Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Ο "Μαγικός" δημιουργικός νους


(2-11-2015)
Οι άνθρωποι με δημιουργική ευφυΐα (ύστερα από 40 χρόνια φούρναρης, μάλλον έχω την παρρησία να το ισχυριστώ για τον εαυτό μου) έχουν μια "μαγική" ικανότητα (όπως τη περιγράφω στα παιδιά). Δεν την έχουν μόνο οι καλλιτέχνες. Μάλιστα όταν αυτοί που οικειοποιούνται τον τίτλο αυτό για τους εαυτούς τους, γίνονται απλά διεκπεραιωτικοί (λουπα το λένε και μανιέρα) σημαίνει πως έχουν χάσει ή δεν είχαν ποτέ αναπτύξει αυτήν την μαγική δύναμη.
Αυτήν την ικανότητα την έχουν δαιμονοποιήσει ή εκθειάσει διάφοροι ανα τους αιώνες. Όραμα, ενόραση, προφητείες, ακόμα και ως χρίσμα Θεού αναφέρεται στη Βίβλο, Brain storming στο πιο μαζικό και αστικοποιημένο, λειτουργία του δεξιού σιωπηλού  ημισφαιρίου λένε οι νευροφυσιολόγοι. Μπορεί ο αρχέγονος καλλιτέχνης να λατρεύτηκε ως μύστης και ιερέας, σήμερα όμως αυτές οι ικανότητες έχουν περάσει στην σφαίρα της διαταραχής (ο μανιοκαταθλιπτικός ενήλικας καλλιτέχνης, το ελλειμματικής προσοχής δημιουργικό παιδί).
Αυτά τα μυαλά δεν ενθουσιάζονται με το 1+1=2, αλλά με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς αυτών των αριθμητικών συμβόλων. Δεν κατανοούν γιατι είναι τόσο σημαντικό το άθροισμα "2" όταν μπορείς να έχεις με τα ίδια νούμερα και το μεγαλύτερο 112. Αυτή η ικανότητα είναι πέρα από τον ορισμό της Σκέψης και όταν έχει πρακτική εφαρμογή κάνει θαύματα. Είναι μια "κατάσταση" που έρχεται το άτομο με την δημιουργική ευφυΐα (παραστατική, μουσική κ.τλπ) για αυτό και μοιάζει κάπως σα να μετατίθεται "αλλού". Όχι δεν πέφτεις σε έκσταση. Μέσα στο μυαλό σου συμβαίνει κάτι τέτοιο: είναι απλά σα να κατασκευάζεις ένα κτίριο: σταδιακά χτίζεται η σκέψη σου από τα θεμέλια μέχρι την οροφή και καθώς η σκέψη προχωράει λύνεις μέσα σου και κάθε παράγοντα που μπορεί να επηρεάσει το χτίσιμο ενώ παράλληλα σκέφτεσαι όλες τις παραμέτρους και τις δυνατότητες. Πολλές φορές αυτη η κατάσταση ειναι βασανιστική, άλλοτε χρονοβόρα, κάποιες φορές ολοκληρώνεται με πολύ φυσικό και άμεσο τροπο. Είχα παρατηρήσει στον εαυτό μου, τα χρόνια που έκανα πιο συχνά εκθέσεις, πως μετά από τέτοιες "μεταβάσεις" το κατασκευαστικό κομμάτι λυνοταν εύκολα και χωρίς επιπλοκές.
Θα ήμουν κάπου στα 35 όταν συνειδητοποίησα πώς λειτουργεί αυτο το μαγικό. Τα τελευταία χρόνια εχω κατανοήσει πως το μαγικό δε συμβαίνει μόνο όταν κάνω τέχνη αλλά σε κάθε έκφραση της ζωής. Οι φίλοι μου απορούν (και εγω μερικές φορές) πως καταφέρνω να οργανώνω τοσα πολλά πράγματα-ομάδες, δραστηριότητες, χωρίς κόπο. Τα οργανώνω φαίνεται στο μυαλό μου πρωτα. :-) Η δημιουργική  ιδιοσυγκρασια κάνει τη δουλειά. Οχι εγω.
Όπως έχω πει και στο παρελθόν πολλές φορές η τέχνη δεν είναι μια υπόθεση Αισθητικής. Η Τέχνη είναι θέμα Επιβίωσης. Η δημιουργική ευφυΐα έφερε το ανθρώπινο ειδος εκεί που ειναι σήμερα.
Και γιατί σας τα λέω αυτά ; Πριν λίγο ήρθες στην τάξη μου ένα "παράξενο" παιδί. Το "προβληματικό", "δύσκολο" και "υπερκινητικό με έλλειψη συγκέντρωσης παιδί" (για κάποιους), έγινε μπροστά στα μάτια μου, ο Δημιουργός και ο μάγος των υλικών.
Και κάθε φορά που βλέπω αυτά τα παιδιά, ένα άλλο παιδί που είναι κρυμμένο βαθιά μεσα μου, χαμογελάει!


Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Η Ειδωλοποίηση της παιδικής ηλικίας



Συμφωνώ απόλυτα με το παρακάτω.
Είναι 2-3 απλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ πραγματάκια.
Αν τα κάνεις δεν θα χρειαστεί να πας το παιδί σου σε ψυχίατρο ή σε διαγνωστικό για να "ανακαλύψεις" ποια διαταραχή εχει.

Στην εμπειρία μου από την Αφρική, είχαμε παρατηρήσει όλοι το εξής: Τα παιδιά ήταν υπερκινητικά μόνο στο παιχνίδι και στην αλάνα. Στα υπόλοιπα (στην σχολική τάξη, στο σπίτι, στην επίσκεψη σε φίλους) ήταν ήρεμα, δίπλα στους γονείς τους και απολάμβαναν την "παρέα" ενώ είχαν επιλογή να συνεχίσουν το παιχνίδι.
Τι διαφορετικό (τι καλύτερο) συμβαίνει στην εξαθλιωμένη Αφρική που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα (και υποθέτω και σε άλλες δυτικές χώρες;).

Στην Αφρική δεν έχουν ειδωλοποιήσει την παιδική ηλικία. Σίγουρα η παιδική ηλικία σε πολλές χώρες της Αφρικής (οχι σε ολες), εχει σοβαρά προβλήματα.Όμως μήπως τελικά η ειδωλοποιηση της παιδικής ηλικίας φέρνει τις ιδιες "ζημιές" στις δυνατότητες των παιδιών και στην ομαλή ανάπτυξή τους, ίδιας βαρύτητας με εκείνες που εχουν τα παιδιά της Αφρικής;(Μήπως το καθημερινό junk food τελικά φέρνει τις ίδιες συνέπειες στην υγεία του παιδιού με αυτές που θα έφερνε το βρόμικο νερό;)
Τα Ειδωλα είναι απαραίτητα. Τα Τοτέμ χτίζονται για να οριοθετήσουν μια κοινότητα ανθρωπων. Λέγεται και πολιτισμικό πλαίσιο.
Ειδικά, τα Είδωλα αντικαθιστούν εσωτερικές δικές μας ανάγκες. Έχω ΕΓΩ ανάγκη το Είδωλο. Να το λατρέψω. Να προβάλω τις δικές μου προσδοκίες.Να καλύψω κάθε επιθυμία του. Να αισθανθώ σημαντικός/η. Να θυσιάσω ότι πολυτιμότερο εχω για να ικανοποιήσω το είδωλο (χρήματα, προσωπικό χρόνο, τη σχέση μου με τον σύντροφό μου, την υγεία μου ακομα)
Και τα είδωλα συνήθως μπαίνουν σε ράφια, σε βωμούς, σε βάθρα. Γίνονται σημαίες, σύμβολα, οικόσημα. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Κακό είναι εάν τα Είδωλα είναι ζωντανά παιδιά.

Πόσο περιορισμένη και ρηχή μπορεί να είναι η ζωή για ενα ζωντανό παιδί ο περιορισμός του στα μέτρα και στις ψυχικές ανάγκες (στα ράφια) των ενηλίκων;
Η ασύδοτη παροχή είναι ένας καλυμμένος τρόπος να ασκείς εξουσία. Και η εξουσία περιορίζει την ελευθερία και τις δυνατότητες του ατόμου.
Τελικά αν το ψάξεις προσεκτικά, το Είδωλο είναι ο δευτερεύων ρόλος. ΕΓΩ είμαι αυτός/η ο σημαντικός/η που καταφέρνω να ικανοποιήσω καθε ανάγκη και επιθυμία του.

