Οι απαντήσεις μου στον κ. Προυστ.

Η Έλενα Καραγιάννη απαντά στο ερωτηματολόγιο του Προυστ.

Η Έλενα Καραγιάννη απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Share this history on :

digg

(Επιμέλεια: Αντώνης-Μάριος Παπαγιώτης)

Εισήχθη στην ΑΣΚΤ το 1992, με υποτροφία και αποφοίτησε το 1997 με Άριστα. Σπόυδασε ζωγραφική, μικτές τεχνικές και χαρακτική κοντά στους καθηγητές: Π. Τέτση, Ρ. Παπασπύρου, Θ. Εξαρχόπουλο, κ.α..

Το 2008 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών/Σπουδές στην Εκπαίδευση του Ε.Α.Π., με τις εξής κατευθύνσεις: Η εξέλιξη του παιδιού στο κοινωνικό περιβάλλον, Εκπαιδευτική έρευνα στην Πράξη, Πολιτισμικές και κοινωνικές ανισότητες, Εκπαίδευση ενηλίκων, με καθηγητές όπως τις: Χριστίνα Νόβα-Καλτσούνη, Α. Φραγκιουδάκη, κ.α.. Στα πλαίσια της διπλωματικής της εργασίας, εκπόνησε ποσοτική-ποιοτική έρευνα σε 130 νηπιαγωγεία της Ελλάδας με τίτλο: “Η συμβολή της εικαστικής αγωγής στην ολόπλευρη ανάπτυξη του νηπίου-Τα εικαστικά στο ελληνικό νηπιαγωγείο" (Ε.Α.Π, 2008, Πάτρα).
Έχει εκθέσει σε εικαστικά projects όπως:

• 2011/AGAINST ALL ODDS/Μουσείο Μπενάκη, 
• 2010/Εν γραφή/Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, 
• 2009/ECO ART/Ίδρυμα Ευγενίδου, 
• 2005,2006/Γυναίκες στην Τέχνη/Πανεπιστήμιο Κρήτης κ.α. 

Το 2010 επιμελήθηκε το CHILDHOOD ART PROJECT/ 24καλλιτέχνες μιλάνε για την παιδική τους ηλικία/ ΊΔΡΥΜΑ ΜΗΤΕΡΑ-ΠΟΔΑ Αθηναίων/ Ιλίου/ Δημοπρασίες Βέργος/ Π. Κ. Μελίνα Μερκούρη. 
Διδάσκει ως εκπαιδευτικός εικαστικής αγωγής στη Β/θμια και Α/θμια εκπαίδευση από το 1998, σε σχολεία της περιφέρειας και στην Αττική. Στο παιδαγωγικό της πρόγραμμα επιδιώκει μια βιωματική προσέγγιση της Τέχνης και ελευθερία έκφρασης για τους μαθητές, εμπνεόμενη από το παιδαγωγικό μοντέλο των καλλιτεχνικών σχολείων τουReggio Emilia (J.Dewey, Vygotsky, κ.α.). Από το 2005, συντονίζει ομάδες μαθητών στο "Στηρίζομαι στα πόδια μου", πρόγραμμα πρωτογενούς πρόληψης/ ΟΚΑΝΑ. Πιστεύει πως το σχολείο είναι ένας ζωντανός οργανισμός ο οποίος προάγει με άμεσο τρόπο τον πολιτισμό και τη δημοκρατία. 

["Η χώρα μου είναι..." (σχολικό project): http://www.youtube.com/watch?v=aHkW2m8psFU]
Εκτός από τα εικαστικά και τα παιδαγωγικά, ασχολείται και με τη μουσική, συμπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την προσωπική της "ψυχοθεραπεία". Από το 1998-2005, σπούδασε κλασική μονωδία και φωνητική με δασκάλα την κ. Λ. Γιγάντε.
Έχει αρκετές συμμετοχές σε μουσικά σχήματα και projects και γράφειστίχους και μουσική. Αυτή τη στιγμή, συμμετέχει ως τραγουδίστρια και είναι ιδρυτικό μέλος στο jazz vintage μουσικό σχήμα, 4some Syndrome με τουςΠερικλή Μπισκίνη (πιάνο), Κωνσταντίνο Στάμου (ακουστικό μπάσο) καιΝίκο Μαρτζιώκα (κρουστά). 

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι; 
Να έχω δίπλα μου ανθρώπους που μπορούν να εκτιμήσουν αυτό που είμαι και να με αφήνουν ελεύθερη σε αυτό.
Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί; 
Η προσδοκία πως θα έχω τόσα πολλά να κάνω, να φτιάξω, να δω, να πω, να ζωγραφίσω, να τραγουδήσω, να δοκιμάσω, να ερωτευτώ, να γευτώ, να αγγίξω. 

Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια; 
Αύγουστος. Ρέθυμνο. Με μια φίλη, επιστρέφοντας από την παραλία της Τριόπετρας, βρεθήκαμε στην κορυφή ενός βουνού πάνω από την περιοχή της Αγ. Παρασκευής. Φύσαγε απελπιστικά, ήταν σούρουπο και από εκεί επάνω η θέα ήταν εξωπραγματική. Πετάξαμε τα παπούτσια, αρχίσαμε να χορεύουμε έναν πρωτόγονο χορό και να ουρλιάζουμε σαν μανιακές. Το άφθονο οξυγόνο μάλλον κάτι μας έκανε γιατί αρχίσαμε να γελάμε σα να είχαμε φτιαχτεί ( -Ω...είναι ωραία η ζωή!!!!).

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι; 
Μου αρέσει να είμαι με ανθρώπους.
Το βασικό ελάττωμά σου; 
Δυσκολεύομαι να κλείσω πόρτες όταν πρέπει. Εξασκούμαι όμως.
Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια; 
Σε όλα εκείνα που μπορεί να κάνει ο μέσος άνθρωπος. Κατανοώ την ανθρώπινη φύση. Την κουβαλάω στις πλάτες μου. "Ριπίδια που χτυπούν τον αέρα" (T.S. Eliot).
Η τελευταία φορά που έκλαψες; 
Όταν ένας 8χρονος μαθητής μου την ώρα που μάζευα τα πράγματά μου από την έδρα, με αγκάλιασε σφιχτά και μου είπε: “Είσαι η ηλιαχτίδα μου!”. 

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο; 
Ειλικρινά δεν έχω σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο.
Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα; 
Η αδελφή μου. Δουλεύει, φροντίζει το σπίτι, τον άντρα της, τον εαυτό της και έχει φτιάξει δύο ιδανικούς, ταλαντούχους, μικρούς ανθρώπους. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει όλα αυτά.
Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε; 
Αν με σημάδεψε δεν το ξέρω, αλλά ο Πιανίστας του Polanski είναι το Νο1 στο top 10 μου.
Το αγαπημένο σου ταξίδι; 
Όλα τα ταξίδια της ζωής μου είναι σημαντικά. Ωστόσο μεροληπτώ υπέρ της πατρίδας μου της Κρήτης. Αν και πηγαίνω κάθε χρόνο, αυτό είναι το ταξίδι που δεν χορταίνω ποτέ. Όταν αισθανθείς πως έχεις κατακτήσει τα τοπία της (πράγμα δύσκολο), τότε είναι η ώρα για να βρεθείς δίπλα στους ανθρώπους της. Όχι σε αυτούς που κατοικούν στις πόλεις, αλλά σε εκείνους του σκληροτράχηλους των βουνών και της ενδοχώρας. Θα σε ξαφνιάσει η ομορφιά τους και θα σου υπενθυμίσουν όλα αυτά που εμείς οι αστικοποιημένοι έχουμε χάσει.
Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς; 
Αυτόν τον καιρό κάτι μου κάνει η Yoko Ogawa. Μάλλον κάτι εσωτερικό έχει αγγίξει.

