Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κάτι τερατώδες σπαρταράει στον πλακούντα του και η γενιά του "Ψόφα".


@E.Karagianni/Crete/2011

Η εμπειρία από το Νέο Ικόνιο και το κείμενό μου ενάντια στην εισβολή της Χρυσής Αυγής. έφερε κοντά μου πολλούς ανθρώπους που το εκτίμησαν και που το διάβασαν όπως ακριβώς το είχα γράψει, ως δηλαδή ένα βίωμα που στόχο είχε να δώσει κουράγιο και να εμψυχώσει. Άλλοι είδαν έναν ηρωισμό που σήμαινε για αυτούς πολλά, περισσότερα από ότι είχα την πρόθεση προσωπικά να σημαίνει.
Έφερε κοντά μου και πολλούς ανθρώπους που νόμισαν πως είμαι από εκείνους/νες που θα έμπαιναν στη διαδικασία να ενθαρρύνω ή να οργανώσω μια “δράση-αντίδραση, ή αντίποινα ” κατά της Χ.Α.. Εκείνες τις ημέρες είχα λάβει αρκετά μηνύματα από άτομα εκείνου του χώρου που ονομάζουν αντιεξουσιαστικό και με καλούσαν σε κοινό αγώνα. Κάποιος είχε γράψει σε μήνυμα : “Δώσε μας το σύνθημα και θα πάμε να κόψουμε τα κεφάλια των χρυσαυγιτών!” Κάποιοι άλλοι: “'Πάμε γερά δυνατά! Κρεμάλες στους φασίστες”. Αυτά τα μηνύματα με βάρυναν και με στεναχώρησαν τόσο όσο με είχαν στεναχωρήσει και τα μηνύματα εκείνων που είχαν δηλώσει σε ακροδεξιές σελίδες πως με είχαν “επικηρύξει ως φίλη των λαθρομεταναστών”. Και είχα προβληματιστεί πολύ. Που; Πως; Ποιο μήνυμα μου ξέφυγε, για να νομίζουν πως όλη αυτή η στάση που είχα κρατήσει σχετικά με το ιερό δικαίωμα στην Εκπαίδευση, πως υπονοούσε και ενθάρρυνε πράξεις βίας ;
Βέβαια ο ηρωισμός αυτός τις επόμενες ημέρες ξεχάστηκε. Και αφού συνέχισα να κάνω αυτό που έκανα πάντα, δηλαδή να δηλώνω πως η Δημοκρατία δεν θεραπεύεται με την βια, ένας ένας άρχισαν να αποχωρούν από το προφίλ μου. Ξαφνικά για κάποιους από αυτούς ακόμα και το αν είμαι “αντιφασίστρια” αμφισβητήθηκε, αφού στα κείμενά μου είμαι κάθετα αρνητική στον ένοπλο αγώνα, που ακούγεται τόσο πολύ τελευταία από “ειρηνικές” αντιφασιστικές ομάδες.
Η θέση που υποστηρίζω σήμερα αλλά και εχθές και θα υποστηρίζω και αύριο, είναι πως καμία πράξη βίας δεν μπορεί να φέρει ελευθερία και απελευθέρωση από ότι μας καταδυναστεύει. Καμία.
Καμία πράξη βίας δεν μπορεί να λειτουργήσει ως απόδειξη αριστερού φρονήματος. Οι δικοί μου αριστεροί είναι οι ποιητές και οι άνθρωποι με όραμα που εξέθεσαν τη δική τους ζωή στη βία άλλων. Η βία δεν γεννήθηκε όμως από αυτούς.
Στην ιδέα, να πάμε να σπάσουμε την Βουλή, την εξουσία, τις βιτρίνες, τα λεωφορεία, τα ακυρωτικά μηχανήματα τις μπάρες των διοδίων, τις ταμειακές των καταστημάτων, τις τράπεζες, τα κεφάλια των ναζιστών, ..το λογικό επιχείρημα , το επιχείρημα που προκύπτει μέσα από τη διαδικασία της κριτικής σκέψη και επεξεργασίας, είναι Ένα:
Και μετά;
Μετά ποιος θα ξαναχτίσει ότι η βία γκρεμίσει;
Μπορεί αυτός με τη βαριοπούλα;
Η κριτική σκέψη λέει όχι.