Εσύ λοιπόν, ο Υπεράνθρωπος, το θυμα γονέας ενίοτε, θα απογοητευτείς οταν το Ειδωλο-παιδι δεν ικανοποιείται με τιποτε. Και τότε θα πας το παιδι στον Γιατρό για να σου βρει τη διάγνωση εκείνη που θα εξηγει γιατι το Ειδωλο είναι ελαττωματικό, παρά τις μεγάλες θυσίες και παροχές σου.
Όχι δεν φταις εσυ.

Όλα όσα περιγράφει το παρακάτω δεν ειναι τιποτε άλλο από το να λες ΟΧΙ.
ΝΑ ΛΕΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΟΧΙ.

Το λέμε και Ο-ΡΙ-Α.


Πηγή:http://enabloggiatosxoleio.gr/

Γιατί τα παιδιά μας βαριούνται τόσο στο σχολείο, δε μπορούν να περιμένουν, απογοητεύονται εύκολα και δεν έχουν πραγματικούς φίλους;

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα πολύ καλό άρθρο που εξηγεί ένα φαινόμενο που βιώνουμε όλοι στις τάξεις μας και με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο έντονο. Έτσι αποφάσισα να το μεταφράσω και να το αναρτήσω εδώ πιστεύοντας ότι κάποιοι θα βοηθηθούν διαβάζοντας το. Αν μη τι άλλο, για μας τους εκπαιδευτικούς είναι παρηγορητικό να γνωρίζουμε ότι δεν ευθυνόμαστε μόνο εμείς και η καλοκαιρινή μας άδεια για όλα τα δεινά του κόσμου…
Είμαι εργοθεραπεύτρια με 10ετή εμπειρία εργασίας με παιδιά, γονείς και δασκάλους. Συμφωνώ απόλυτα με το μήνυμα του δασκάλου που έλαβα πρόσφατα, ότι τα παιδιά μας χειροτερεύουν όλο και περισσότερο σε πολλά ζητήματα. Ακούω σταθερά την ίδια άποψη από κάθε δάσκαλο που συναντώ. Αδιαμφισβήτητα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετούς πορείας μου, έχω δει και εξακολουθώ να βλέπω μία πτώση στην κοινωνική, συναισθηματική και ακαδημαϊκή λειτουργικότητα των μαθητών καθώς και μια ραγδαία αύξηση των μαθησιακών δυσκολιών και άλλων διαγνώσεων.
Τα σημερινά παιδιά έρχονται στο σχολείο συναισθηματικά ανώριμα για μάθηση και υπάρχουν πολλοί παράγοντες στο μοντέρνο τρόπο ζωής μας που συμβάλουν σε αυτό. Όπως γνωρίζουμε, ο εγκέφαλός μας είναι εύπλαστος. Μέσα από το περιβάλλον μπορούμε να κάνουμε τον εγκέφαλο δυνατότερο ή πιο αδύναμο. Ειλικρινά πιστεύω ότι παρά τις καλύτερες προθέσεις μας δυστυχώς σχηματίζουμε τον εγκέφαλο των παιδιών μας προς τη λάθος κατεύθυνση. Και παρακάτω θα αναλύσω το γιατί…
Τεχνολογία Image result for τεχνολογια παιδια
Δωρεάν υπηρεσία φύλαξης παιδιών…η πληρωμή σας περιμένει στην επόμενη γωνία. Παίζουμε με το νευρικό σύστημα των παιδιών μας, με την προσοχή τους και με την ικανότητά τους να λαμβάνουν ικανοποίηση καθυστερημένα. Συγκρινόμενη με την εικονική πραγματικότητα, η καθημερινή ζωή είναι βαρετή. Όταν τα παιδιά έρχονται στην τάξη, εκτίθενται σε ανθρώπινες φωνές και οπτικά ερεθίσματα που έρχονται σε αντίθεση με το βομβαρδισμό από εκρήξεις γραφικών και ειδικά εφέ τα οποία είναι συνηθισμένα να βλέπουν στις οθόνες τους. Μετά από ώρες εικονικής πραγματικότητας το να επεξεργαστείς πληροφορίες σε μια τάξη γίνεται όλο και μεγαλύτερη πρόκληση για τα παιδιά μας επειδή ο εγκέφαλός τους είναι συνηθισμένος στα υψηλά επίπεδα διέγερσης που προκαλούν τα βιντεοπαιχνίδια. Η ανικανότητα της επεξεργασίας χαμηλότερων επιπέδων διέγερσης καθιστά τα παιδιά ευάλωτα στις ακαδημαϊκές προκλήσεις. Επιπλέον, η τεχνολογία μας αποσυνδέει συναισθηματικά από τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων είναι η κύρια τροφή για τον εγκέφαλο των παιδιών μας. Δυστυχώς, βαθμιαία στερούμε από τα παιδιά μας αυτή την τροφή.
Τα παιδιά παίρνουν οτιδήποτε θέλουν, ακριβώς τη στιγμή που το θέλουν