Pet Project
Picture: Dimitris Poupalos
(with Christos Saxonis)

Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα; 
Τη σταθερότητα στις πράξεις και στα λόγια.
…Και σε μια γυναίκα; 
Να μην φοβάται τη φύση της.
Ο αγαπημένος σου συνθέτης; 
Τελευταία έχω μανία με τον Mulatu Astatke τον πατέρα της Ethio jazz. Η μουσική του έχει μια πνευματική διάσταση, “μιλάει” δηλ. στον εσωτερικό άνθρωπο, στοιχείο που θα έπρεπε να συναντάται πιο συχνά στη σύγχρονη μουσική.
Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους; 
Σήμερα τραγούδησα το "A Sunday smile" των Beirut. Είναι το αγαπημένο μου τον τελευταίο καιρό και πάντα με κάνει να κλείνω τα μάτια και να χαμογελώ όταν το ακούω.
Το βιβλίο που σε σημάδεψε; 
 "Ο Βραχόκηπος", του Ν. Καζαντζάκη. Χωρίς σχόλιο.
Ο αγαπημένος σου ζωγράφος; 
Ο Πικάσο. Ιδιοφυΐα! Ο Απόλυτος. Τρανή προσωπικότητα, μέγιστος εικαστικός.
Το αγαπημένο σου χρώμα; 
ΟΛΑ!Ίσως λίγο περισσότερο το κόκκινο.
Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου; 
Στον δικό μου μικρόκοσμο έχω καταγράψει μια σειρά από μικρές και μεγάλες επιτυχίες. Με κάνει να αισθάνομαι σημαντική το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να με ακούν να τους τραγουδάω ή που συγκινούνται με τηνεικαστική μου δουλειά. Η καλλιτεχνική μου δραστηριότητα όμως ολοκληρώνεται μέσα από τη διδασκαλία. Και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει υπερηφάνεια, ίσως περισσότερο από τα υπόλοιπα που κάνω, καθώς έτσι πιστεύω πως εκπληρώνω με πιο άμεσο και έντονο τρόπο τον παρεμβατικό ρόλο του καλλιτέχνη στην κοινωνία, εκείνου δηλ. που με την ιδιαίτερη φύση του και το έργο, μυεί στην τέχνη και σε έναν πιο ελεύθερο τρόπο σκέψης, παιδιά που ίσως ποτέ ξανά να μην έχουν παρόμοια εμπειρία στη ζωή τους.

Το αγαπημένο σου ποτό; 
Amaretto με φρέσκο λεμόνι.
Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο; 
Για πολλά. Αλλά τελικά τα λάθη είμαστε εμείς. Έπρεπε να γίνουν για να καταλήξουμε εδώ, πιο ολοκληρωμένοι.
Τι απεχθάνεσαι περισσότερο απ’ όλα;. 
Τους παρασιτικούς νάρκισσους.
Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία; 
Στο τέλος της ημέρας, κλείνω τα μάτια, γέρνω το κεφάλι πίσω στον καναπέ και ακούω μουσική.
Ο μεγαλύτερος φόβος σου; 
Η πιθανότητα να εγκλωβιστώ πίσω από ένα γραφείο για να βγάλω τα προς το ζην. Θα με σκότωνε κάτι τέτοιο.
Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα; 
Αποφεύγω να λέω ψέμματα γιατί εχω διαπιστώσει πως εάν μπορείς να την “υποστηρίξεις”, η αλήθεια πάντα σε ξελασπώνει.
Ποιο είναι το μότο σου; 
Vissi D`arte Vissi D`amore, δηλ. "έζησα για την τέχνη, έζησα για τον έρωτα" (Tosca's Aria from Puccini's Tosca).
Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις; 
Γριά, σοφή, γεμάτη ρυτίδες, πλήρης, ευτυχισμένη, χορτασμένη, ήσυχη, πως έχω αγγίξει τις ζωές άλλων ανθρώπων.
Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει; 
“Σε ξέρω”.
Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτόν τον καιρό; 
Πολύ συχνά στους ψαλμούς του ο Δαυϊδ μίλαγε στην καρδιά του και την προέτρεπε να βγεί από τη θλίψη. Βρίσκομαι στην πνευματική, ψυχική μάλλον κατάσταση όπου έχω κατανοήσει πως “λειτουργεί” η κατάθλιψη. Δεν ανησυχώ όταν εισβάλει με μια λάθος σκέψη ή την φέρνουν οι καταστάσεις. Είναι σαν μια ίωση. Θα με ταλαιπωρήσει για λίγες μέρες, αλλά θα αποκτήσω αντισώματα. Είναι απλά η Κατάθλιψη και θα περάσει. Τη χρειάζομαι για να πάω παρακάτω και να είμαι ευτυχισμένη.

My Room/ SLOW DOWN ROOMS/ AGAINST ALL ODDS
Μουσείο Μπενάκη

Αύγουστος 2012/ Μετόχια/ συναυλία Ψαραντώνη

Τραβήχτηκε στα Φρατζεσκιανά Μετόχια του Ρεθύμνου τον Αύγουστο 2012.
Χορεύει κάποια ομάδα ενός τοπικού συλλόγου και παίζει μουσική ο Ψαραντώνης.

Η απουσία της ειλικρινούς Τέχνης

Η  απουσία της ειλικρινούς Τέχνης
(ή αλλιώς, το κείμενο που ζήτησε αλλά αρνήθηκε τελικά, να δημοσιεύσει γνωστή στήλη Τέχνης )

              Είχα το προνόμιο στα φοιτητικά μου χρόνια στην Α.Σ.Κ.Τ. να φοιτήσω κοντά σε δυο μεγάλους αλλά τόσο διαφορετικούς δάσκαλους, τόσο ως προς τους διδακτικούς τους στόχους όσο και ως προς τις αισθητικές τους προσεγγίσεις. Ήμουν στο τελευταίο τμήμα του κ. Π. Τέτση και στο πρώτο της κ. Ρ. Παπασπύρου. Στον πρώτο είμαι ευγνώμων γιατί με δίδαξε πως να συμπεριφέρομαι με κάθε ακαδημαϊκή προσοχή και σεβασμό, στο σχέδιο και στο χρώμα, και στη δεύτερη που μου έδειξε πως επιβάλλεται να είσαι ειλικρινής, τολμηρός και να κοινοποιείς με το εικαστικό σου έργο ότι συμβαίνει μέσα σου.

           Αυτή ακριβώς η ειλικρίνεια με ενδιαφέρει να προβάλλεται στα έργα μου. Για αυτό συνήθως για τις εγκαταστάσεις/κολλάζ μου, επιλέγω κάπως ψυχαναλυτικά θέματα και διαπραγματεύομαι τα στερεότυπα γύρω από τους ρόλους της γυναίκας, το ναρκισσισμό, τον έρωτα, τη μοναξιά, τη θρησκεία, τις διαταραχές που προκύπτουν στην παιδική ηλικία, κ.α.. Συνήθως χρησιμοποιώ προσωπικό υλικό, όπως ερωτικά γράμματα, φωτογραφίες από το παρόν αλλά και προγόνων μου, τα ρούχα μου, τα έπιπλα του σπιτιού μου, ήχους και μουσικές που με περιβάλλουν, αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες της οικογένειάς μου, οι γιαγιάδες μου, η μητέρα μου και η ανιψιά μου. 