Μετά την ιδεολογία, μετά την αντίδραση, μετά την επανάσταση, ΤΙ;;; Η ανθρώπινη ιστορία, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει δείξει πως η ελευθερία και η ευημερία δεν μπορούν να έρθουν μέσα από πράξεις βίας κατά ανθρώπων και βανδαλισμούς. Πουθενά στις ιδεολογίες της Βίας δεν υπάρχει εκείνο το Μετά, που θα δημιουργήσει ότι η βία αποδομήσει.
Ναι. Η καταναλωτική ζωή που μας έχουν εκπαιδεύσει δεν μας έχει δώσει τα εφόδια για να δημιουργήσουμε ένα Μετά εξανθρωπισμένο, υγιές και απελευθερωτικό.
Έχουμε φτάσει να μιλάμε ανοικτά πλέον για τη σκιά ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου και η σκιά αυτή δεν μας τρομάζει. Επιτρέπουμε την έκφραση της βίας ως κάτι απλό. Καθημερινό. Λειτουργικό. Ποτέ το να εκφράσεις ρητορική βίας δεν ήταν πιο εύκολο. Ποτέ το να σπάσεις, να κάψεις να καταστρέψεις δεν ήταν πιο εύκολο. Ποτέ το να επιθυμήσεις τον θάνατο κάποιου συνανθρώπου σου δεν ήταν πιο εύκολο. Ο θάνατος και η βία εκφράζεται ανοικτά με κάθε τρόπο. Αβάσιστα Αβίαστα Ανώδυνα. “Ψόφα” γράφει σε σχόλιο κάποιος σε έναν άλλον που διαφωνεί. “Εύχομαι να σου σουβλίσουν το παιδί σαν πρόβατο!” , λέει ο τάδε Ειρηνιστής που δεν τρώει κρέας για εκείνον που τρώει. Ακόμα και αυτό το επίπεδο της έκφρασης μέσα από το διαδίκτυο έχει γίνει ενα τοξικό και επικίνδυνο πεδίο. Ψόφα. Κρεμάλες. Ψόφα. Ψόφα. ΨΟΦΑ!

Ινδάλματα μου είναι εκείνοι οι Μύστες της ανθρωπότητας που μίλησαν για την ειρηνική αντίδραση, τον ακτιβισμό της ειρήνης, τον ακτιβισμό της κριτικής σκέψης, την κατάλυση της ανομίας, την κατάλυση των άκρων του άσπρου εναντίον μαύρου. Η δική μου η επανάσταση θα συμβεί όταν καταφέρουμε να καταλύσουμε την εκμετάλλευση και την καταπίεση μέσα από τα δικά της εργαλεία. Μέσα στην κοινωνία, μέσα στις δομές της, κάτω από τη μύτη των καταπιεστών. Να αλλάζεις θεσμούς, να φέρνεις νέες φωνές μπροστά, νέα κουλτούρα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναρχία από το να καταστρέψεις τους καταπιεστές εκ των έσω.
Έχω μια επιθυμία ο σκεπτόμενος άνθρωπος να κυριαρχήσει τη γη. Όχι ο άνθρωπος που κυριαρχείται από το θυμό και τις κραυγές του. Από τον καταπιεσμένο που δολοφονεί, απειλεί και καταστρέφει, προτιμώ την καταπιεσμένη Ρόζα Παρκς που αρνήθηκε να σηκωθεί από την καρέκλα του λεωφορείου για να κάτσει ο λευκός άντρας. Από εκείνη την μικρή ειρηνική αντίδραση ξεκίνησαν τόσα πολλά.... Ξεκίνησε ένα μεγάλο Μετά. Αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί μετά αν η Ρόζα Πάρκς απλά έκαιγε το λεωφορείο.

Ο θυμός του καταπιεσμένου αν δεν μεταστραφεί σε δημιουργική δύναμη , αν ο ίδιος δεν απελευθερώσει πρώτα την δική του συνείδηση από τις πράξεις εξουσίας προς άλλους, δηλαδή τη βία, δυστυχώς θα γίνει ο ίδιος η ενέργεια εκείνη που θα εξοντώσει τον κόσμο του.

Θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ ξανά στην εμπειρία από τη Ρουάντα.
Η εικόνα των επιζώντων που γνώρισα προσωπικά και που έφεραν τα σημάδια από τις ματσέτες στα πρόσωπά τους, ήταν συγκλονιστική. Η ιστορία που μελετούσα ήταν εκεί μπροστά μου σε αυτά τα βίαια σημάδια και μπορούσα να τα αγγίξω με τα χέρια μου.
1.000.000 δολοφονίες, 2.000.000 πρόσφυγες μέσα σε 3 μήνες. Πως συνέβη αυτό το κακό σε μια μικρή χώρα όπως η Ρουάντα; Παρόμοιες εκφράσεις βίας και θανατικού σαν και αυτές που περιέγραψα παραπάνω, εκφράστηκαν σταδιακά και σιγά σιγά χτίστηκε μίσος, πόλωση, στερεότυπα, οι πλούσιοι κακοί Τούτσι  και οι φτωχοί εξαθλιωμένοι και αδικημένοι Χουτου. Σταδιακά στο πέρασμα των χρόνων..λίγη βια εδώ.. λίγη βια παραπέρα..μια πυρκαγιά, μια δολοφονία...λίγη προβοκάτσια από εξωτερικές δυνάμεις, έφτασαν στο σημείο πολιτικά πρόσωπα και παραγωγοί του ραδιοφώνου να εκφράζουν ανοικτά καλέσματα, όπως: "Τις κατσαρίδες πρέπει να τις εξοντώνουμε. Θάνατος στους καταπιεστές”.
Στα δικαστήρια που ακολούθησαν της γενοκτονίας όλα αυτά τα πρόσωπα δήλωσαν πως δεν είχαν φανταστεί πως τα μηνύματα αυτά κάποιοι θα τα χρησιμοποιούσαν κυριολεκτικά και πόσο εύκολα θα μπορούσε να ξεφύγει ο έλεγχος.

Κάτι τερατώδες επωαζόταν στο μίσος, για καιρό, μέχρι που εκφράστηκε μέ τη μορφή του απόλυτου Κακού της γενοκτονίας.

Η εμπειρία από τη Ρουάντα με έχει πείσει πως το πιο ακραίο σενάριο μπορεί να συμβεί παντού εάν αφήσεις ελεύθερη τη βια. Αν η βία έχει προκάλυψη την επανάσταση, μπορούν να συμβούν τόσο ακραία όσο και μια γενοκτονία και ένας εμφύλιος.
Και αυτό με τρομάζει .

Και για αυτό έχω αποφασίσει να στέκομαι με κριτική σκέψη, με το μυαλό μου και την καρδιά μου ΕΝΆΝΤΙΑ σε κάθε πρόσωπο, ομάδα, συναίσθημα, ιδεολογία, που θα θελήσει να μου προτείνει την βία ως λύση.

Κάτι Τερατώδες σπαρταράει στον πλακούντα του.
Η σύλληψή του μας έχει διαφύγει.
Ίσως να είναι ήδη αργά.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η χαμένη κοινότητα.

Πριν καιρό σε διακοπές του Πάσχα είχα λάβει ενα μήνυμα απόγνωσης από ένα πρόσωπο που δεν γνωρίζω προσωπικά και που έχουμε ανταλλάξει μηνύματα μόνο μια φορά μέσω facebook.. Δεν είχε παρέα, δεν το είχε καλέσει κανείς και ήθελε να  περάσει τις γιορτές μαζί με εμένα και την οικογένειά μου. Εκ πρώτης, το θάρρος είναι πάντα κάτι θετικό, όμως κάτι εντελώς αφυσικο ήταν σε όλη αυτην τη συμπεριφορά. Αφενός ομως, στα δικά μου σχέδια δεν ήταν να περάσω κοινωνικές γιορτές αλλά με τους δικούς μου ανθρώπους, κυρίως γιατί δεν περνάω πια συχνά ποιοτικό χρόνο μαζί τους και αφετέρου,  ήμουν πάρα πολύ κουρασμένη για να φροντίσω κόσμο και στις διακοπές.
Άρχισε να με πιέζει. Με πίεσε πολύ. Έφτασε στο σημείο να επιτεθεί και να αμφισβητήσει γενικά την ποιότητά μου σαν άνθρωπο. Επειδή δεν το καλούσα σπίτι μου, ήμουν “ψεύτικη” . Το τελικό χαρτί που έπαιξε; Απείλησε πως θα αυτοκτονήσει. Αλήθεια σας λέω. Προφανώς επρόκειτο για “ειδική” περίπτωση. Ενός ανθρώπου που φώναζε τις ψυχικές του ανάγκες και τις φόρτωνε βίαια όπου έβρισκε. Αυτούς να μην τους φοβάσαι. Τον ίδιο “εκφοβισμό” τον είχε κάνει και σε άλλους. Σε πολλούς όπως έμαθα από κοινούς γνωστούς.
Όμως αυτή η συμπεριφορά με έκανε να σκεφτώ. Πέρα από τη νοσηρότητα της συμπεριφοράς αυτής, υπάρχει ενα αντικειμενικό, νέο, έντονο, πρωτόγνωρο καθεστώς μοναξιάς και απομόνωσης στην κοινωνία μας.  Τι γίνεται με εκείνους που σιωπηλά θα αποδεχθούν την νέα αυτή κατασταση; Όλοι βράζουμε εδώ. Άλλοι το εκφράζουν. Άλλοι όχι. Μη νομίζετε.. Ακόμα και για εμάς τους “πιο κοινωνικούς”, οι προτάσεις για το μοίρασμα ενός τραπεζιού σε τέτοιες στιγμές, είναι πολύ λίγες. 
Τα παλιά χρόνια υπήρχε η κοινότητα. Οι θρησκευτικές γιορτές ήταν αφορμή για να βρεθούν όλοι μαζί κοντά. Ο παράξενος είχε και αυτός ενα κομμάτι στην κοινωνική ζωή της κοινότητας. Δεν χρειαζόταν να εκβιάσει. Ο συνεσταλμένος το ίδιο...Ο ανύπαντρος, ο νέος, το παιδί, ο ηλικιωμένος. Όλοι είχαν ενα κομμάτι χώρου στην κοινότητα  και στις κοινές γιορτές.
Το έχουμε χάσει πια αυτό ..Πως μπορούμε να το ανακτήσουμε;
Μπορούμε; 
Ή ήδη έχουμε μεταλλαχθεί σε ένα πλάσμα που μέχρι πρότινος ζούσε μόνο στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας;
Μοναχικό,απόμακρο,κουρασμένο;

