαμε εκεί γιατί θέλαμε να ακούσουμε μουσική. Ωραία η όπερα αλλά το Αχ και το Βαχ και το Αμάν το ελληνικό μόνο από τον Καζαντζίδη τη Βάνου και τους άλλους μύστες, θα τα βρεις.
Η φίλη μου είναι σαν και εμένα. Μαινάδα, δαιμόνια, θεϊκή και παθιασμένη με ότι κάνει. Έχει κλείσει και αυτή με τη ιστορία γάμος αν και σε αντίθεση με εμένα εκείνη έκανε ένα παιδί.
Απολαμβάνω τη φίλη μου αυτή όποτε οι συντεταγμένες του “ταξιδιού” μας, συμπέσουν.
Εκεί λοιπόν την προσοχή μας τράβηξε ένα ζευγάρι κάπως ηλικιωμένων που κατά διαστήματα ανασηκώνονταν και χόρευαν. Θα ήταν σίγουρα και οι δυο στα 70. Ο κύριος αναψοκοκκινισμένος από το κρασί , η κυρία με τις μοντέρνες πλατφόρμες της άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Δεν ξέρω την ιστορία τους, όμως η σωματική επαφή που συνεχώς επιδίωκαν και τα αγγίγματα, έδειχνε δυο ανθρώπους που ένιωθαν αγάπη. Σε κάθε ζεϊμπέκικο που χόρευαν, επέστρεφαν στις καρέκλες ακόμα πιο αναψοκοκκινισμένοι και χαμογελαστοί. Ο κύριος της χάιδευε συνέχεια τα χέρια. Συνέχεια. Ήταν από τις πιο τρυφερές και ελπιδοφόρες εικόνες που έχω δει τελευταία.

'Άραγε..το έχουμε θυσιάσει εμείς αυτό;” τη ρώτησα. Άραγε καταφέρνουν ποτέ οι μαινάδες να βρουν κάποιον που θα τις “κρατήσει;” 
Ψάξαμε και οι δυο με την κουβέντα μας , ψάξαμε μέσα μας και δεν αισθανθήκαμε ίχνος από στεναχώρια. Ξέρουμε και οι δυο ποιο θα είναι το μέλλον μας. Θα είναι ίδιο όπως είναι και το παρόν μας: Με μια βαλίτσα στους δρόμους... Να ανοίγουμε δρόμους.
Και αυτό είναι που μας κάνει να αισθανόμαστε πληρότητα. Μαινάδες, παθιασμένες και νομάδες...Να εκπληρώνουμε ένα κομμάτι χαμένο της ανθρωπότητας, μέσα από το ντελιριακό τρέξιμό μας.
 Γιατί αυτό έκαναν οι άνθρωποι από την αρχή της ύπαρξης τους. Νομάδες ήταν που έψαχναν να βρουν τον τόπο με την κρυμμένη Όαση. Και αν η σύγχρονη εποχή με τους ψυχογιατρους της το έχει κατατάξει στο αφύσικο, εμείς οι μαινάδες είμαστε η απόδειξη πως η φύση του ανθρώπου είναι να αναζητά.
Και  συνεχίζουμε ......έχοντας στο νου μας να διακρίνουμε τον Όμοιο και τον Αντίστοιχο. Εκείνον που θα καταλάβει.
Αλλά ακόμα και αν δεν τον βρούμε, εμείς οι μαινάδες θα συνεχίσουμε να είμαστε ευτυχισμένες στο ντελίριό μας.

Είπε , και τσούγκρισε το ποτήρι της με το δικό μου.

(Ένεκα της ημέρας τη Γυναίκας που πλησιάζει).