                Κάποιες φορές χρειάστηκε να ξεπεράσω τα όρια, να δείξω πολύ προσωπικά θέματα που ίσως να άγγιξαν ηθικά ταμπού και αισθητικές προκαταλήψεις για το πόσο περιγραφικό και συναισθηματικό επιτρέπεται να γίνει ένα έργο. Εύκολα ξεπερνώ χωρίς αγωνία αυτές τις σκέψεις καθώς πάντα επικρατεί η ανάγκη να μου επιτρέπεται να συγκινώ ανθρώπους, να τους κάνω να αισθανθούν και να ταυτιστούν με ένα κομμάτι μου. Το feed back και οι συναισθηματική αλληλεπίδραση που δέχτηκα από τον κόσμο σε σχέση με τα έργα αυτά, μοιάζει με έναν μεγάλο έρωτα. Και πλέον έχω εθιστεί σε αυτό.

           Αυτή η ειλικρίνεια πιστεύω πως θα έπρεπε να είναι η νούμερο ένα αναζήτηση, αλλά σπάνια συναντάται στον εικαστικό κόσμο της Ελλάδας κατά την προσωπική μου εκτίμηση. Δυστυχώς κάποιες φορές, η εικαστική σκηνή μοιάζει σαν ένα happy hour party όπου επιτρέπεται η είσοδος μόνο στους 25-30, ή ένα μεγάλο Μπαζάρ όπου πρέπει να προσαρμόσεις τη δουλειά σου σε Α4 διαστάσεις, σε έργα όπου όσο το δυνατόν να γίνεται προφανές ότι έχεις κοπιάσει χειρονακτικά. Και αυτό, για να μπορείς να δικαιολογήσεις τα χρήματα που ζητάς. Από αυτό το παιχνίδι όμως λείπει η ποίηση. Λείπει η ειλικρίνεια. Και το βίωμα.. Λείπει η δυναμική, το πνεύμα, το νεύρο, το νόημα, χαρακτηριστικά που έχουμε ανάγκη να βλέπουμε σε έργα τέχνης.

Εκτός από ποιητής, πιστεύω πως ο καλλιτέχνης θα έπρεπε να έχει και έναν ρόλο που να μοιάζει με αυτόν του ρεπόρτερ. Ένας ρεπόρτερ ή ένας προφήτης της εποχής του. Άλλοτε διαθέτει τον εαυτό του σαν υλικό/ντοκουμέντο και άλλοτε καταγράφει ή αφουγκράζεται, για να μπορεί να αγγίξει τη γενιά του. Ειναι αυτός ο καθαρά ανθρωπιστικός στόχος της τέχνης που σπάνια συναντάται.

  Η οικονομική κρίση, αποκάλυψε ένα φρικτό μυστικό για τον εικαστικό κόσμο: ζούσαμε στη ψευδαίσθηση ότι το σύστημα που συντηρούσε τις διοργανώσεις, τους επιμελητές, τις γκαλερί, πως παρήγαγε πολιτισμό. Σε αυτή την κοινωνική κατάρρευση που διανύουμε, παρατηρούμε πως επίσημοι πολιτιστικοί φορείς και πρόσωπα, κείτονται παροπλισμένοι και ανήμποροι να προτείνουν ιδέες ή έστω να ακουστούν ως παρηγορητικές φωνές. Τώρα που τα χρήματα δεν υπάρχουν ως προοπτική, έχουμε την ελπίδα πως μια ουσιαστική ανασυγκρότηση στόχων θα προκύψει. Όσοι επιβιώσουν θα είναι εκείνοι που θα καταφέρουν να σταθούν ενεργοί και παθιασμένοι και θα καταφέρουν να ανασυστήσουν τους ρόλους του καλλιτέχνη στην κοινωνία.

Μέχρι στιγμής επικρατούσε η αντίληψη πως για να διατηρήσει την αξία και την ποιότητά της η Τέχνη θα πρέπει να παραμείνει στους χώρους της πνευματικής (και οικονομικής;) ελίτ. Σίγουρα δεν μπορείς να διδάξεις τέχνη σε όλους αλλά όλοι μπορούν να έχουν την εμπειρία της Τέχνης. Αυτό υποστήριξε ο C. G.Jung (2004) αναφερόμενος στα αρχέγονα σύμβολα που προβάλουν μέσα από το καλλιτεχνικό έργο, πως είναι κοινά για κάθε άνθρωπο και όλοι μπορούν να τα “διαισθανθούν” . Συμπληρώνω το επιχείρημα με μια φράση της δασκάλας μου, Ρένας Παπασπύρου που μοιράστηκε σε κάποια φάση των σπουδών μου που είχα φτάσει σε αδιέξοδο: “Η τέχνη σου θα είναι επιτυχημένη όταν θα την κατανοεί ακόμα και ο αδαής”. Μια φράση που περικλείει πολλές παραμέτρους προς συζήτηση φυσικά, αλλά που αρκεί ως κίνητρο για μια ειλικρινή τέχνη.

                       Η διάθεση να διατηρήσουμε την Τέχνη σε ένα στενό κύκλωμα ανθρώπων, που κατά συνέπεια θα αποφασίζει για το τι είναι Ορθό Αισθητικά και τι Όχι, ποιος θα διακινεί την τέχνη του και ποιος όχι, ανήκει σε άλλες εποχές και αυτές οι νοοτροπίες οδηγούν σε πολιτιστική κενότητα. Έρχονται οι κοινωνικές επιστήμες και μας επισημαίνουν πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ορθή ή λάθος Αισθητική, αλλά στο κομμάτι του πολιτισμού συντελείται μια κοινωνική αδικία όπου θεωρείται ορθή η τέχνη εκείνη που προωθείται από την ανώτερη αστική τάξη (Δραγωνά, 2001). Και είναι οξύμωρο πραγματικά, πως καλλιτέχνες με επιθετικά αριστερό φρόνημα, να υποστηρίζουν αντιλήψεις για μια ελιτίστικη τέχνη. Η εμπειρία με την Τέχνη που μπορεί να έχει ένα πρόσωπο, δεν έχει μονάδα μέτρησης ούτε κατηγοριοποιείται. Ειδικά σε μια περίοδο όπου ως προς την τεχνική και τους αισθητικούς στόχους, υπάρχει μια ανακύκλωση ιδεών. Η αλήθεια είναι πως η φόρμα έχει αποδομηθεί εδώ και δεκαετίες, όπως και η γραμμή και το χρώμα έχουν αναλυθεί μέχρι κορεσμού. Οι επισκέψεις στις περισσότερες εκθέσεις είναι ένα déjà vu και οι περισσότερες δουλειές των πτυχιακών, ένα flash back σε προηγούμενες δεκαετίες. Ένας τομέας όμως σε σχέση με την τέχνη, έχει παραμεληθεί και επιδέχεται αστείρευτους πειραματισμούς. Αυτός του Ανθρωπιστικού της χαρακτήρα.

Ιούλιος 2012

Έλενα Καραγιάννη

-C.G.Jung,(2004), To πνεύμα στον άνθρωπο, την τέχνη και τη λογοτεχνία, Αθήνα: Ιάμβλιχος..

-Δραγωνά Θ., Σκούρτου Ε., Φραγκιουδάκη Α.,(2001) Εκπαίδευση: Πολιτισμικές διαφορές και κοινωνικές ανισότητες, Πάτρα: Ε.Α.Π., ομάδα εκτέλεσης έργου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

         Η Ελένη Καραγιάννη εισήχθη στην ΑΣΚΤ το 1992 με υποτροφία και αποφοίτησε το 1997 με Άριστα..

Το 2008 ολοκλήρωσε της Μεταπτυχιακές σπουδές της στη Σχολή ανθρωπιστικών σπουδών/Σπουδές στην εκπαίδευση του Ε.Α.Π., με τις εξής κατευθύνσεις: Η εξέλιξη του παιδιού στο κοινωνικό περιβάλλον/Εκπαιδευτική έρευνα στην Πράξη/ Πολιτισμικές και κοινωνικές ανισότητες/ Εκπαίδευση ενηλίκων. 