Kαλο Πέρασμα, φίλοι..





Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Γυναίκες σαν μαινάδες

 Σήμερα πήγα με τη φίλη μου για φαγητό σε ένα λαϊκό μαγαζί στα Δυτικά. Φάγαμε φαγητό της ώρας και το κρασί μας το σέρβιραν σε μπρούτζινο κατρούτσο. Πήγαμε εκεί γιατί θέλαμε να ακούσουμε μουσική. Ωραία η όπερα αλλά το Αχ και το Βαχ και το Αμάν το ελληνικό μόνο από τον Καζαντζίδη τη Βάνου και τους άλλους μύστες, θα τα βρεις.
Η φίλη μου είναι σαν και εμένα. Μαινάδα, δαιμόνια, θεϊκή και παθιασμένη με ότι κάνει. Έχει κλείσει και αυτή με τη ιστορία γάμος αν και σε αντίθεση με εμένα εκείνη έκανε ένα παιδί.
Απολαμβάνω τη φίλη μου αυτή όποτε οι συντεταγμένες του “ταξιδιού” μας, συμπέσουν.
Εκεί λοιπόν την προσοχή μας τράβηξε ένα ζευγάρι κάπως ηλικιωμένων που κατά διαστήματα ανασηκώνονταν και χόρευαν. Θα ήταν σίγουρα και οι δυο στα 70. Ο κύριος αναψοκοκκινισμένος από το κρασί , η κυρία με τις μοντέρνες πλατφόρμες της άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Δεν ξέρω την ιστορία τους, όμως η σωματική επαφή που συνεχώς επιδίωκαν και τα αγγίγματα, έδειχνε δυο ανθρώπους που ένιωθαν αγάπη. Σε κάθε ζεϊμπέκικο που χόρευαν, επέστρεφαν στις καρέκλες ακόμα πιο αναψοκοκκινισμένοι και χαμογελαστοί. Ο κύριος της χάιδευε συνέχεια τα χέρια. Συνέχεια. Ήταν από τις πιο τρυφερές και ελπιδοφόρες εικόνες που έχω δει τελευταία.

'Άραγε..το έχουμε θυσιάσει εμείς αυτό;” τη ρώτησα. Άραγε καταφέρνουν ποτέ οι μαινάδες να βρουν κάποιον που θα τις “κρατήσει;” 
Ψάξαμε και οι δυο με την κουβέντα μας , ψάξαμε μέσα μας και δεν αισθανθήκαμε ίχνος από στεναχώρια. Ξέρουμε και οι δυο ποιο θα είναι το μέλλον μας. Θα είναι ίδιο όπως είναι και το παρόν μας: Με μια βαλίτσα στους δρόμους... Να ανοίγουμε δρόμους.
Και αυτό είναι που μας κάνει να αισθανόμαστε πληρότητα. Μαινάδες, παθιασμένες και νομάδες...Να εκπληρώνουμε ένα κομμάτι χαμένο της ανθρωπότητας, μέσα από το ντελιριακό τρέξιμό μας.
 Γιατί αυτό έκαναν οι άνθρωποι από την αρχή της ύπαρξης τους. Νομάδες ήταν που έψαχναν να βρουν τον τόπο με την κρυμμένη Όαση. Και αν η σύγχρονη εποχή με τους ψυχογιατρους της το έχει κατατάξει στο αφύσικο, εμείς οι μαινάδες είμαστε η απόδειξη πως η φύση του ανθρώπου είναι να αναζητά.
Και  συνεχίζουμε ......έχοντας στο νου μας να διακρίνουμε τον Όμοιο και τον Αντίστοιχο. Εκείνον που θα καταλάβει.
Αλλά ακόμα και αν δεν τον βρούμε, εμείς οι μαινάδες θα συνεχίσουμε να είμαστε ευτυχισμένες στο ντελίριό μας.