“Πεινάω!!” Σε ένα δευτερόλεπτο θα σταματήσω στη μέση του δρόμου. “Διψάω! Να ένα μηχάνημα νερού. “Βαριέμαι!” Πάρε το τηλέφωνό μου” Η ικανότητα να λαμβάνεις ικανοποίηση με κάποια καθυστέρηση είναι ένα ένα από τα κλειδιά της μελλοντικής επιτυχίας. Έχουμε όλες τις καλές προθέσεις να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα, αλλά δυστυχώς τα κάνουμε χαρούμενα βραχυπρόθεσμα και δυστυχισμένα μακροπρόθεσμα. Το να είσαι ικανός να απολαμβάνεις αυτό που θες με κάποια καθυστέρηση σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να λειτουργείς σε συνθήκες στρες. Τα παιδιά μας βαθμιαία γίνονται λιγότερο εξοπλισμένα να τα βγάζουν πέρα ακόμα και με λίγο στρες κάτι το οποίο μελλοντικά γίνεται τεράστιο εμπόδιο στο να επιτύχουν στη ζωή. Η ανικανότητα για καθυστερημένη ικανοποίηση φαίνεται συχνά στις αίθουσες διδασκαλίας, στα εμπορικά κέντρα, στα εστιατόρια και στα καταστήματα παιχνιδιών τη στιγμή που το παιδί ακούειόχι επειδή οι γονείς έχουν διδάξει τον εγκέφαλο των παιδιών τους να παίρνει αυτό που θέλει ακριβώς τη στιγμή που το θέλει.
Τα παιδιά κυριαρχούν στον κόσμο
“Στο γιο μου δεν αρέσουν τα λαχανικά”, “Δεν της αρέσει να πηγαίνει για ύπνο νωρίς”, “δεν της αρέσει να τρώει πρωινό”, “δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, αλλά είναι πολύ καλή με το IPAD” “δεν του αρέσει να ντύνεται μόνος του”, “βαριέται να τρώει μόνη της”. Αυτά ακούω διαρκώς από τους γονείς. Από πότε τα παιδιά μας διδάσκουν πώς να είμαστε γονείς; Αν αφήσουμε τα πάντα να εξαρτώνται από αυτά, το μόνο που θα κάνουν θα είναι να τρώνε μακαρόνια με τυρί, παγωτό, να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν με τα tablet τους και ποτέ να μην πηγαίνουν για ύπνο. Τι καλό τους κάνουμε με το να τους δίνουμε αυτό που θέλουν όταν γνωρίζουμε ότι δεν είναι καλό γι’αυτά; Χωρίς την κατάλληλη τροφή και ένα καλό βραδινό ύπνο τα παιδιά μας έρχονται στο σχολείο ευερέθιστα, αγχωμένα και με διάσπαση προσοχής. Επιπρόσθετα, τους στέλνουμε το λάθος μήνυμα. Μαθαίνουν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και να μην κάνουν ότι δε θέλουν. Η λογική ότι πρέπει να το κάνεις απουσιάζει. Δυστυχώς, προκειμένου να πετύχουμε τους διάφορους στόχους στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο το οποίο μπορεί να μη συμπίπτει πάντοτε με αυτό που θέλουμε. Για παράδειγμα, αν ένα παιδί θέλει να είναι άριαστος μαθητής, πρέπει να μελετήσει σκληρά. Αν θέλει να γίνει ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής, πρέπει να προπονείται κάθε μέρα. Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολύ καλά τι θέλουν αλλά δυσκολεύονται πάρα πολύ να κάνουν αυτό που πρέπει για να πετύχουν τους στόχους τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ανεπίτευκτους στόχους και αφήνει τα παιδιά απογοητευμένα.
Ατέλειωτη διασκέδαση
Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο τεχνητής διασκέδασης για τα παιδιά μας. Δεν υπάρχουν βαρετές στιγμές. Αμέσως μόλις ησυχάσουν, τρέχουμε να τα διασκεδάσουμε πάλι γιατί διαφορετικά νοιώθουμε ότι δεν εκπληρώνουμε το γονεϊκό μας καθήκον. Ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτά έχουν τον κόσμο της διασκέδασης κι εμείς τον κόσμο της δουλειάς. Γιατί τα παιδιά μας δε μας βοηθάνε στην κουζίνα ή στη μπουγάδα; Γιατί δε μαζεύουν τα παιχνίδια τους; Τα παραπάνω αποτελούν βασική μονότονη εργασία που εκπαιδεύουν τον εγκέφαλο να μπορεί να εργάζεται και να είναι λειτουργικός υπό συνθήκες βαρεμάρας. Είναι το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου που χρησιμοποιείς ώστε να είσαι τελικά εκπαιδεύσιμος στο σχολείο. Όταν οι μαθητές έρχονται στο σχολείο και είναι ώρα για αντιγραφή, η απάντησή τους είναι δε μπορώ. Είναι πολύ δύσκολο, πολύ βαρετό. Γιατί; Επειδή το αντίστοιχο τμήμα του εγκεφάλου δεν είναι εκπαιδευμένο για να εκτελεί βαρετές και μονότονες δουλειές. Εκπαιδευέται όμως μέσα από τη δουλειά.
Περιορισμένη κοινωνική αλληλεπίδραση.
Image result for παιδια κοινωνικη αλληλεπιδρασηΕίμαστε όλοι απασχολημένοι, έτσι δίνουμε στα παιδιά μας ψηφιακά γκατζετάκια και τα καθιστούμε επίσης απασχολημένα. Τα παιδιά στο παρελθόν συνήθιζαν να παίζουν έξω, όπου στα μη δομημένα φυσικά περιβάλλοντα, μάθαιναν και εξασκούσαν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Δυστυχώς, η τεχνολογία αντικατέστησε το εξωτερικό παιχνίδι. Επίσης, η τεχνολογία έκανε τους γονείς λιγότερο διαθέσιμους στην κοινωνική αλληλεπίδραση με τα παιδιά τους. Προφανώς, τα παιδιά μας έμειναν πίσω…το γκατζετάκι που έχουμε για το μπέιμπι σίτινγκ δεν είναι εξοπλισμένο για την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν θαυμάσιες κοινωνικές δεξιότητες. Αυτή είναι η προτεραιότητα!