       Εκπόνησε ποσοτική-ποιοτική έρευνα σε 130 νηπιαγωγεία της Ελλάδας με τίτλο: “Η συμβολή της εικαστικής αγωγής στην ολόπλευρη ανάπτυξη του νηπίου-Τα εικαστικά στο ελληνικό νηπιαγωγείο (2008)”.

      Έχει εκθέσει σε εικαστικά projects όπως: 2011-AGAINST ALL ODDS-Μουσείο Μπενάκη, 2010- Εν γραφή- Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, 2009- ECO ART, Ίδρυμα Ευγενίδου, 2005,2006- Γυναίκες στην Τέχνη -Πανεπιστήμιο Κρήτης κ.α.

      Το 2010 διοργάνωσε το CHILDHOOD PROJECT-Οι καλλιτέχνες μιλάνε για την παιδική τους ηλικία- Ίδρυμα Μητέρα-ΠΟΔΑ Αθηναίων/Ιλίου,-δημοπρασίες Βέργος-Π.Κ.Μελίνα Μερκούρη.

      Διδάσκει ως εκπαιδευτικός εικαστικής αγωγής, στην Β/θμια και Α/θμια εκπαίδευση από το 1998 σε σχολεία της περιφέρειας και στην Αττική.

Εκτός από τα εικαστικά και τα παιδαγωγικά, ασχολείται και με τη μουσική. Από το 1998-2005 σπούδασε κλασική μονωδία και φωνητική με δασκάλα την κ. Λ. Γιγάντε.

Αυτή τη στιγμή συμμετέχει ως τραγουδίστρια και είναι ιδρυτικό μέλος στο jazz vintage μουσικό σχήμα, 4some Syndrome.

Το νοσηρό κομμάτι της παρέκκλισης είναι μόνο η απουσία της Ποίησης και της Λαγνείας..

TOTEM (performance- Elena Karagianni, 2011)

Μέρος από τη νέα μου δουλειά με τίτλο TOTEM.

Πρόκειται για ένα βιωματικό έργο (φωτογραφική performance).

Διαθέτω το σώμα μου, μέσα σε ένα σκηνικό με έντονα φετιχιστικά στοιχεία για να τονίσω τη σύγκρουση, την ένταση των συναισθημάτων και των επιθυμιών, δίπλα σε έναν άντρα, ο οποίος, γίνεται πότε το αντικείμενο, πότε το παιδί, πότε ένα σχήμα-μια ασύμμετρη φόρμα. Από αυτό το παιχνίδι ρόλων-συγκρούσεων, προκύπτει ένα φωτογραφικό υλικό, το οποίο μπερδεύεται με υλικό από το γενεαλογικό μου δέντρο, από οικογενειακές στιγμές, με άγνωστους πρόγονους, με παιδικές φωτογραφίες κ.α.

Η μία εικόνα αποτυπώνεται πάνω στην άλλη. Το παρόν πάνω στο μέλλον.

Οι αρχέγονες επιθυμίες και προβολές κακοποιούν το παρόν.

Αυτή η σύγχυση γεννάει νέες εικόνες. 

Εικόνες τεράτων.

Ένα τοτέμ δεσποτικό.

 Ο προστάτης, ο γενάρχης της φατρίας.

Αυτό αποφάσισε την ύπαρξή μου.

Η σκιά του με κακοποιεί.

Το δικό μου Τέρας, είμαι εγώ.

Συνταγμα 29-6-2011

MY ROOM- Eleni Karagianni (Slow down rooms/ AGAINST ALL ODDS PROJECT)

         Η εικαστικός Ελένη Καραγιάννη συμμετέχει στην παράλληλη έκθεση SLOW DOWN ROOMS του Against All odds Project, με την εγκατάσταση : MY ROOM.

To Slow Down Rooms επιμελείται η Ίριδα Κρητικού, και παρουσιάζει νέους Έλληνες καλλιτέχνες που υιοθετούν χειρωνακτικές μεθόδους και πειραματίζονται με διάφορα υλικά εστιάζοντας στην ιδέα της ανακύκλωσης.

Πρόκειται για μία εγκατάσταση με στοιχεία performance στην οποία, μεταφέρει ένα κομμάτι από τον προσωπικό της χώρο. Τα παλαιά έπιπλα και τα μικροαντικείμενα που μάζεψε από τους δρόμους της Αθήνας μαζί με την “ταπετσαρία” των αναμνήσεων στους τοίχους, μας αφηγούνται την ιστόρια μιας γυναίκας που ζει και κινείται στο αστικό περιβάλλον. Στο ίδιο πνεύμα, την ατμόσφαιρα συμπληρώνει το βίντεο που προβάλλεται στην οθόνη του MY ROOM : εικόνες, μουσικές, ψίθυροι τραγουδιών από την ίδια την εικαστικό, μετατρέπουν αυτό το αστικό σκηνικό σε ένα προσωπικό ταξίδι, φορτισμένο με αναμνήσεις και έντονα συναισθήματα.

       Η έκθεση αποτελεί συνέχεια του πρώτου διεθνούς Συνεδρίου των δράσεων Αgainst All Odds: Ηθική / Αισθητική που πραγματοποιήθηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και των έξι Ακαδημαϊκών Εργαστηρίων που βρίσκονται σε εξέλιξη.

       Τα ζητήματα που τίθενται μέσα από τη δομή της διερευνούν την επίδραση των νέων συμμετοχικών διαδικασιών στο πεδίο των χωρικών πρακτικών, καθώς και τα σημεία σύγκλισης και διαφοροποίησης μεταξύ αισθητικής φόρμας και ιδεολογικού υπόβαθρου.
Η έκθεση αρθρώνεται σε τέσσερις θεματικές ενότητες: Ακτιβισμός. Ομάδες με όραμα / Κοινωνία & Αισθητική /.Ταυτότητα. Ηθική του επαγγέλματος /Δράση – Αντίδραση.

Χώρος

Αθήνα

Μουσείο Μπενάκη

Κτήριο Οδού Πειραιώς

Διοργάνωση

Life Strategies 

Σε συνεργασία με: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών,

Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο,

Parsons The New School For Design και Πανεπιστήμιο Paris 8 - CiTU research center of Paragraph Laboratory 

Με την ευγενική υποστήριξη του Μουσείου Μπενάκη

Υπό την αιγίδα:

των Ηνωμένων Εθνών,

του Ελληνικού Υπουργείου Περιβάλλοντος,

Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής,

του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠ.ΠΟ.Τ.),

του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών (UNDP),

της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα,

του Δήμου Αθηναίων / Εταιρεία Τουριστικής και Οικονομικής Ανάπτυξης Αθηνών (ETOAA), Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος,

του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών - Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων(ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ)

και του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής

LOVE LETTERS (Elena KAragianni, 2006)

 

 Υλικό: Αυθεντικά ερωτικά γράμματα, φωτογραφίες μικτή τεχνική, 

Διαστάσεις:1) Επιτοίχια εγκατάσταση σε μεταβαλλόμενες διαστάσεις

2)Τελάρα σε διάφορες διαστάσεις

Το project ξεκίνησε το 2005. Τα ερωτικά γράμματα συγκεντρώθηκαν κυρίως από αγγελίες που μπήκαν για αυτό το σκοπό σε διάφορα sites (ελληνικά και διεθνή). Επίσης σημαντικό μέρος από αυτά, αφορά σε ερωτικά γράμματα από το προσωπικό μου αρχείο, αλλά και γνωστών προσώπων.