Είπε , και τσούγκρισε το ποτήρι της με το δικό μου.

(Ένεκα της ημέρας τη Γυναίκας που πλησιάζει).













Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο Γιάννης και οι κρεμάλες

Πήρα χώρο σε αυτήν εδώ την πλατφόρμα ενημέρωσης εξαιτίας της αφήγησης που αφορούσε το περιστατικό στο Πέραμα. Η εισβολή του υπόδικου της Χρυσής Αυγής στο εν λειτουργία Δημοτικό Σχολείο του Νέου Ικονίου είναι μια υπόθεση που δεν σου επιτρέπει να γυρίσεις τα μάτια σου αλλού. Είναι επειδή γράφεται Ιστορία αυτόν το καιρό στην χώρα μας.
Με αφορμή το Πέραμα, επιτρέψτε μου να  σας αφηγηθώ μια ακόμα ιστορία, αληθινή, που συνέβη πριν πολλά χρόνια, στην αρχή της εκπαιδευτικής μου πορείας. Ήμουν νεαρή καθηγήτρια εικαστικής αγωγής και είχα τοποθετηθεί σε ένα νησί για να διδάξω Ιστορία Τέχνης, Ελεύθερο Σχέδιο και Εικαστικά στο Γυμνάσιο της πρωτεύουσας.
Θεωρώντας πως τα παιδιά στην Περιφέρεια ιδιαίτερα σε απομακρυσμένες περιοχές, δεν έχουν ίσες εκπαιδευτικές ευκαιρίες, προσπάθησα  να φέρω όσο περισσότερη Τέχνη μπορούσα μέσα στην τάξη. Εκείνη την ημέρα είχα κολλήσει ένα μεγάλο πόστερ με τη Μόνα Λίζα στον πράσινο πίνακα και προσπαθούσα με απλουστευμένο τρόπο να βοηθήσω τους μαθητές μου  να κατανοήσουν το έργο  και όλες τις σχετικές πληροφορίες: Αναγέννηση, Ντα Βίντσι, προοπτική, φωτοσκίαση,  κτλ.
Όπως συμβαίνει σε όλες τις τάξεις, κάποιοι  παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον, ενώ άλλοι χάζευαν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στα τελευταία θρανία ήταν μια ομάδα παιδιών που άρχισαν να κάνουν χαβαλέ. Ήταν παιδιά που είχαν δηλώσει πως δεν τους ενδιέφερε το σχολείο, είχαν χάσει από 1-2 χρονιές ο καθένας και ήταν κάπου 16-17 χρονών. Το παιχνίδι που είχαν βρει, μετά από πολλά χαχανητά, ήταν να επαναλαμβάνουν ό,τι έλεγα. Παρά τις προειδοποιήσεις μου ότι θα τους έβαζα ωριαία αποβολή, παρά τις διακοπές για νουθεσία που έκανα, το ενα από αυτά τα αγόρια συνέχιζε να με κοροϊδεύει. Όσοι είναι δάσκαλοι ξέρουν πως αυτό το αστείο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Αφενός σε αποσυντονίζει και επιπλέον είναι ιδιαιτέρως εκνευριστικό. Μετά από λίγο δεν άντεξα. Πήρα θυμωμένα το απουσιολόγιο, του έβαλα μια απουσία και του ζήτησα να πάει στο γραφείο του διευθυντή.
Το περιστατικό που ακολούθησε δεν μου έχει ξανασυμβεί, ούτε σε πολλούς άλλους εκπαιδευτικούς από όσο ξέρω και δεν υπήρχε περίπτωση να μπορώ να το προβλέψω.
Ο μαθητής που θα ονομάσω Γιάννη, πετάχτηκε από το θρανίο, ήρθε κατά πάνω μου και ουρλιάζοντας με «στρίμωξε» στην γωνιά της αίθουσας. Ήταν τόσο δυνατές οι φωνές του  που έτρεξαν καθηγητές από τις διπλανές τάξεις για να με «σώσουν».
Τα περιστατικά bullying  από μαθητές σε νεαρής ηλικίας δασκάλες δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Ειδικά σε μια κλειστή κοινωνία, η «Ξένη» ή η «Ελαφριά Αθηναία δασκάλα», είναι ενα κλασικό στερεότυπο που πολλές φόρες εισπράττει μαζί με την προσοχή αλλά και τον θυμό των μαθητών η νεοδιόριστη εκπαιδευτικός. Το ιδιαίτερο με αυτο το σχολείο ήταν πως υπήρχε σχετικό ιστορικό που ποτέ όμως δεν είχε αντιμετωπιστεί σοβαρά.
Με τα πολλά έγινε ένας σύλλογος διδασκόντων και αποφασίστηκε αποβολή για το παιδί.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μίσος του την ώρα που με κοίταγε: «Μη σε πετύχω μόνη στο δρόμο, είπε μπροστά σε όλους του συναδέρφους. Μη σε πετύχω στο δρόμο. Θα σε θάψω ζωντανή στην άμμο». 
Την επόμενη ημέρα βρήκα τον καθρέφτη του αυτοκινήτου μου ξηλωμένο από την βάση.
Σε μια κλειστή κοινωνία όπως εκείνη σύντομα κατάλαβα πως κανείς δεν ήθελε να σταθεί πραγματικά δίπλα μου. Όχι ότι συμβαίνει αυτό σε όλες τις κλειστές κοινωνίες, Στη συγκεκριμένη όμως ναι. Αφού κατάλαβα πως είμαι μόνη μου σε αυτό, πήγα έκανα μια μήνυση κατά αγνώστου και συνέταξα μια επιστολή διαμαρτυρίας που κοινοποίησα στο σχολείο και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας.