Ο εγκέφαλος είναι σαν ένας μυς που είναι εκπαιδεύσιμος και επανεκπαιδεύσιμος. Εαν θέλεις το παιδί σου να είναι ικανό να κάνει ποδήλατο, του διδάσκεις ποδηλατικές ικανότητες. Εαν θέλεις το παιδί σου να μάθει να περιμένει, πρέπει να του διδάξεις υπομονή. Εαν θέλεις το παιδί σου να μάθει να κοινωνικοποιείται, πρέπει να του διδάξεις κοινωνικές δεξιότητες. Το ίδιο εφαρμόζεται και σε όλες τις άλλες δεξιότητες. Δεν υπάρχει διαφορά!!
Ωστόσο, μπορείς να κάνεις τη διαφορά στη ζωή του παιδιού σου με το να εκπαιδεύσεις τον εγκέφαλό του έτσι ώστε το παιδί σου να λειτουργεί με επιτυχία σε κοινωνικό, συναισθηματικό και ακαδημαϊκό επίπεδο. Και να πως:
Image result for train brain
Περιόρισε την τεχνολογία και επανασυνδέσου συναισθηματικά με το παιδί σου.
  • Κάντε οικογενειακά δείπνα, βραδιές επιτραπέζιων παιχνιδιών, πηγαίνετε για ποδηλασία, περιπάτους στην εξοχή με φακό τη νύχτα.
  • Εκπλήξτε τα με λουλούδια, μοιραστείτε μαζί τους ένα χαμόγελο, γαργαλήστε τα, βάλτε ένα σημείωμα αγάπης πίσω από την πλάτη τους ή κάτω από το μαξιλάρι τους, κάντε τους έκπληξη με το να τα πάτε έξω για φαγητό μια μέρα μετά το σχολείο, χορέψτε μαζί, μπουσουλήστε μαζί, παίξτε μαξιλαροπόλεμο.
Εκπαιδεύστε τα στην καθυστερημένη απόλαυση
  •  Κάντε τα να περιμένουν!!! Δεν είναι κακό να περνάνε διαστήματα όπου βαριούνται. Είναι το πρώτο βήμα προς τη δημιουργικότητα.
  • Βαθμιαία αυξήστε το χρόνο μεταξύ του θέλω και του παίρνω
  • Αποφύγετε τη χρήση τεχνολογίας στο αυτοκίνητο και στο εστιατόριο. Αντί γι’ αυτό διδάξτε τα να περιμένουν συζητώντας ή παίζοντας.
  • Περιορίστε το διαρκές τσιμπολόγημα.
Μη φοβάστε να θέσετε όρια. Τα παιδιά χρειάζονται όρια για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και υγειή.
  • Κάντε ένα χρονοδιάγραμμα για τις ώρες των γευμάτων, του ύπνου και τη χρήση τεχνολογίας.
  • Σκεφτείτε τι έιναι καλό γι’αυτά, όχι τι θέλουν και τι δε θέλουν. Θα σας ευχαριστούν αργότερα στη ζωή τους γι ‘αυτό. Η γονεϊκότητα είναι μια σκληρή δουλειά. Πρέπει να είσαι δημιουργικός ώστε να τα καταφέρεις να κάνουν αυτό που είναι καλό γι’αυτά επειδή τις περισσότερες φορές αυτό έρχεται σε αντίθεση με αυτό που θέλουν.
  • Τα παιδιά χρειάζονται πρωινό και θρεπτικό φαγητό. Πρέπει να ξοδέψουν χρόνο σε εξωτερικές δραστηριότητες και να πάνε για ύπνο σε μία σταθερή ώρα έτσι ώστε να έρθουν στο σχολείο διαθέσιμα για μάθηση την επόμενη μέρα.
  • Μετατρέψτε τα πράγματα που δεν τους αρέσει να κάνουν ή να προσπαθούν σε διασκεδαστικά, συναισθηματικά διεγερτικά παιχνίδια.
Διδάξτε τα παιδιά σαν να κάνουν μονότονη εργασία από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους καθώς αυτό είναι το θεμέλιο για τη μελλοντική εργασιμότητα.
  • Να διπλώνουν τα στεγνά ρούχα, να μαζεύουν τα παιχνίδια τους, να απλώνουν ρούχα, να τοποθετούν στη θέση τους τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή, να στρώνουν τραπέζι, να στρώνουν το κρεβάτι τους
  • Να είστε δημιουργικοί. Αρχικά κάντε το διεγερτικό και διασκεδαστικό έτσι ώστε ο εγκέφαλός τους να το συνδέσει με κάτι θετικό
Διδάξτε τους κοινωνικές δεξιότητες
  • Διδάξτε τους να περιμένουν τη σειρά τους, να μοιράζονται, να χάνουν, να κερδίζουν, να συμβιβάζονται, να λένε όμορφα λόγια στους άλλους, να χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ.
Από την εμπειρία μου σαν εργοθεραπεύτρεια, τα παιδιά αλλάζουν, τη στιγμή που οι γονείς αλλάζουν την οπτική τους για τη γονεϊκότητα. Βοηθήστε τα παιδιά σας να επιτύχουν στη ζωή εκπαιδεύοντας και δυναμώνοντας τον εγκέφαλό τους νωρίς παρά αργά!!!
Victoria Prooday
πηγή: http://yourot.com/parenting-club/2016/5/16/why-our-children-are-so-bored-at-school-cant-wait-and-get-so-easily-frustrated