Πάνω σε αυτά τα ερωτικά χειρόγραφα, γίνονται διάφορες χρωματικές κυρίως επεμβάσεις, και έχουν προστεθεί αυθεντικές φωτογραφίες από προσωπικές στιγμές ζευγαριών, με σκοπό να ενισχυθεί η καταγραφή όλων των φάσεων της ερωτικής σχέσης.

Η εικόνα συνυπάρχει με το κείμενο ιχνογραφώντας από τις πιο «ροζ» μέχρι και τις πιο σκοτεινές ερωτικές συμπεριφορές..

Ελένη Καραγιάννη

«Μια περιήγηση στις ανθρώπινες σχέσεις είναι τα έργα της Ελένης Καραγιάννη. Σε αυτά, λόγος και εικόνα συνδυάζονται για να εκφράσουν τα πιο αγνά και ταυτόχρονα τα πιο βίαια  ή σκληρά συναισθήματα. Η Καραγιάννη δεν στηρίζεται σε ένα λογοτεχνικό κείμενο για να το αποδώσει  με εικαστικά μέσα. Κάνει συμμέτοχούς της στα έργα της απλούς  ανθρώπους, γνωστούς, και αγνώστους της από το internet, οι οποίοι της προσφέρουν το υλικό. Η ίδια σχολιάζει  ουσιαστικά  αυτό το υλικό με τα σχέδιά της  και επεμβαίνει στα σύνολα αυτά  κυρίως με  τη χρήση του σχεδόν βίαιου  έντονου κόκκινου χρώματος, ενός χρώματος που αναφέρεται δίχως άλλο στο πάθος της ανθρώπινης σχέσης. Μέσα από τις ατομικές α耆γήσεις φτάνει σε αποτελέσματα που διακρίνονται νοηματικά για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σχέσης και καταλήγει σε ένα σχόλιο για τον ίδιο τον Έρωτα».

Θάνος Χρήστου

Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης

Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

(Κατάλογος Π.Ο.Δ.Α., 2007)

People (Elena Karagianni, 1997)

Υλικό:

Φωτογραφία λατρευτικής συνάθροισης από την Νότια Αφρική (φωτοαντίγραφα, σμικρύνσεις- μεγενθύσεις της αρχικής φωτογραφίας).

Διαστάσεις: Επιτοίχιo κολλάζ (3,50 x 2,50).

Αφορμή για να στηθεί αυτή η γιγαντοαφίσα ήταν μια φωτογραφία διαστάσεων περίπου 12 x 10cm που βρήκα τυχαία σε κάποιο περιοδικό ιεραποστολικού περιεχομένου.

Η φωτογραφία καταγράφει ένα τεράστιο πλήθος την ώρα που συρρέει σε κάποια θρησκευτική συνάθροιση. Οι θρησκευτικές συναθροίσεις των Νότιων Αφρικανών αποκτούν διαστάσεις κοινωνικού φαινόμενου αφού δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων ακόμα και από τα πιο απομακρυσμένα χωριά συγκεντρώνονται κάθε φορά τόσο σε χριστιανικές όσο και σε παγανιστικές λατρείες.

Το έργο «ανακυκλώνει» (σμίκρυνση-μεγέθυνση) τις μορφές που υπάρχουν στην αρχική φωτογραφία. Η απεικόνιση του πλήθους με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός «ζωντανού παλλόμενου κύματος» ενώ σε κάποια γωνία της αφίσας ένα δέντρο παραπέμπει στην ιδέα του Ιερού δέντρου της γνώσεως και της αθανασίας.

Ελένη Καραγιάννη

Bible books (Elena Karagianni, 1997)

 

Υλικό: Τόμοι της Βίβλου ή της Καινής Διαθήκης σε 21 διαφορετικές γλώσσες, φωτογραφίες, Plexiglas, σίδερο, χειροποίητες σφραγίδες, μικτή τεχνική.
Διαστάσεις/μορφή: 1) Επιτοίχιες εγκαταστάσεις με σελίδες από τη Βίβλο. 2) Βάζα με εδάφια από την Βίβλο σε 21 διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους. 3) Τόμοι της Βίβλου σε διάφορες γλώσσες.

   Σκοπός των έργων της σειράς ‘BIBLE BOOKS’ είναι να δημιουργηθεί μια νέα θρησκευτική/χριστιανική φόρμα, απαλλαγμένη από όλα εκείνα τα «Άγια» υλικά που η βυζαντινή αισθητική έχει επιβάλει ως «καλαίσθητα και πρέποντα» για την σχετική θεματολογία.

Η επιλογή ευτελών υλικών (BiC στυλό, φλουο μαρκαδόροι, φωτοτυπικό χαρτί, γυάλινα βάζα από τρόφιμα κ.α.) είχε ως στόχο να τραβήξει την προσοχή από το υλικό και να επικεντρώσει στην ουσία της θεματολογίας, που είναι η χριστιανική φιλοσοφία.

Η φαινομενική βεβήλωση της Βίβλου, στην πραγματικότητα επιβάλει την αποειδωλοποιησή της και με σχεδόν παιδιακίστικο τρόπο, τα μυστήριά της γίνονται προσιτά σε όλους.

Ελένη Καραγιάννη

       «Η Ελένη Καραγιάννη επαναφέρει μια αντιμετώπιση των Γραφών ως μέσου έμπνευσης (αλλά και πρώτης ύλης) για εικαστική δημιουργία. Μια παράδοση που τη φέρνει κοντά στο (ούτως ή άλλως) μοναχικό έργο του Πεντζίκη. Στην περίπτωσή της όμως η επέμβαση είναι πολύ πιο βέβηλη όχι ως προς το πνεύμα των Γραφών αλλά ως προς τη χρήση της ίδιας της τυπωμένης σελίδας της Βίβλου ως καμβά για τις βίαιες παρεμβάσεις της: χειροποίητες σφραγίδες πρωτογενών συμβόλων του χριστιανισμού, της ελληνικής αφιερωματικής και λατρευτικής παράδοσης (οφις, κρανίο, σταυρός, καρδιά, άστρο, φεγγάρι, ήλιος, άγγελος, δάφνες, σπαθί, δέντρο, μωρό/έμβρυο, πουλί/περιστέρι, μάτι, άρτος, ιχθύς) συνυπάρχουν με αυτοφυή σύμβολα (καράβι, κιθάρα, γάτος/διάβολος) και επαναλαμβάνονται. Υπογραμμίσεις, αναιρέσεις και ζωγραφικές επεμβάσεις πάνω στο κείμενο μεταμορφώνουν το απρόσωπο μιας τυποποιημένης τυπογραφίας σε φορτισμένο σκεύος επικοινωνίας. Και είναι ακριβώς ο αγχωμένα επικοινωνιακός χαρακτήρας που καθιστά τη δουλειά της μια χαρισματική αντιπρόταση μέσα στη σαρωτική εσωστρέφεια της εικαστικής δραστηριότητας σήμερα.»

(Θ. Μουτσόπουλος,

Art Magazine,

Απρίλιος 1997, Αθήνα)

«…….η μελέτη της πάνω στη θρησκοληψία μέσα από μια δυναμική εικαστική γλωσσική μετάπλαση της Βίβλου, την καθιστά μια καθαρά γλωσσοκεντρική συγκινησιακή δουλειά υψηλής εντάσεως.