Σε όλη την επόμενη χρονιά συνέχισα κανονικά τη δουλειά μου. Η ομάδα εκείνων των  παιδιών ηρέμησε και ο νταής είχε ζητήσει να είναι στο πρόγραμμα  Αγωγής Υγείας -Πρωτογενούς πρόληψης ουσιών, που είχα ξεκινήσει για τα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου. Το πρόγραμμα αφορούσε βιωματικές προσεγγίσεις έμφυλης ταυτότητας, ρητορικής βίας, ρατσισμού και bullying. Μαζευόμασταν μετά το μάθημα και για μια ώρα δουλεύαμε αυτά τα θέματα.
Δεν θα ξεχάσω τον Γιάννη όταν μπήκε για πρώτη φορά σε αυτήν την ομάδα. Είχε το κεφάλι κάτω αλλά έριχνε συνεχώς κλεφτές ματιές για να ζυγίσει τις αντιδράσεις μου. Παρά τη μεγάλη έκπληξή μου, αντέδρασα σα να μην είχε συμβεί ποτέ εκείνο το περιστατικό και έδωσα μια ισότιμη θέση στην ομάδα για τον Γιάννη δίπλα στα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας. Από το πρώτο μάθημα κιόλας, όποτε δινόταν η ευκαιρία να εκφράσουν τα παιδιά τα συναισθήματα τους, ο Γιάννης έπαιρνε τον λόγο για να μας μιλήσει για τη στεναχώρια που αισθανόταν μέσα του. Κάποια στιγμή εκμυστηρεύτηκε στην ομάδα πως ο πατέρας του ήταν βάναυσος και απορριπτικός. Πως ήταν πολλές οι φορές που τον χτυπούσε...
Ο Γιάννης μετά από  λίγο καιρό καθόταν δίπλα μου στο παγκάκι στη εφημερία και κουβεντιάζαμε ήρεμα για την καθημερινότητα του σχολείου. Μιλήσαμε ακόμα και για το περιστατικό και μου ζήτησε συγνώμη. Η μεταστροφή της στάσης του απέναντί μου με είχε ξαφνιάσει. Ήταν ένα μεγάλο μάθημα που πήρα και καθόρισε τη στάση μου απέναντι στα «Δύσκολα» παιδιά που ήρθαν στον δρόμο μου στο μέλλον. Και ήταν πολλά αυτά τα παιδιά.
Και γιατί τα λέω αυτά;
Με αφορμή το κείμενό μου γα το περιστατικό στο Πέραμα, μέσα από τα εκατοντάδες μηνύματα υποστήριξης που έλαβα ήταν και μερικά από πρόσωπα, άντρες και γυναίκες, που μου γνωστοποιούσαν πως είναι στη διάθεσή μου όποτε τους πω, να πάμε να «πατήσουμε το κεφάλι στους φασίστες». Πολλοί παθιασμένοι φίλοι διέθεταν τους εαυτούς τους σε κάποιο κάλεσμά μου για «να πάμε να τους σαπίσουμε στο ξύλο», «να κάνουμε ντου» κ.α. Άκουσα αρκετές φορές εκείνο το: «Κρεμάλα στους φασίστες» αυτές τις μέρες στο inbox αλλά και δημοσίως.
Το πιο πιθανόν είναι να μην κυριολεκτούσαν βέβαια όλοι αυτοί.
Και προσπάθησα να σκεφτώ. Να βάλω την εικόνα. Θα θέλαμε στα αλήθεια να δούμε έξω από το σχολείο του Περάματος ή άλλου, κρεμάλες; Και ανθρώπους να κρέμονται από εκεί; Χρυσαυγίτες, ναι. Εγώ δεν θα ήθελα.
Γιατί;
Γιατί όλοι μας είμαστε παιδιά που κάποιος ενήλικας απογοήτευσε. Κάποιος μπαμπάς χτύπησε. Μια μαμά μείωσε.
Ο εσωτερικευμένος μας θυμός σε κάποιος μπορεί να γίνει Θάνατος. Σε άλλους μπορεί να γίνει Αποδοχή. Κατανόηση. Ή Πράξη Αποδοχής.
Υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Θυμό; Στον Θάνατο;
Και αν κάποια από αυτά τα πρόσωπα που «θα κρεμάσουμε» είναι ένας Γιάννης που τον χτύπαγε ο Μπαμπάς; Ίσως χρειάζεται λίγος χώρος στο παγκάκι ή σε μια ομάδα -παρέα παιδιών που θέλουν να ψάξουν τους εαυτούς τους. Με όρια πάντα. Με διακριτούς ρόλους πάντα.
Ακόμα και για τους θυμωμένους Γιάννηδες του κόσμου τους αξίζει λίγος χώρος;
Δεν ξέρω. Μπορεί να κάνω λάθος...
Ξέρω πως πολλοί θα αισθανθείτε «απογοήτευση» με αυτές τις σημερινές γραμμές όπως τις εκφράζω... Δεν είναι και πολύ επαναστατικές αυτές οι γραμμές.
Όμως...
Γράφεται Ιστορία αυτά τα χρόνια στον τόπο μας. Και όχι μόνο. Όλοι μιλάμε για εκείνο το νέο που προσπαθεί να γεννηθεί. Ναι κάτι προσπαθεί να γεννηθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία.
Όμως υπάρχει και κάτι Άλλο. Κάτι τερατώδες σπαρταράει στον πλακούντα του. Και φέρνει ιδεολογίες, δικαιολογίες και θυμωμένα μανιφέστα μαζί του.
Εσύ;
Πόση Αποδοχή μπορείς να αντέξεις;