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Για καφέ με μια Γυναίκα.

Σήμερα βγήκα για καφέ με μια πολύ σπουδαία γυναίκα. Δεν θα πω το όνομά της. Δεν χρειάζεται. Η Γυναίκα αυτή είναι από τις γυναίκες εκείνες που έχουν ζήσει τα πάντα. Τα σαλόνια, τα λιμάνια, τον δρόμο, τα ναρκωτικά, την κακοποίηση..
Είναι εκεί Δυνατή, δημιουργική, δίπλα σε άλλους ανθρώπους, σε ετοιμότητα να παρέμβει, να φωνάξει, να δουλέψει για να αλλάξει θεσμούς.
Η δυνατή αυτή γυναίκα τυχαίνει να είναι μια γυναίκα  τρανς.
Ήπιαμε έναν καφέ μαζί γιατί θα "διαθέσει" τη ζωή της για να φτιάξω το επόμενό μου ΤΟΤΕΜ
Οι ιστορίες που βγήκαν από το στόμα της σήμερα  ήταν μαγικές. Όχι από εκείνες τις μαγικές με την αστρόσκονη. Από τις άλλες. Τις εξωπραγματικές. Εκείνες που δεν διανοείται ο κοινός νους ότι συμβαίνουν. Και όμως συμβαίνουν. Και τις σηκώνουν ανθρώπινα πλάσματα.
Όση ώρα μου μιλούσε μέσα μου κάτι γινόταν. Μπερδεμένα συναισθήματα. Θυμός και στεναχώρια για τη βία που έχει δεχθεί αλλά και αγάπη. Αγάπη με εκείνη την έννοια που χρησιμοποιουμε στο σχολείο. Την εν συναίσθηση. Ίσως και να "ένιωσα" για λίγο όπως αισθάνεται και εκείνη. 
Αυτό που είναι σίγουρο, είναι πω ένιωσα  και θαυμασμό.
Θαυμασμό;
Θαυμασμό γιατί;