( Ν.Γ. Ξυδάκης,

Καθημερινή,

Ιούνιος, 1997, Αθήνα)

MY ROOM - Elena Karagianni (Slow down rooms/ Against All Odds Project, 2011)

Elena Karagianni-Βridal gown (dedicated to my ancestors) City link- Fashion & Fusion-

http://www.womenonly.gr/article.asp?catid=15298&subid=2&pubid=82172684

Me singing....I Stil haven`t found what I am looking for.. (cover)

Child hood Art Project ( Επιμέλεια: Ελένη Καραγιάννη)

http://www.athenscityculture.gr/mycalendar/2010/02/02

Do not forget to.. (Elena Karagianni) ΕΨΥΠΕ

ΕΨΥΠΕ

Πορτρέτα. -Έκθεση "Οφθαλμός"-Τεχνόπολις 2010.

http://www.opencalendar.gr/portal/resource/contentObject/id/ff15ed8c-1d56-4eda-8c0b-968d2c843901

Grayscale.

Εμείς οι υποκριτές και μερικά πλαστικά bodies..

Υποκριτές.
Θύματα του όχλου..
 Καταπίνουν.   Χωρίς σκέψη.
Εύκολοι στο να βγουν στους δρόμους και να παλέψουν με τα σύμβολα. Αλλά χωρίς συνείδηση. Μόνο με συναίσθημα, αδιευκρίνιστο και ακαθόριστο.  Παλεύουν με τις ειδήσεις , στέλνουν ατελείωτα μηνύματα , αλυσιδωτά e-mails, για τον πόλεμο που γίνεται, για τους φτωχους και ανήμπορους, για τα παιδιά που πεθαίνουν ή πεινάνε, για τις πολιτικές αδικίες.. Ότι εγείρει τα προσωπικά  απωθημένα, και την επανάσταση που δεν έγινε ποτέ στην εφηβεία..
Εκεινες τις μέρες δεν ανέχθηκαν το νεκρό κορμί ενός 15 χρόνου μαθητή, αφού το «εχθρικό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα «σύμβολο» το θανάτωσε. Μέσα από αυτο είδαν τον εαυτό τους μάλλον, να στερείται την ελευθερία του πολίτη να εκφράζεται, να αντιδρά να διαμαρτύρεται...... Και αυτό ήταν η αφορμή να ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα σύσσωμη, να καεί και η φωνή της διαμαρτυρίας να βγει στον κόσμο...Όλα αυτά για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Και καλά εκαναν.

Ομως..

Αξίζει σεβασμος  σε ένα νεκρό σώμα;;;;;;

Μακρόσυρτη εισαγωγή, για ένα θέμα που χάθηκε στα αζήτητα...Για μερικά αζήτητα bodies που έγιναν εκθέματα, επιστημονικού και κανιβαλιστικου ενδιαφέροντος....Έτρεξαν πολλοί, όπως έτρεξαν και σε τόσες άλλες χώρες να δουν τα πλαστικοποιημένα σώματα… Προϊόντα,που αρμόζουν σε σύγχρονους και ψαγμένους, προϊόντα πολυεθνικών, πρωτότυπων ιδεών (?) που προωθούν στην πραγματικότητα μια νέα τάξη πραγμάτων.
Νέα τάξη πραγμάτων αφου ξεχάσαμε ότι τα σώματα αυτά δεν είναι bodies αλλά άνθρωποι....Κάτω από την φτηνή «δικαιολογία» της ανωνυμίας (αζήτητα bodies) υποβιβάστηκαν σε αντικείμενα έργα/ προϊόντα/τέχνης (όπως τα αποκαλούν) χάνοντας με αυτόν τον τρόπο την ανθρώπινη υπόστασή τους.....
Κάτω από τον «άγιο» σκοπό της διάδοσης της δωρεάς των οργάνων, χάθηκε η ανθρωπιά... Οι άνθρωποι αυτοί (που τώρα πια είναι bodies) λένε ότι στην πραγματικότητα ήταν  πολιτικοί κρατούμενοι....Αλλά και απλοί ρακοσυλλέκτες να ήταν, πως τόλμησαν να καταργήσουν το πανανθρώπινο δικαίωμα του σεβασμού του Θανάτου;

 (υπάρχει σεβασμός μετα θάνατον;;;;;).

Τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να ισχύουν και μετά το θάνατο;;;

Το σώμα αυτό κάποτε αισθανόταν.....είχε συναισθήματα...έβλεπε όνειρα... έκανε έρωτα, ανησυχούσε για τα παιδιά του.... πείναγε...πόναγε....Αισθανόταν φόβο...

Μετά έγινε body..

Και το σώμα που ταΐζει την ανάγκη μας για ανθρώπινη σάρκα.....

Όχι δεν θα παρευρεθώ στην έκθεση... Αν θέλω να μάθω πως είναι το ανθρώπινο σώμα μπορώ να δω τα πλαστικά προπλάσματα.... Γιατί να πλαστικοποιήσω ένα πραγματικό ανθρώπινο σώμα;
Είμαι υπερβολική; Μπορεί....
Υπερβολική και συναισθηματική μάλλον... Αλλά ανησυχώ....
Για το σύνδρομο του βρασμένου βατράχου (http://tsotsos.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html -τυχαία επιλογή blog).

Και θέλω να θρηνήσω....
Γι αυτήν τη Νέα τάξη πραγμάτων....

Λογικό σφάλμα: Η αντικατάσταση του "Διαφορετικός" από το "ανώτερος ή κατώτερος"

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα, σημαντικά αλλά ταυτόχρονα και απλά στην διατύπωσή τους βιβλία που έχω διβάσει τον τελευταίο καιρό, ειναι το "Εγώ και οι άλλοι-Μια γενετική προσέγγιση" του Albert Jacquard. Παραθέτω την εισαγωγή του βιβλίου και προσμένω τα σχόλιά σας.…

Φτάνει η ηλικία όπου αναλογιζόμαστε: το Ον αυτό που έγινα, ποιος είναι; Τι αξίζει; Ρωτάμε το βλέμμα των άλλων και φοβόμαστε, διότι συχνά αυτή η ματιά μας διαπερνά χωρίς να μας βλέπει (είμαι τόσο ανύπαρκτος;) ή είναι γεμάτη ειρωνεία, αν όχι περιφρόνηση (είμαι τόσο γελοίος;) Ρωτάμε τους καθρέπτες και απογοητευόμαστε, διότι η απάντησή τους σπάνια προκαλεί ενθουσιασμό. Ρωτάμε το σχολείο και η απάντηση δεν μας ικανοποιεί, διότι το σχολείο μας φαίνεται σαν μια μεγάλη μηχανή που δεν ενδιαφέρεται για την προσωπικότητα του καθενός αλλά επιδιώκει να μας τυποποιήσει σύμφωνα με τις κυρίαρχες νόρμες. Είμαι όμορφος; Είμαι έξυπνος; Σ αυτές τις δυο αιχμηρές ερωτήσεις, η απάντηση είναι «όχι όπως οι άλλοι». Λιγότερο όμως ή περισσότερο; Αν πούμε» «λιγότερο», θλιβόμαστε, υποτασσόμαστε και δεχόμαστε ως πεπρωμένο μας μια μέτρια μοίρα. Αντίθετα , αν πείσουμε τον εαυτό μας για το «περισσότερο», αυτοδοξαζόμαστε, προσπαθούμε να κυριαρχήσουμε και τελικά καταστρέφουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, αφήνοντας να μπουν μέσα μας δυο δηλητήρια: το πάθος της εξουσίας και η περιφρόνηση των άλλων.

Μήπως δεν υπάρχει ορθή απάντηση;

Πράγματι, ορθή απάντηση δεν υπάρχει, γιατί η ερώτηση δεν έχει νόημα,

επειδή στηρίζεται σ΄ένα λογικό σφάλμα:

την αντικατάσταση του «διαφορετικός» από το κατώτερος» ή το «ανώτερος».