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Ξένος σε ευλογημένο τόπο

Γι αυτό σου λέω.
Σταμάτα να γκρινιάζεις.
Πάντα ήμασταν το χωνευτήρι των λαών.
Το σταυροδρόμι της πορφύρας,  του μεταξιού, του πάπυρου, του κέδρου,  των θεών και του Έρωτα που έχεις ξεχάσει να πιστεύεις.
 Πάντα ήμασταν  το  σταθερό «Ανάμεσα» των ανθρώπων,  στο πελαγίσιο χάσιμό τους και ο σταθμός ανεφοδιασμού στα ταξίδια  από τον έναν κόσμο στον άλλο.
Πάντα ήμασταν εκείνο το ιερό «Ανάμεσα»  που πάντα ξαπόσταιναν  και δροσίζονταν οι Άλλοι. Οι Ξένοι. Εκεί..κάτω από τις ελιές και τα αρμυρίκια και μέσα στο στήθος των εύρωστων γυναικών.
Γι αυτό και είμαστε όμορφοι.
Και ζωντανοί.
Και μας αρέσει ακόμα  να ξαπλώνουμε πάνω στην άμμο
και να κοιτάμε κατάματα τον ήλιο 
και να χορεύουμε μαζί με άλλους  τις χαρές μας,
και να  πίνουμε,
και να χορεύουμε,
και να μπαίνουμε ο ένας μέσα στο σώμα του άλλου αχόρταγα.