Στη Σλοβενία φέτος το καλοκαίρι είχα μια παράξενη εμπειρία με μια θεατρική ομάδα ΛΟΑΤΚΙ. Την ονόμαζαν  Cabaret Tiffany's. Η παράστασή τους αν και έμοιαζε, ωστόσο δεν ήταν drug queen show. Έμοιαζε περισσότερο με ένα Live Εργαστήριο Σεξουαλικότητας
Οι παραστάσεις τους γίνονταν συνήθως σε γκαλερί και σε θέατρα και δεν είχαν σαν στόχο μόνο να προσφέρουν νυχτερινή διασκέδαση.  Πάνω στην σκηνή του  Cabaret  Tiffany's, ανέβαινε όποιος ήθελε να «δηλώσει» κάτι για  τη σεξουαλικότητά του. Ή να την καυτηριάσει. Ή να κάνει απλά outing. Στη σκηνή ανέβαιναν straight άνδρες που ήθελαν να δηλώσουν (σατιρίζοντας) πόσο τους καταπιέζει η «αντρίλα». Στη σκηνή μπορούσε να ανέβει η υπέρβαρη γυναίκα και να δείξει το γυμνό της σώμα, ή η straight γυναίκα για να δείξει πόσο είναι συμφιλιωμένη με τον πιο σκληρό της εαυτό. 
Όλες αυτές οι "θεραπευτικές" δηλώσεις γίνονταν  μέσα από ένα πολύ καλλιτεχνικό πλαίσιο. Η ελευθερία όλου αυτού, ήταν εντυπωσιακή.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση περισσότερο από ολα ήταν οι Άνδρες με τα γυναικεία.
Πίσω απο τον «χαβαλέ» που έκαναν, όλο αυτό το εγχείρημα έκρυβε τεράστια βήματα θάρρους και γενναιότητας για  να δείξουν αυτό που πραγματικά βλέπουν στον εαυτό τους και όχι αυτό που βλέπουν οι άλλοι. 
Και εκεί κατά τη διάρκεια της παράστασης έκανα το εξής ερώτημα στον εαυτό μου: 
«Θα άφηνες  ποτέ τη θηλυκότητα σου τόσο ωμά στα μούτρα των άλλων; Και τα θέλω σου σα γυναίκα; Και το σώμα σου, θα το έδειχνες με τον τρόπο που επιθυμείς εσύ ; Μόνο με πάθος. Χωρίς φοβο. Τον φόβο του να μην σε απορρίψουν;". 
Εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα πως καταπιέζα τη Γυναίκα που είμαι, όλη μου τη ζωή. Όλη μου τη ζωή σα να προσπαθούσα να χωρέσω σε ρόλους, σε ρούχα, σε ανθρώπους, όχι εκείνους και εκείνα που θα με έκαναν ευτυχισμένη. Αλλά σε εκείνα και σε εκείνους που θα ενίσχυαν την εικόνα των άλλων για εμένα.( Ξέρω πως χρειάζονται πολλή ανάλυση αυτές οι γραμμές αλλά δεν θα το κάνω σε αυτό το κείμενο).