Albert Jacquard, Εγώ και οι άλλοι-Μια γενετική προσέγγιση, 2002, Αθήνα, Κάτοπτρο.

Η ΚΡΥΨΩΝΑ

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας ερωτοτροπούμε και εθιζόμαστε σε διάφορα είδη από κρυψώνες.

Άλλοτε πρόσωπα, άλλοτε συνήθειες ή εθισμοί. Οι κρυψώνες αυτές είναι «μέρη» στα οποία αισθανόμαστε ή τουλάχιστον έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς. Εκεί κρυβόμαστε από ότι μας πονάει ή μας φέρνει σε αμηχανία. Μερικές φορές απλά πράγματα όπως γεύσεις ή το ακουσμα μίας μουσικής, το αλκοόλ ακόμα και επικίνδυνα εξαρτησιογόνες ουσίες μπορει να γίνουν κρυψώνες. Άλλες φορές οι κρυψώνες γίνονται οι προσωπικοί «χώροι» και σκεψεις στο μυαλό οπου εκεί αναπτυσσόμαστε, διαμορφώνουμε την ιδιοσυγκρασία μας και συνήθως στην ησυχία αυτού του χώρου, αφουγκραζόμαστε τον Εαυτό.

Μερικές φορές κρυψώνες γινονται αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν «Ταλέντο» ή δεξιοτεχνία, ή …μονομανία. Κάποιες φορές είναι σε μορφή ενός είδους αυτοματισμού, άλλοτε είναι ένας απόλυτα συνειδητός, βιωματικός και συναισθηματικός τρόπος έκφρασης.

Σε μερικούς από εμάς αυτή η «κρυψώνα» είναι η εικαστική έκφραση.

Προσωπικά…δυσκολεύτηκα να προσφωνήσω τον εαυτό μου «ζωγράφο»…ή καλλιτέχνη….

Ζωγράφιζα επειδή ζωγράφιζα…Δεν ήταν επαγγελματική επιλογή…δεν ήταν ψώνιο. Στην ενήλικη ζωή μου μάλλον ήταν μια συνήθεια που είχε «ξεμείνει» από την παιδική ηλικία.

Δεν ξέρω αν γεννιέσαι ή αποκτάς συγκεκριμένες δεξιοτεχνίες. Δεν ξερώ αν οφείλεται στα γονίδια, σε αναμνήσεις του DNA ή οτιδήποτε άλλο.. Το μόνο που έχω συνειδητοποιήσει είναι ότι η εικαστική έκφραση (ή καλύτερα το παιδικό ιχνογράφημα) άρχισε να υπάρχει στην παιδική ζωή μου επειδή είχα ανάγκη για μια «κρυψώνα».

Νύχτες….ατελείωτες, όταν τα φώτα έπεφταν, σηκωνόμουν από το κρεβάτι και πασάλειβα τα μικρά δάχτυλα με νερομπογιές και κόλλες…Στην εφηβεία τα πρώτα φλερτ με το αλκοόλ ήταν εκεί για να συντροφεύουν τις οργασμιακες εκείνες νύχτες πάνω από το μπλοκ ακουαρέλας που γέμιζαν ανεξέλεγκτα κάθε φορά με σκληρα χρώματα. Προσπαθω..δεκαετιες μετά…να βουτηξω με τον ίδιο επιτατικό τρόπο στις μπογιες..μεχρι τα ξημερώματα…όμως δεν λειτουργεί έτσι πια..Δεν λέω ότι η εικαστική δημιουργία δεν έχει αξία πια ή ότι γίνεται αγκομαχώντας. Όχι, απλώς έχει μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο..εξισου σημαντικό, αλλά όχι…όπως λειτουργούσε τότε.

Σύμφωνα με μελέτες, η εικαστική έκφραση είναι «κρυψώνα» για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα πως ή που μεγαλώνουν και πως αναπτύσσονται. Τα στάδια του σχεδίου είναι κοινά για όλα τα παιδιά και θεωρείται ο μόνος φυσικός τρόπος για το παιδί (νήπιο καλύτερα) να εκφραστεί βιωματικά και να ψηλαφίσει τις σχέσεις με τους άλλους και τον εαυτό του.

Αυτή η δυνατότητα όμως «ευνουχίζεται» αυτόματα για το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών κατά τη εισαγωγή τους στο σχολικό σύστημα. Τότε η εικαστική έκφραση γίνεται δραστηριότητα για τις ελεύθερες ώρες, το πάρεργο και εδραιώνεται στη συνείδηση των παιδιών πως πιο σημαντικός στόχος είναι η γνωστική ανάπτυξη παρά ή ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου (Βαος, 2005).

Στόχος του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη του ατόμου. Δεν είναι οι ευτυχισμένοι μαθητές αλλά οι βολικοί και ενσωματωμένοι μαθητές σε ένα νεκρό και στείρο σύστημα. Δεν είναι η προώθηση της ιδέας ότι πρέπει να «δημιουργήσουμε» πλήρεις ανθρώπους, όχι μόνο με γνωστικές δεξιότητες αλλά και κοινωνικές και συναισθηματικές.
Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ΕΥΝΟΥΧΙΖΕΙ την ατομικότητα και την αυτό-έκφραση αλλά προωθεί το μοντέλο του ικανού σε αποστήθιση τότε τα πράγματα γίνονται επικινδυνα....

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη…
Που έχω τη δυνατότητα να διατηρώ την παιδική κρυψώνα και να την έχω κάνει και «επάγγελμα».
Δεν ξερώ εάν σε αυτό συντέλεσε η οικογένεια, το ενθαρρυντικό περιβάλλον που επέτρεψε να έχω τα μέσα να αυτό-εκφράζομαι. Ίσως να έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και το προσωπικό πείσμα ...
Αισθάνομαι βαθιά  ευγνωμοσύνη.
Που όλα αυτά τα χρονιά ..
έχω την κρυψώνα μου.

Multiple intelligences Theory

Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης
Μια από τις πλέον σημαντικές και ενδιαφέρουσες σύγχρονες θεωρίες είναι αυτή της Πολλαπλής νοημοσύνης. Αφορά φυσικά σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά θέματα αλλά οπωσδήποτε βρίσκει εφαρμογή σε κοινωνικής φύσεως θέματα.
Η Multiple intelligences Theory –Θεωρία πολλαπλής νοημοσύνης- είναι μία ψυχολογική ΘΕΩΡΙΑ για την ανθρώπινη νόηση η οποία διατυπώθηκε από τον Howard Gardner το 1985. Εμπεριέχει μία κριτική στην άποψη ότι υπάρχει μια και μόνο ευφυΐα με την οποία ερχόμαστε στον κόσμο, που δεν μπορεί να αλλάξει, και μπορεί να οροθετηθεί από τους Ψυχολόγους.
Ο Howard Gardner υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη ευφυΐα δεν έχει μία και μοναδική μορφή, αλλά σε όλη την διάρκεια του βίου του ατόμου, μεταλλάσσεται, αλλάζει, προσαρμόζεται σε άλλες επτά μορφές ανθρώπινης ευφυΐας .
Αυτές είναι: Η Γλωσσική, η Λογικομαθηματικη, η χωρική, η Αισθιοκινητικη, η Μουσική, η Διαπροσωπική και η Ενδοσκοπική.

Η Θεωρία του θεμελιώνεται σε δύο Αρχές:
- ΚΑΘΕ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΛΑΣΜΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΤΑ

ΜΟΡΦΕΣ ΕΥΦΥΪΑΣ,
- Και ότι όλα σχεδόν τα παραδοσιακά τεστ ενδιαφέρονται μόνο για τη

γλωσσική και τη Λογικομαθηματική ευφυΐα και αγνοούν τις άλλες

μορφές.