Τα ξέχασες όλα αυτά;

Ξέχασες μήπως πως είμαστε από τους λίγους λαούς που ακόμα αγκαλιαζόμαστε στο πένθος μας.
Που δεν είναι ντροπή για τους άντρες να φιλιούνται από εκτίμηση και οι γυναίκες  να αγκαλιάζουν έναν ξένο άντρα, όπως θα αγκάλιαζαν το παιδί τους για παρηγοριά;  

Ξέχασες τη  γιαγιά και τον παππού  πως έκαναν πράξη το Θεό,  γι` αυτό και έτρωγαν  με τους φτωχούς, κοίμιζαν τους ξένους και έλουζαν με έλαιο  και κρασί τις πληγές τους;

Πως μπόρεσες να ξεχάσεις την κληρονομιά σου;

Μη φοβάσαι όμως.  

 Γιατί έτσι ήταν πάντα η Ελλάδα.
 Το πεπρωμένο της σφραγίστηκε  για πάντα από τη μουσική, τα καρυκεύματα  και τα χρώματα των ανθρώπων που πέρασαν και την αγάπησαν. 

Αφέσου στην Ομορφιά ….

Ή γίνε  ένας ξένος σε αυτό τον ευλογημένο τόπο.




@Ελένη Καραγιάννη-Αγ. Ιωάννης-Ανώγεια

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ένα τραγούδι για το Αγόρι Μπαμπάς.

Κοίταξα το πρόσωπό σε εκείνη την παλιά φωτογραφία. Πριν πόσα χρόνια;
Εκείνο το βράδυ τραγουδούσα πάνω σε μια σκηνή. Φορούσα ενα πολύ κοντό σχεδόν διαφανές φόρεμα, είχα κατακόκκινα χείλη και ένα λουλούδι στα μαλλιά.
Και χαμογελούσα.
Και χαμογελούσα.
Σαν από εκείνα τα Ντο και τα Φα και τα ΛΑ να εξαρτιόταν όλη μου η ζωή.

Εκείνο το βράδυ τραγουδούσα για ένα αγόρι. Για ενα μόνο αγόρι. που δεν μπορούσε να με αγαπήσει πολύ και απόλυτα και σπαρακτικά όπως ήθελα.
Αλλά ήταν εκεί . Μπροστά από εμένα με τα κόκκινα χείλη και το δανεικό μικρόφωνο.
Εκείνο το βράδυ είχα όλα όσα ήθελα.
Το Αγόρι δεν ήταν το αγόρι αλλά ο μπαμπάς και η μαμά και η αγκαλιά που για πάντα και ακόμα και για πάντα θα ψάχνω.
Το αγόρι-μπαμπάς μετά από λίγο χάθηκε.

Χάθηκα κι εγώ εκεί κάπου στο δρόμο.

Και είμαι εδώ μετά απο πόσα χρόνια;
Χωρις λουλούδια στα μαλλιά και με λίγα περισσότερα σημάδια στο μέτωπο.
Το κόκκινο έγινε βαρετό και κάθε διαφανές έγινε μάλλινη τσόχα.
Το σημαντικό είναι, το σώμα να ζεσταίνεται.
Όπως όπως να ζεσταίνεται.

Και είμαστε εδώ. Με έναν πόλεμο να μας βαραίνει και έναν καημό να μας κυνηγά.

Να προσπαθώ να βρω που έχω κρύψει εκείνο το γαμημένο κόκκινο κραγιόν μου.




Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

ερωτικό

Απρίλιος 2013

Τα λόγια  πνίγουν.
Γι` αυτό έπαψα να γράφω
 σε χαρτιά.
Αυτά ζουν και δαγκώνουν.
Αφόρητα.
Μετα,
Ξαπλώνουν παράλληλα
κοντά
και υπάρχουν αβίαστα,
χωρίς εμένα.

Άραγε αγαπώ;
Χωρίς φλόγα,
ή μήπως έχω καεί.

Τα  λόγια από έρωτα έπαψαν γιατί
βουλιάζουν  στη μητρική αγκαλιά
Από χνουδι.
και γάλα.
και χνούδι.
Πολύ.

Άραγε αγαπάω;
Χωρίς φλόγα;
Ή μήπως κιόλας έχω καεί;


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Το λίγο.

Φτάνεις σε ένα δρόμο που προσπαθείς να καταλάβεις.
Αν είσαι χορτασμένος
 ή ηττημένος.
Όλα τα αγγίγματα, όλα τα σώματα, όλες οι ιδέες και οι τόποι είναι πια ίδια.
Ακόμα και ο Έρωτας είναι μικρός, ασήμαντος και κοινός.
Χόρτασες ακόμα και να θρηνείς την ματαίωσή του.
Ίσως να φταίει  που όλα τα έζησες πολύ.
Για λίγο.
Είναι το λίγο αυτό που προσπέρασες,

και αυτό  σε εκδικείται.