Είναι αυτές οι αναλαμπές. Οι μικρές εσωτερικές αφυπνίσεις που περνάνε και σε αλλάζουν. Κάτι τετοιο συνέβη στο Cabaret  Tiffany's εκείνο το βράδυ
Γι αυτο και το κράτησα μέσα μου

Γιαυτό και σήμερα ήπια τον καφέ με τη νέα μου φίλη. Για να μάθω περισσότερα .Για τη ζωή της και όλο αυτό το θάρρος που κατέβαλε για να αποδομήσει τα στερεότυπα που την κακοποίησαν.
Ίσως μάθω και για εμένα περισσότερα με αυτόν τον τρόπο. Το ελπίζω.

Όλο αυτό  θα προσπαθήσω να το δείξω στο επόμενο έργο που θα φτιάξω για την έκθεση «Ξένος» που διοργανώνεται από το Δίκτυο Τέχνης και Δράσης το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου .
Περισσότερες πληροφορίες σύντομα!



Τοτέμ 1 (2012), @Ελένη Καραγιάννη
(λεπτομέρεια)

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Πίσω από τα αρμυρίκια.

(Αύγουστος 2010)

Βρίσκομαι στα Χανιά. Λίγο πριν την τελική αναχώρηση περπάτησα για λίγο  μέχρι  το παλιό λιμάνι. Εκεί περίπου  που  βρισκόταν  το παλιό Ξενία, υπάρχει ένα  απόμερο σημείο κρυμμένο πίσω από τα αρμυρίκια και το πάρκινγκ του λιμανιού. Από παιδί συνήθιζα να κάθομαι εκεί και να κοιτάζω τη θάλασσα.
Το σημείο αυτό ήταν άλλο ένα από τα καταφύγιά μου. Τόσο απόμερο που ακόμα και οι ήχοι από το δρόμο δεν το αγγίζουν. Κάθισα πάνω στη τσιμεντένια αποβάθρα και άφησα τα μάτια μου να ταξιδέψουν πέρα από τα βράχια , πίσω από τους κυματοθραύστες, πέρα από τον Φάρο. Έβγαλα τα σανδάλια, κρέμασα τα πόδια  πάνω από το νερό και αφουγκράστηκα το θόρυβο που έκαναν τα εξοργισμένα κύματα.
Ο απολογισμός αυτού του καλοκαιριού; Δεν ξέρω….Έμαθα πολλά…γνώρισα πολλά για εμένα και τους άλλους. Έβαλα περισσότερα όρια στις σχέσεις μου και άφησα πιο ελεύθερο τον εαυτό μου . Μετά από αυτό το καλοκαίρι, ποτέ ξανά δεν θα είμαι η ίδια. Δεν ξέρω ωστόσο τι αισθάνομαι. Σίγουρα αισθάνομαι πιο δυνατή, πιο έτοιμη να προχωρήσω μπροστά, αλλά με μια γλυκόπικρη γεύση.
Θα συνεχίσω να αναζητώ τον όμοιο και τον αντίστοιχο. 
Τη ζωή που θα κυλά.
Και την Αγάπη που χρειάζομαι.
Ναι την Αγάπη.

Ένα τεράστιο κύμα έπεσε πάνω στους κυματοθραύστες.
Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός.
Σαν ανθρώπου φωνή θυμωμένη.
Μετά ο θόρυβος έπεσε….το ίδιο και το νερό…
Και η θάλασσα μου μίλησε….
Και μου είπε να την κοιτάξω. Και να γίνω σαν και εκείνη. Εκείνη, πέφτει στα βράχια, πληγώνεται…γίνεται κομματάκια, μικρά, γυάλινα, αφρού. Τα κομμάτια της χάνονται στις εσοχές των μαύρων βράχων, αλλά πάντα μαζεύεται πίσω…γίνεται ένα με τον εαυτό της.
 Και μετά επιστρέφει στην αρχή της.
Στη  Μεγάλη Θάλασσα.
Την ζεστή Μητέρα, την αλμυρή Ερωμένη, το Αεικίνητο θεριό.

-“Γίνε σαν και εμένα. Δυνατή, πληγωμένη, όμορφη».

Ήρεμα έστρεψα τα μάτια μου προς τη Μεγάλη Θάλασσα.
Σκούπισα τα δάκρυά μου και συνειδητοποίησα ότι χαμογελάω.

Και ύστερα από αυτό, το παιδάκι στο πίσω μέρος του μυαλού μου χτύπησε τις παλάμες με χαρά

.