Αυτή η θεωρία, πρακτικά επιτάσσει τη αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα του συγχρόνου κόσμου, αλλά και στην αλλαγή της νοοτροπίας που θέλει να χαρακτηρίζει ανθρώπους ως ανεπαρκείς και περιορισμένων δυνατοτήτων, με μοναδικό γνώμονα την δυσχέρεια τους σε θέματα που αφορούν Μαθηματικές και γλωσσικές ικανότητες και δεξιοτεχνίες.

Παρακάτω παρατίθενται αναλυτικά οι τύποι τις πολλαπλής νοημοσύνης στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες.

Η Ευφυΐα στα παιδιά
1. Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ευφυΐα - Linguistic intelligence
Τα παιδιά που διαθέτουν αυτό το είδος ευφυΐας απολαμβάνουν το να γράφουν, να διαβάζουν, να διηγούνται ιστορίες, να λύνουν σταυρόλεξα κ.α.
2. Η ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα - Logical-mathematical intelligence
Τα παιδιά που διαθέτουν αυτό το είδος ευφυΐας δείχνουν ενδιαφέρον για ταξινομήσεις, για μοντέλα σκέψης και για συσχετισμούς. Τους αρέσει να επινοούν αριθμητικά προβλήματα, να παίζουν παιχνίδια στρατηγικής και να κάνουν πειράματα.
3. Η ΧΩΡΙΚΗ ευφυΐα - Spatial intelligence
Σκέφτονται μέσα από εικόνες και από φωτογραφίες και από σχήματα. Γοητεύονται από τα παιχνίδια-λαβύρινθους και με τα παζλ ή ξοδεύουν τον ελεύθερο χρόνο τους με το να σχεδιάζουν, να κτίζουν με Lego και να ονειροπολούν.
4. Η ΑΙΣΘΗΣΙΟΚΙΝΗΤΙΚΗ- ΣΩΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα - Bodily kinesthetic
Αποκτούν γνώση μέσω του σώματος και των αισθήσεων. Συχνά είναι χορευτές, αθλητές και επιδέξιοι σε διάφορες τεχνικές δραστηριότητες.
5. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ευφυΐα - Musical intelligence
Συχνά τραγουδούν ή παίζουν μόνοι τους ντραμς. Συνήθως αναγνωρίζουν ήχους τους οποίους οι άλλοι αγνοούν. Είναι συνήθως οξυδερκείς ακροατές.
6. Η ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα - Interpersonal intelligence
Είναι αρχηγοί ανάμεσα σε εφάμιλλους συνομηλίκους. Μπορούν και επικοινωνούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται για τα αισθήματα και για τα κίνητρα των άλλων.
7. Η ΕΝΔΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα - Intrapersonal intelligence
Μπορεί και να είναι συνεσταλμένοι. Έχουν επίγνωση των συναισθημάτων τους και είναι ικανοί να αυτενεργούν.
Στη δεκαετία του 90 ο Gardner αναγνώρισε και μία όγδοη μορφή ευφυΐας την οποία ονόμασε Νατουραλιστική - Naturalist intelligence

Η Ευφυΐα σε ενηλίκους
1. Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται ως δεξιότητα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν με άνεση τη μητρική τους γλώσσα ίσως και μια ξένη γλώσσα, να μπορούν να διατυπώνουν με σαφήνεια αυτό που έχουν στο μυαλό τους και να καταλαβαίνουν αυτό που λένε οι άλλοι. Οι ποιητές, δικηγόροι, φιλόλογοι ασκούν τη γλωσσική ευφυΐα τους.
2. Η ΛΟΓΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα. Οι άνθρωποι που διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό την ευφυΐα αυτού του είδους, διακρίνουν και κατανοούν τις υποκρυπτόμενες ιδιότητες –κάθε μορφής- ενός αιτιοκρατικού λογικού συστήματος και μπορουν να χειριστούν αριθμούς και ποσότητες.
3. Η ΧΩΡΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται ως ικανότητα των ανθρώπων να αναπαριστούν εσωτερικά –στη σκέψη τους- το «χωρικό» Σύμπαν. Η χωρική ευφυΐα μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο στην Τέχνη όσο και στην Επιστήμη. Εάν κάποιος διαθέτει χωρική ευφυΐα και θέλει να ασχοληθεί με την Τέχνη είναι βέβαια προτιμότερο να γίνει ζωγράφος, γλύπτης ή αρχιτέκτονας. Αντίστοιχα για ορισμένες επιστήμες όπως η ανατομία ή η τοπολογία η χωρική ευφυΐα είναι απαιτούμενο.
4. Η ΑΙΣΘΗΣΙΟΚΙΝΗΤΙΚΗ-ΣΩΜΑΤΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα των ανθρώπων να χρησιμοποιούν το σώμα τους ή κάποια μέρη του σώματος- το χέρι, τα δάκτυλα, τον ώμο- για να εκφρασουν ή να δημιουργήσουν κάτι. Τη διαθέτουν ιδιαίτερα οι αθλητές, οι χορευτές, οι ηθοποιοί.
5. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα των ανθρώπων να «σκέφτονται» μέσα από τη μουσική να αναγνωρίζουν ήχους, να τους θυμούνται και να τους χειρίζονται. Οι άνθρωποι που διαθέτουν υψηλή μουσική ευφυΐα μπορούν να γεννούν ήχους με τη σκέψη τους και να τους εκφράζουν.
6. Η ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα να κατανοείς τους άλλους. Είναι μια ικανότητα την οποία έχουμε όλοι ανάγκη αλλά περισσότερο οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, οι πωλητές και οι πολιτικοί. Κάθε άτομο που εργαζεται με ανθρώπους πρέπει να διαθέτει κάποια διαπροσωπική ευφυΐα.
7. Η ΕΝΔΟΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευφυΐα εκδηλώνεται με την ικανότητα να κατανοείς τον εαυτό σου, να ξέρεις ποιος είσαι, τι μπορείς να κάνεις, πώς θα αντιδράσεις σε δύσκολες καταστάσεις και ποια πράγματα πρέπει να αποφεύγεις.
8. Η ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ευφυΐα χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που έχουν την ικανότητα να «σεβονται» τους ζωντανούς οργανισμούς ενώ είναι ευαίσθητοι στα ερεθίσματα του φυσικού κόσμου- στα σύννεφα, στους βραχώδεις σχηματισμούς, στα λιβάδια. Η ευφυΐα αυτή ήταν ιδιαίτερα πολύτιμη κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης εξέλιξής μας, τότε που λειτουργούσαμε ως κυνηγοί και συλλέκτες. Εξακολουθεί να έχει -παίζει σημαντικό ρόλο για ανθρώπους όπως οι βοτανολόγοι και οι μάγειροι. Από την άλλη η καταναλωτική κοινωνία μας αξιοποιεί τη νατουραλιστική ευφυΐα, την οποία ενεργοποιεί στο να διαλέξει ανάμεσα σε αυτοκίνητα, σε παπούτσια και σε καλλυντικά. Η αναγνώριση προτύπων η οποία έχει αξία για ορισμένες επιστήμες χρησιμοποιεί επίσης την ευφυΐα αυτής της μορφής.
Σχετικα με τη Πολλαπλη Νοημοσυνη, διαβαστε στα παρακατω:
http://athena.pi.ac.cy/intelligence.doc
D. Goleman, (1997), Η συναισθηματική νοημοσύνη, Αθήνα
H. Gardner, (1983), Frames of Mind. The Theory of Multible Intelligences, New York
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14091&m=H06&aa=1

LOVE LETTERS

LOVE LETTERS -eleni karayanni- 2006